Widzę cię, nie chowaj się. Co robisz w naszej klatce schodowej? kot spojrzał ze skruchą, cicho przestępując z łapy na łapę nad kałużą wody, która powstała z topniejącego lodu na jego przemarzniętym futrze.
Nikt już nie pamiętał, kiedy ten włóczęga pojawił się na podwórku. Żył cicho, niemal niewidoczny jak cień piękny, choć brudny i wychudzony. Wszyscy zgadzali się tylko, że zjawił się wiosną.
Dziewczynka czasem go dokarmiała, na ile mogła: w mroźne dni otwierała drzwi do piwnicy, jeśli były niezamknięte, kładła stare ubrania, a raz nawet posmarowała mu łapę zieloną farbą, gdy zobaczyła ranę.
Tak żył ten kot w ciszy, ostrożnie, jakby go nie było
Aż pewnego dnia zobaczył, jak ta sama dziewczynka, w białej sukni, z kwiatami we włosach, wyszła z klatki schodowej w towarzystwie eleganckiego mężczyzny. Wokół nich śmiech, gwar, oklaski. Wszyscy wsiedli do ozdobionych samochodów i odjechali. Od tamtego dnia dziewczynki już nie widziano.
Kot został sam. Głodny, nocą skradał się do śmietników w ciemnościach było spokojniej, a szansa na coś do zjedzenia większa, zanim wrócą bezpańskie psy.
Najważniejsze było unikać tych przeklętych kundli. Tak przeżył aż nadszedł wyjątkowo srogi mróz, a nowy dozorca wyrzucił go z piwnicy, zamykając wejście na stałe.
Gdzie miał iść? Przemarznięty, próbował dostać się do klatki schodowej. Ale i tu nie był mile widziany: jedni go przeganiali, inni krzyczeli i kopali. Nikt nie chciał wpuścić drżącego stworzenia.
Zdesperowany, pewnego wieczoru wślizgnął się do klatki w pięciopiętrowym bloku. Nie miał już siły się bać ani mieć nadziei. Wszystko mu było jedno byle nie zamarznąć tej nocy.
Pierwsza zauważyła go Elżbieta Stefanówna, zwana ciocią Elą, która mieszkała na drugim piętrze. Kobieta właśnie sprawdzała skrzynkę czekała na rachunek za czynsz. Była surowa, ale sprawiedliwa, szanowana przez wszystkich na osiedlu. W każdej sprawie potrafiła powiedzieć prawdę prosto w oczy, dlatego nawet zarząd spółdzielni się jej bał.
Kot, który wślizgnął się za kimś do środka, przycupnął w kącie przy kaloryferze, ledwie oddychając. Futro miał pokryte szronem, a z oczu biła prośba i wyczerpanie.
Widzę cię, nie ukrywaj się. Co cię tu przyniosło? Zmarzłeś, głodny jesteś, co? burknęła ciocia Ela.
Zwierzę podniosło na nią wzrok pełen skruchy, ledwie poruszając zesztywniałymi łapami, pod którymi topniał lód.
No cóż z tobą Poczekaj
Ona wiedziała, co to głód. Wojna złamała jej zdrowie, ale i wtedy się nie poddawała. Wróciła do mieszkania, a po chwili przyniosła miskę z jedzeniem, wodę i starą, mole zjedzoną wełnianą kamizelkę.
No, jedz. Biedaku, nie bój się, nie zabiorę ci tego westchnęła, patrząc, jak kot łapczywie pożera kaszę z wątróbką.
Rozłożyła kamizelkę, po czym wróciła do domu, zupełnie zapominając o rachunku
Kot, który po raz pierwszy zaznał trochę ciepła, uznał, że to jego dom, a surowa, ale dobra kobieta jego panią.
By go nie wypędzono, jak wcześniej, zachowywał się cicho i dyskretnie, jak za dawnych czasów, gdy jeszcze był czyimś pupilem. Ciocia Ela dała mu nawet imię Mruczek.
Ale nie wszystkim mieszkańcom podobał się nowy lokator. Z trzeciego piętra zeszli Państwo Nowakowie. Edward Albertowicz zatrzymał się przed ciocią Elą, patrząc na kota z dezaprobatą.
Co to za zoo u nas?
Jego żona, owinięta w drogą futrzaną narzutkę, demonstracyjnie zatkała usta.
Edek, ten kot śmierdzi!
Wyrzuć go stąd! polecił mężczyzna.
Ciocia Ela wyprostowała się:
A dlaczego? Nikomu nie przeszkadza. Nigdzie nie chodzi zostaje.
Dobrze, zaraz wezwę straż miejską, sanepid, zabiorą go, a panią ukarzą. To miejsce wspólne!
Świetnie. A ja zgłoszę się do NIK-u. Niech sprawdzą, jak zwykł
