Gdy tylko zobaczyła psa leżącego przy ławce, rzuciła się w jego stronę. Jej wzrok padł również na pozostawioną niedbale smycz, którą Natalia porzuciła.
Mars patrzył na swojego pana spuchniętymi oczami, skarżąc się cichym skowytem.
Mijały już prawie dwa lata, odkąd rodzeństwo prawie ze sobą nie rozmawiało. Helena wciąż nie mogła zrozumieć, jak drobna sprzeczka przerodziła się w tak gwałtowny konflikt.
Helena i Wojciech Rosiński urodzili się w odstępie roku. Od najmłodszych lat byli nierozłączni, zawsze stawali za sobą murem. Bez względu na to, co przeskrobali, odpowiedzialność dzielili po równo nigdy nie chowali się za plecami drugiego.
Ich rodzinna wieś, Brzeziny, z roku na rok rozkwitała i rozwijała się. Mieli szczęście z miejscowym wójtem Pawłem Kowalskim, który sam tu się urodził i okazał się znakomitym gospodarzem.
Po ukończeniu studiów rolniczych wrócił do wsi i zabrał się do pracy. Jego wysiłki szybko zostały docenione, i po dziesięciu latach Paweł objął stanowisko wójta.
Życie osobiste także mu się układało. Helena, po ukończeniu szkoły pielęgniarskiej, zaczęła pracować w miejscowej przychodni. Paweł nie mógł przejść obojętnie obok takiej urody. Dziewczyna odwzajemniła jego zainteresowanie. Pobrali się, a na ich weselu bawiła się cała wieś. Wojciech szczerze cieszył się szczęściem siostry, choć jego własne małżeństwo z Natalią było dalekie od ideału.
Gdy Helena była jeszcze panną, Natalia czasem pomstowała na nią, nazywając ją zarozumialą albo nic nie wartą. Ale po ślubie irytację zastąpiła zazdrość. Natalia żądała od męża coraz więcej nowego domu, większego samochodu, lepszego futra
Coraz częściej rzucała mu w twarz: *Inni mają wszystko, a my nie mamy nic!* Mężczyzna starał się, jak mógł, ale nie był w stanie zaspokoić jej pragnień ani siłą, ani pieniędzmi.
Częściowo Natalia sama była nieszczęśliwa Bóg nie obdarzył jej radością mac
