A nie myślałaś, Kasiu, że kiedy wszystko jest trudne, trzeba szukać prostych rozwiązań? Najprostszych, do których my, kobiety, często nie potrafimy się zniżyć, bo uważamy to za słabość.
Jakie tu proste rozwiązania? westchnęła Kasia. Prosić byłego męża o pomoc? Albo machnie ręką, albo zacznie wykład o mojej niekompetencji.
Właśnie o proszeniu mówię. Ale nie tak, jak ty to robisz z pozycji szefowej wydającej polecenia podwładnemu. Dla nas, silnych i niezależnych, prośby i to całe włączanie słabej dziewczynki nie mają wartości. Uważamy to za upokarzające. I nie rozumiemy najważniejszego: faceci właśnie tego potrzebują.
Kasia sceptycznie prychnęła. Bartek potrzebuje jej próśb? No tak, na pewno. Wanda Stefanowa go po prostu nie zna. Jeśli już czegoś potrzebuje, to żeby go zostawić w spokoju. Przynosił pieniądze do domu wypełniał swoją główną, i według niego jedyną, obowiązkową rolę.
***
Teraz, trzy lata po rozwodzie, Katarzyna patrzyła na ich związek innymi oczami. Wszystkie trudności były oczywiste od początku, tylko nikt nie chciał tego zauważyć.
Poznali się na imprezie u znajomych: Kasia dusza towarzystwa, z iskrą w oku, Bartek postawny, z urzekającym uśmiechem, właśnie awansowany. Widział w niej piękną i inteligentną partnerkę, ona w nim solidne oparcie. Ślub był właśnie taki, o jakim mówi się spełnione marzenie.
Ale marzenie szybko zamieniło się w codzienność i nieumiejętność rozmowy o konfliktach.
Kasia wychowała się w rodzinie, gdzie miłość mierzono ilością wykonanych obowiązków. Jej matka, samotna kobieta po odejściu ojca, dźwigała wszystko: pracę, dom, wychowanie córki. Jej głównym credo było: Liczyć można tylko na siebie. Faceci przychodzą i odchodzą, a twoja niezależność to twoja twierdza. Kasia budowała tę twierdzę od młodości: sama gotowała, sama naprawiała gniazdka, sama wybrała studia. Dorosła z tajemną, niemal wypartą tęsknotą znaleźć kogoś, na kim wreszcie będzie mogła polegać. Marzyła o związku, w którym można być słabą, bez strachu, że to wykorzystają przeciwko niej. Jej oczekiwania wobec małżeństwa były proste i trudne jednocześnie: bezpieczeństwo. Nie materialne zarabiać potrafiła ale emocjonalne. Możliwość zdjęcia zbroi silnej dziewczyny.
Bartek wychował się w klasycznej rodzinie patriarchalnej. Ojciec żywiciel, jego słowo było prawem. Mama strażniczka domowego ogniska, niezmienny minister bytu, emocji i wychowania. Wszelkie problemy rozwiązywano według schematu: matka zgłasza, ojciec finansuje lub załatwia przez znajomości. Nikt nigdy nie siadał do stołu negocjacyjnego, nie szukał wspólnych rozwiązań. Bartek przyswoił jedną jedyną model: mężczyzna zapewnia pieniądze i status, reszta to nie jego strefa odpowiedzialności. W małżeństwie szukał wygody. Żeby w domu było czysto, pachniało jedzeniem, czekała ładna żona, a problemy rozwiązywały się gdzieś na uboczu, nie zakłócając jego spokoju.
Nigdy o tym nie rozmawiali. Od pierwszej chwili Bartek rozpoznał w Kasi tę silną, samowystarczalną dziewczynę, która nie będzie go obarczać drobiazgami. Ona zaś widziała w nim tego solidnego mężczyznę, który stanie się jej oparciem. Mówili różnymi językami, nawet o tym nie wiedząc. Omawiali, w jakim kraju spędzą miesiąc miodowy, jak nazwą dzieci, w jakim stylu urządzą mieszkanie. Ale ani razu nie zapytali się nawzajem: Jak będziemy rozwiązywać problemy, kiedy się pojawią? ani tym bardziej Jak podzielimy obowiązki?.
Nikt nie chciał psuć romantycznej aury. Kasia bała się okazać słabą i wymagającą, mówiąc o swoich głębszych oczekiwaniach wobec związku. Bartek uważał za oczywiste, że wszystko ułoży się tak, jak w jego rodzinie. Płynęli ku sobie z pełnym przekonaniem, że widzą ten sam brzeg. A widzieli zupełnie różne kontynenty.
Kiedy urodził się syn, Kasia, idąc śladem matki, wzięła wszystko na siebie: pracę zdalną, nocne karmienia, wizyty u lekarzy, zajęcia rozwojowe. Bartek zaś istniał gdzieś obok. Coraz więcej pracował, a w domu odpoczywał leżał na kanapie, oglądał telewizję. Jego udział w domowych sprawach ograniczał się do pytania Co na obiad? i rzadkich zabaw z synem, kiedy ten był w dobrym humorze.
Michał miał może dziewięć miesięcy, gdy po raz pierwszy dostał gorączki prawie 39 stopni. Katarzyna, w panice, obudziła męża o trzeciej w nocy: Bartek, pomóż, nie wiem, co robić! Wzywać karetkę?. On, nie otwierając oczu, burknął: Jesteś matką, sama się tym zajmij. Nie przeszkadzaj mi spać, jutro mam ważne spotkanie. Tę noc Kasia często później wspominała: jak sama kołysała syna i płakała z bezradności.
Później bywało różnie. Banalnie, jak u wielu. Bartek zawsze stawiał na pierwszym miejscu swoje potrzeby, Kasia prowadziła księgę żalów. Pewnego razu Bartek nie poszedł na przedszkolne przedstawienie. Michał miał trzy lata i wyrecytował swój pierwszy wierszyk. Kasia przez tydzień prosiła męża, żeby zwolnił sobie ranek. Oczywiście, kochanie odpowiedział. Rano, gdy właśnie wiązała Michałowi muszkę, zadzwonił telefon. Kasia, przepraszam, pilne wezwanie od klienta. Sam rozumiesz, bez mnie się nie obejdzie. Nagraj na telefon, obejrzę później. Później nigdy nie nadeszło. Dla Bartka to była rutynowa sytuacja w pracy. Dla Kasi kolejny gwóźdź do trumny ich małżeństwa.
Zimą Kasia, złapawszy grypę, z gorączką 38 stopni, poprosiła Bartka, żeby przywiózł choćby najprostsze zakupy: mleko, chleb, leki. Zgodził się. Wrócił do domu o dziewiątej wieczorem z torbą, w której była butelka drogiej whisky i pudełko czekoladek dla sekretarki, która miała urodziny. Zapomniałem o zakupach, wybacz. Jakoś sobie poradzisz. Właśnie wtedy, patrząc na whisky i czując lodowate dreszcze, Kasia zrozumiała: nie jest po prostu zmęczona, powoli umiera w emocjonalnej próżni.
Kasia odeszła od męża nagle. Z lodowatym spokojem, pod którym kryło się wieloletnie zmęczenie. Pewnego dnia, gdy Bartek był w delegacji, spakowała rzeczy i wyjechała. W SMS-ie było krótko
