Listopadowy wiatr ciął jak nożem, a od strony rzeki ciągnęło przenikliwym zimnem. Na podwórku, między popękanych garażami, bawił się pięcioletni chłopiec. Jego matka stała nieco dalej, przyciskając telefon do ucha i śmiejąc się z żartów koleżanki.
Chłopiec zbliżał się niebezpiecznie do brzegu rzeki, podczas gdy matka była całkowicie pochłonięta rozmową. Woda tego dnia była mętna i rwąca ostatnie deszcze wzmocniły prąd. Jedno nieostrożne stąpnięcie i chłopiec wpadł z krzykiem do wody, a ciężka kurtka natychmiast ciągnęła go na dno.
Matka niczego nie zauważyła. Dalej gadała przez telefon, tylko od czasu do czasu obojętnie rozglądając się wokół.
Chłopiec desperacko walczył, by dopłynąć do brzegu, ale prąd ciągnął go coraz dalej. Krztusił się, łapał powietrze, jego małe rączki rozpaczliwie uderzały o powierzchnię wody.
Wtedy po drugiej stronie pojawił się mężczyzna przez okolicznych mieszkańców zwykle opisywany z pogardą. Chudy, zaniedbany, znany tylko jako Szymon. Bezdomny, który wiódł życie w opuszczonym domku na skraju osiedla.
Usłyszał krzyk dziecka i bez chwili namysłu rzucił się w lodowatą wodę, w swoich brudnych łachmanach. Fale biły go po nogach, próbowały powalić, ale nie ustawał, aż nie chwycił chłopca za kurtkę i nie wyciągnął go na brzeg.
Chłopiec płakał, blady i cały drżący. Szymon owinął go w swoją podartą kurtkę i niósł z powrotem w stronę domu.
Gdy dotarli na podwórko, matka w końcu ich zauważyła i krzyknęła:
Co ty sobie wyobrażasz, dotykając mojego syna?! Ty śmieciu!
Ależ on się topił
Lepiej by zrobił, gdyby utonął, niż żeby trafił w twoje brudne łapska!
Szymon spojrzał na nią z niedowierzaniem. Był zraniony, ale przede wszystkim przerażony losem chłopca. Widok tej kobiety, wrzeszczącej zamiast sprawdzić, czy dziecko żyje, wydał mu się po prostu niepojęty.
I wtedy Szymon zrobił coś, czego nikt się po nim nie spodziewał coś, co było jednak głęboko sprawiedliwe
Podjął nagłą decyzję: znów przycisnął chłopca do siebie i gwałtownie zawrócił.
Hej! Oddaj go! wrzasnęła kobieta, ale nie odważyła się podejść bliżej.
Szymon spokojnie ruszył w stronę domu starszej sąsiadki życzliwej, uważnej kobiety i zapukał do jej drzwi.
Niech pani mu pomoże powiedział, ledwie łapiąc się oddechu. Niech pani dzwoni na policję. Jego matka go prawie zabiła. Pani też to widziała.
Sąsiadka natychmiast zadzwoniła na policję. Wkrótce przyjechali mundurowi i zabrali matkę, która wciąż wykrzykiwała obelgi. Szymon opowiedział wszystko, jak było, nie pomijając żadnego szczegółu.
Po śledztwie kobietę pozbawiono praw rodzicielskich. Chłopiec tymczasowo zamieszkał u sąsiadki, a później trafił do rodziny zastępczej.
Szymon zniknął nikt już go więcej nie widział. Dopiero po kilku miesiącach ktoś sobie przypomniał: to on uratował życie chłopca dziecka, którą może spotkałaby jeszcze większa krzywda, gdyby pozostało przy takiej matce.
