Dzisiaj postanowiłem zabrać mamę do domu opieki. Spojrzałem jeszcze raz do jej pudełka przed wyjściem.
Po śmierci męża, Otylia sprzedała swój dom na wsi, zainwestowała w mieszkanie dla mnie i mojej rodziny, a sama zamieszkała z nami. Dopóki miała siły, dbała o dom i wnuki.
Ja z żoną pracowaliśmy, a mama odprowadzała dzieci do przedszkola, później do szkoły i na zajęcia dodatkowe. Gotowała, sprzątała. Te obowiązki jej nie męczyły wręcz przeciwnie, czuła się potrzebna. Ale lata mijały. Wnuki dorosły i wyleciały z gniazda, a zdrowie matki zaczęło słabnąć. Próbowała zmywać naczynia, ale talerze wysuwały się z jej osłabionych dłoni i tłukły się.
Nalała sobie zupy, ale nie mogła donieść jej do stołu wylała. Budziła się w nocy, by napić się wody, a jej szuranie budziło moją żonę. Nikt już nie chciał z nią rozmawiać. Kto by chciał gadać ze staruszką? Żona ciągle na nią krzyczała, nazywając ją kulą u nogi. Ale co mama była winna? Starość to nie radość. Nie miała wyboru musiała znosić.
Postanowiłem umieścić ją w domu opieki.
Przynajmniej będzie miała z kim porozmawiać tłumaczyłem sobie. Gdy rano wsiadaliśmy do samochodu, mama nagle przypomniała sobie o pudełku.
Synku, przynieś moje pudełko. Zapomniałam poprosiła nieśmiało.
Jakie pudełko? zapytałem.
Z moimi skarbami odparła i opisała, jak wygląda. Przyniosłem je. Staruszka przycisnęła je do piersi z zadowoloną miną.
Mamo, co tam trzymasz?
Pokazała zawartość był tam pukiel jej włosów i mleczny ząbek.
Odsunąłem się od samochodu i usiadłem na krawężniku. Siedziałem długo, wspominając dzieciństwo, jak mama zawsze była przy mnie, opiekowała się mną, chroniła. Nigdy nie zostawiła mnie bez pomocy.
Synku, jedziemy? Mama wysiadła i podeszła do mnie.
Nie jedziemy nigdzie, mamo. Zostajesz w domu.
