Maria Zawadzka otarła spocone dłonie, stękając z wysiłku, i ruszyła ku drzwiom. Dzwonek rozbrzmiewał cicho, ale uparcie to już było trzecie podejście. Zajęta myciem okna, nie od razu zareagowała. Za progiem stała młoda dziewczyna, urokliwa, lecz blada i wyraźnie wyczerpana.
Pani Mario, słyszałam, że może Pani wynająć pokój?
Ach, te nasze plotkarki z osiedla! Nigdy nie wynajmowałam i nie zamierzam.
Mówiono mi, że ma Pani trzy pokoje pustostany…
I co z tego? Sama jestem przyzwyczajona.
Dziewczyna, powstrzymując łzy, odwróciła się powoli ku klatce schodowej. Jej wątłe ramiona drżały.
Wracajże, dziecko! Chyba cię nie pogoniłam? Młodzież teraz jedno słowo, a już łzy w oczach. Wchodź, pogadamy. Jak ci na imię? Możemy na “ty”?
Mirela.
“Mirela”? Ojciec pewnie z zachodu?
Nie znam ojca. Wychowałam się w domu dziecka. Znaleziono mnie w bramie, owiniętą w kocyk…
Maria westchnęła.
No to chodź, herbatę ci zrobię. Głodna jesteś?
Nie, kupiłam drożdżówkę na stacji…
Drożdżówkę! Żołądek sobie zepsujesz! Siadaj, rosół został z obiadu. I konfiturę malinową mam świeżą. Od śmierci męża gotuję na dwa talerze stary nawyk. Zjemy, a potem pomożesz mi z oknem.
Pani Mario, może inna praca? Zawroty mnie łapią na wysokościach… Jestem w ciąży.
Staruszka zamarła.
O rety! Tylko tego brakowało. To dziecko… z małżeństwa?
Naturalnie! Mój Władek z tego samego domu dziecka. Wzięli go do wojska, ale na przepustce wpadł… A gospodyni, jak się dowiedziała, to nas wyrzuciła. Tydzień nam dała na wynos…
Maria pokręciła głową.
No to co ja z tobą zrobię? Przenieś się do pokoju po Kaziku. Pieniędzy nie chcę. Rzeczy masz gdzieś?
Wszystko w tej torbie pod bramą…
I tak zostały we dwie. Mirela kończyła kurs krawiecki. Maria, rencistka po wypadku w kopalni, dziergała serwetki i sprzedawała je na bazarze. W soboty pracowały w ogródku, w niedziele Maria szła na mszę, a Mirela odpisywała na listy od Władka.
Pewnego dnia, gdy grabiły liście, rozległ się krzyk:
Mamo! Chodź szybko!
Maria zapomniała o bolących kolanach. Mirela zwijała się z bólu. Sąsiad zawiózł je starym “Warszawą” do szpitala.
Mamo, to za wcześnie! Miałam rodzić dopiero w lutym! Módl się! jęczała dziewczyna.
Po nocnej walce lekarz uspokoił:
Wszystko w porządku. Proszę tylko dopilnować diety.
Gdy Mirela wróciła do domu, wyznała przy herbacie:
Wiesz, nazwałam cię “mamą”, bo w domu dziecka tak mówiliśmy do wszystkich…
Maria zasmuciła się nieznacznie.
W Wigilię, gdy stroiły choinkę, Mirela nagle zbladła:
Dzwonić po karetkę! To już!
Siódmego stycznia, w święto Trzech Króli, urodziła się mała Kinga. Maria wysłała telegram do Władka.
Pewnego dnia Maria wróciła z targu i zobaczyła na stole zdjęcie w ramce. Uśmiechnęła się:
Znalazłaś w końcu fotkę Kazika? Ale wybrałaś z młodości…
Mirela zmieszała się:
To… to Władek. Kazałaś powiększyć…
Maria drżącymi rękami chwyciła fotografię. To nie był jej mąż! Ale ten uśmiech… te oczy…
Mirelo, gdzie urodził się Władek?
Nie wiem… Przywieźli go do domu dziecka po katastrofie w kopalni…
Staruszka zalała się łzami:
Boże, to mój syn! Mój Kazio! Jego żona i dziecko mieszkają u mnie!
Ale jak…?
Znamię! Ma znamię nad łokciem? W kształcie serca?
Ma… szepnęła Mirela.
Obie płakały, tuląc się, podczas gdy w pokoiku Kinga przebudziła się z kwileniem. Historia zatoczyła koło.
