Moja mama udaje chorą, żeby nie pracować i żyje na nasz koszt. Moja mama nigdy nie miała ochoty pracować. Dopóki żył mój ojciec, nie musiała się tym przejmować on zajmował się wszystkim, zarabiał pieniądze, a ona zostawała w domu, ciesząc się życiem gospodyni domowej. Ale teraz, po jego śmierci, wydaje się uważać, że to na mnie i moją żonę spada obowiązek utrzymywania jej. A my się na to nie zgadzamy.
Mama wyszła za mąż bardzo młodo miała zaledwie 19 lat. Mój ojciec, starszy od niej o sześć lat, już skończył studia, miał stabilną pracę i zarabiał wystarczająco, żeby bez problemu utrzymać rodzinę.
Uwielbiała opowiadać ich historię miłosną, jakby to była bajka miłość od pierwszego wejrzenia, spojrzenie, które zmieniło wszystko, ta nagła pewność, że to właśnie on jest mężczyzną jej życia.
Wierzyłem w to aż do swoich 15 urodzin. Wtedy zrozumiałem prawdę: moja mama nigdy nie chciała się uczyć ani robić kariery. Małżeństwo było dla niej idealnym rozwiązaniem, biletem na łatwe życie bez odpowiedzialności.
Szybko zaszła w ciążę, urodziła mnie i ogłosiła, że chce zajmować się mną na pełen etat żłobek? Niania? Pomoc z zewnątrz? Nie, dziękuję. Mój ojciec, opiekuńczy i dumny, że może jej to zapewnić, zgodził się bez słowa sprzeciwu.
Nigdy nie postawiłem stopy w przedszkolu, ale nie byłem trudnym dzieckiem. Mama zostawiała mnie w piaskownicy, a ja bawiłem się sam. Dawała mi zabawki i mogłem spędzać godziny, nie przeszkadzając jej.
Nigdy nie próbowała się dokształcać, nauczyć czegoś nowego. Żadnego dyplomu, żadnych umiejętności, ani jednego dnia pracy poza domem. Zawodowa gospodyni domowa jak sama mówiła z dumą.
Nigdy nie krytykowałem jej stylu życia. Skoro mój ojciec to akceptował, to nie mnie było osądzać.
Ale kiedy umarł, jej świat się zawalił. Nie zajęła się organizacją pogrzebu, załatwianiem formalności po prostu leżała w łóżku, wpatrując się w sufit i powtarzając: Jak ja teraz dam radę? Jak przeżyję?
Na początku myślałem, że naprawdę przeżywa żałobę. Ale stopniowo zrozumiałem: to nie strata ojca ją załamała, tylko utrata finansowego komfortu.
Ojciec zostawił jej jakieś oszczędności, ale było jasne, że te pieniądze nie wystarczą na zawsze.
Sześć miesięcy po jego śmierci wpadła na genialny pomysł: sprzedać nasze trzypokojowe mieszkanie w Warszawie i kupić dwa mniejsze jedno dla niej, drugie dla mnie. Ale chciała, żeby moje było wynajmowane, a ona żyła z czynszu.
W jej głowie to był idealny plan. W rzeczywistości mrzonka. Pieniądze ze sprzedaży nigdy nie starczyłyby na dwa mieszkania. A nawet gdyby dlaczego miałbym poświęcać swoją przyszłość, żeby ona dalej mogła nic nie robić?
Ja i moja żona już spłacamy kredyt hipoteczny. Nie stać nas, żeby utrzymywać kogoś jeszcze. Więc powiedziałem jej wprost: Mamo, jesteś dorosła. Czas zacząć pracować.
Narzekała, ale w końcu, niechętnie, znalazła pracę w osiedlowym sklepie. I wtedy zaczęła się tragedia.
Każdy telefon to było narzekanie: Jestem wykończona! Bolą mnie nogi! Nie dam rady tak dalej!
Co tydzień płakała przez telefon, błagając o pomoc, mówiąc, że już nie wytrzymuje.
A potem, tej zimy, naprawdę się przewróciła poślizgnęła się na lodzie i złamała nogę. Dwa miesiące w gipsie, bez możliwości chodzenia. Oczywiście, pracodawca ją zwolnił. I kto musiał ją utrzymywać?
My.
Płaciliśmy jej czynsz, zakupy, leki. Co innego mogliśmy zrobić?
Ale kiedy wstała na nogi, nagle odkryła, że ma inne problemy zdrowotne.
Nadciśnienie. Migreny. Bóle pleców. Zawroty głowy. Każdą chorobę, jaką można sobie wyobrazić, ona miała przynajmniej tak twierdziła.
Lekarze robili badania. Nic poważnego. Ale grała swoją rolę tak dobrze, że dalej dawaliśmy jej pieniądze, czując się winni na myśl, żeby zostawić ją samą.
Aż w końcu powiedziałem: dość.
W tym miesiącu przekroczyłem granicę. Zapłaciłem jej rachunki, dałem 5000 złotych i powiedziałem: To ostatni raz. Od teraz radź sobie sama.
Wybuchnęła płaczem, nazwała mnie niewdzięcznym synem, oskarżyła, że ją porzucam.
Ale szczerze? Mam to gdzieś. To zdrowa kobieta. Jeśli nie chce pracować, niech znajdzie sobie bogatego faceta, który ją utrzyma. W wieku 55 lat wciąż wygląda na tyle dobrze, żeby to zrobić.
Więc powiedzcie czy jestem zbyt surowy? Czy wreszcie podjąłem dobrą decyzję?
