Miała 32 lata, gdy jej dwunastoletnia córka musiała zaakceptować jej nowego męża dwudziestodwuletniego chłopaka. Ona dziecko, on ledwie dorosły, a jej matka w środku życia. Wczoraj został mężem jej mamy. Powiedzieli jej o tym dziś rano.
Dziewczynka zamknęła się w pokoju i nie wyszła cały dzień. Wołali ją, matka stała pod drzwiami, proponowała kino, wizytę w wesołym miasteczku, spacer, spotkanie z przyjaciółmi. Cisza. Leżała na łóżku, płakała, w końcu zasnęła. Potem wpatrywała się w sufit, zamyślona. Wieczorem głód zmusił ją do wyjścia.
Minęły lata, zanim oswoiła się z tą nową sytuacją. Każdy gest matki przyjmowała z nieufnością, patrzyła na nich z pogardą, była opryskliwa, pełna nienawiści. Siostra matki próbowała z nią rozmawiać, ale odtrącała ją. Myślała o ucieczce. Pewnego dnia wyrwała się z domu i schowała u sąsiadów, siedząc na schodach do strychu, aż zimno zmusiło ją, by poszła do ciotki.
Gdy matka po nią przyjechała, dziewczynka była już po kolacji i w cieple. Dłonie matki lekko drżały, w oczach miała łzy. Była sama.
Wróciły taksówką. Dziewczynka obserwowała profil matki wydała jej się stara. On był piękny. Potem na miesiąc zniknął. Nie pytała, matka nie mówiła nic, ale w domu znów było jak dawniej. Tylko one dwie. Powoli odbudowywały relację, a córka się uspokoiła.
Lecz wrócił. Mąż jej matki. Dziewczynka przyzwyczaiła się do jego obecności, widząc, że stał się częścią ich życia. Gdy miała osiemnaście lat, przy obiedzie podała mu nóż, celowo trzymając jego dłoń chwilę dłużej. Spojrzała mu w oczy, nie odwrócił wzroku. Matka spuściła głowę, blada. Obiad zakończył się w ciszy.
Innym razem, gdy matki nie było, podeszła do niego, opierając czoło o jego plecy. Stał nieruchomo, w końcu odwrócił się, odsunął ją delikatnie i powiedział: Nie rób głupstw. Wtedy wybuchła płaczem: Dlaczego? Co ona ma, czego ja nie mam? Jest stara, ma zmarszczki, nie widzisz? Po co ci stara kobieta?
Podał jej szklankę wody, okrył kocem, po czym wyszedł, trzaskając drzwiami. Została zalana łzami, rozumiejąc, że musi wyjechać do akademika lub wynająć mieszkanie. Odrzucona jak niechciany kotek.
Był taki przystojny. Śniła o nim. Nie wracał do domu, a matka milczała. Włóczyły się po mieszkaniu jak cienie.
W końcu pojawił się po paru dniach. Matki nie było, ona sama siedziała w kuchni, popijając herbatę. Gdy wszedł i usiadł się naprzeciw, serce zamarło jej w piersi. Powiedział zmęczonym głosem, patrząc jej prosto w oczy: Kocham twoją matkę. Zaakceptuj to. Nie ty. Nie wracajmy do tego, dość już cierpienia.
Noc spędziła w bezsenności. Rano zobaczyła, jak całuje się z matką w kuchni. Rzuciła się do łazienki, mdlała ze wstrętu.
Wyjechała do akademika. Matka błagała, by wróciła, w końcu dała jej pieniądze na wynajem.
Gdy miała dwadzieścia pięć lat, on trzydzieści pięć, a matka czterdzieści pięć relacje niemal się unormowały. Odwiedzała ich, jadali razem, śmiali się. Ciocia powiedziała jej: Dzięki Bogu, wreszcie dojrzałaś. Matka była szczęśliwa, spokojna, a jej mąż wciąż tak samo przystojny. Nawet piękniejszy. Córka porównywała do niego każdego adoratora i nienawidziła siebie za to.
Potem przeżyła nieszczęśliwy romans. On był żonaty i nie zamierzał porzucać rodziny. Kochała go, czekała pod jego pracą, płakała. Nie chciała być kochanką. Było to bolesne i poniżające. Zabierał ją nad morze, kupował prezenty, pytał, czy to za mało, czy koniecznie potrzebują ślubu i dzieci. Dla niego codzienność we dwoje była nudna.
Odmawiała, uparcie potrząsając głową. Przypomniała sobie matkę całującą męża w kuchni, a siebie uciekającą, by zwymiotować. Nie rozumiała, że miłość może być inna. Spokojna. Prawdziwa.
To był rok wewnętrznej burzy. Rzadko bywała w domu. Spotykała matkę w kawiarniach, czasem wpadała na herbatę. Matka trochę schudła, ale wciąż dbała o siebie. Mąż pozostawał czarujący. Córka, już jako dorosła kobieta, wreszOdeszła na zawsze, ale w końcu zrozumiała, że nikt nie może żyć cudzym życiem, nawet jeśli jest to życie ukochanej matki.
