Dziękuję, Jureczku! Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła powiadomienie pojawiło się na ekranie telefonu.
Telefon męża zadrżał w jej dłoni. Kinga mimowolnie spojrzała na wyświetlacz. Nadawcą była jakaś Małgosia. Wiadomość kończyła się różowym serduszkiem, jakby malutkim całusem.
Kinga zaniemówiła. Małgosia? Jureczek? Mogłaby pomyśleć, że to daleka krewna albo koleżanka z pracy, gdyby nie jeden szczegół mąż nigdy wcześniej nie wspominał o nikim takim. A może specjalnie to ukrywał?
Podniosła wzrok gwałtownie. Najpierw musiała poznać prawdę, nie wyciągać pochopnych wniosków. Ale serce ścisnęła jej zazdrość.
Kto to Małgosia? zapytała Kinga, starając się opanować głos.
Marek, który spokojnie popijał kawę, zmrużył oczy ze zdziwieniem.
Co?
Małgosia powtórzyła, wskazując na telefon. Kto to?
Spojrzał na ekran, a w jego oczach pojawił się ledwo zauważalny błysk nerwowości. Wzruszył ramionami.
To Gosia.
Kinga zlodowaciała.
Jaka Gosia?
No Była dziewczyna. Nic między nami nie ma.
Położyła telefon na stole i skrzyżowała ręce.
Była dziewczyna nazywa cię Jureczkiem i dziękuje z serduszkami? Naprawdę uważasz, że to normalne?
Marek znów wzruszył ramionami, jakby to nie było warte dyskusji.
Tak. Pożyczyłem jej trochę pieniędzy. Poprosiła o pożyczkę, dałem.
Kingę ogarnęła wściekłość.
Dałeś pieniądze byłej?!
No, i co w tym złego?
Co w tym złego?! prychnęła. Poważnie? Uważasz, że to w porządku brać nasze wspólne oszczędności i dawać jakiejś Małgosi?
W końcu spojrzał jej w oczy.
Kinga, robisz z igły widły. Znamy się od lat. Dlaczego nie miałbym jej pomóc?
Roześmiała się, ale w jej śmiechu nie było ani krzty radości.
Jesteś żonaty, Marku. Ze mną! A jednak biegasz za nią, swoją byłą.
Westchnął zirytowany, jakby tłumaczył coś oczywistego dziecku.
Nie rozstaliśmy się w złych stosunkach. Nie jest dla mnie obca.
A ja jestem obca?
Marek zamilkł. Kinga pokręciła głową i ciężko westchnęła.
Od jak dawna to trwa?
Co?
Wasza piękna przyjaźń.
Spuścił wzrok.
Zawsze ze sobą rozmawialiśmy. Jeszcze przed tobą. Po prostu ci nie mówiłem. Nie chciałem, żebyś się denerwowała.
Kinga poczuła, jak całe jej ciało płonie z wściekości.
Czyli przez dwa lata mnie okłamywałeś?
Nie okłamywałem! Po prostu nie było powodu, żeby ci mówić. Nie zdradzam cię. O co ci chodzi?
Wzięła głęboki oddech, próbując nie krzyczeć.
Ile razy jej pomagałeś?
Od czasu do czasu. Drobiazgi. Naprawiłem coś, skonfigurowałem komputer.
Więc ty, mój mąż, biegasz za inną kobietą jak hydraulik?
Co ty w ogóle mówisz?! wybuchnął. Pomogłem jej, pożyczyłem pieniądze! To zbrodnia?! Tobie też bym pomógł!
Kinga spojrzała na niego z zimną determinacją.
Jeśli ty nie widzisz w tym nic złego, to znaczy, że mamy zupełnie inne pojęcie o tym, czym jest rodzina.
Odwróciła się i wyszła z kuchni. Nie chciała teraz widzieć jego twarzy.
Ten dzień minął dla Kingi jak sen. Wściekłość, ból, zamęt. Próbowała analizować wszystko na zimno, ale w głowie kołatało tylko jedno pytanie: Jak mogłam tego nie zauważyć?
Marek nie wydawał się winny. Teraz już nie ukrywał, że rozmawia z Gosią, ale zachowywał się, jakby to była zupełna błahostka.
W ciągu następnych dwóch tygodni wszystko się wyjaśniło. Mąż coraz częściej spóźniał się z pracy. Co kilka dni Gosia miała jakiś pilny problem do rozwiązania.
Idę dziś do Gosi oznajmił obojętnie przy kolacji. Zepsuła jej się pralka.
Kinga odłożyła widelec i spojrzała na niego przenikliwie.
W całym mieście nie ma innych hydraulików?
No co ty, aż tak trudno komuś pomóc?
Dla ciebie nie. Dla mnie trudno to zaakceptować.
Znowu to samo! Zawsze musi być o to awantura?
Tak, znowu odparła chłodno. Bo twoja była wciąż potrzebuje pomocy. Przynajmniej nie macie razem dzieci.
Marek westchnął, ale nie przestawał jeść.
Gdyby to była sąsiadka albo moja matka, też byś tak reagowała?
Różnica jest taka, że inni nie wzywaliby cię codziennie.
Kinga powiedział zmęczony. Zachowujesz się, jakbym cię zdradzał.
Nie wiem, czy zdradzasz, ale to po prostu nienormalne. I mnie to rani odcięła się ostro.
Uśmiechnął się drwiąco.
Nie ufasz mi.
A dałeś mi powód, żebym ufała?
Zapadła między nimi cisza.
Po trzech dniach Gosia znów się odezwała.
Dzwoniła Gosia oznajmił obojętnie. Chce kupić lodówkę, ale nie ma jak jej przewieźć.
Kinga zwróciła się do niego powoli.
Więc teraz rzucisz wszystko i pojedziesz jej wozić lodówkę?
Co w tym złego?
Marku, naprawdę nie widzisz problemu?
Ja widzę, że robisz aferę o nic.
To nie ja robię sceny, tylko ty. I nie chcę w tym uczestniczyć. Jeśli tak bardzo chcesz pomagać Gosi, możesz się do niej wyprowadzić. Zaoszczędzisz na benzynie.
Mówisz poważnie?
Absolutnie.
Więc wyrzucasz mnie z domu?
Nie, Marku. Daję ci wybór. Albo jesteś w naszej rodzinie, albo idziesz swoją drogą. Nie chcę cię tu więcej widzieć.
Odwróciła się i wyszła. Nie chciała dać się wciągnąć w jego manipulacje. Może myślał, że będzie łatwiej, jeśli otwarcie powie, dokąd idzie. Ale dla Kingi to nie była uczciwość tylko zdrada.
Minęła doba od ich ostatniej kłótni. Kinga siedziała w kuchni i wpatrywała się w telefon. Marek nie zadzwonił, nie napisał. Wyjechał. Może do niej.
Po dziesięciu dniach ciszy Kinga zrozumiała, że czasem rozstanie to nie strata, tylko lekcja, która uczy, by nie zgadzać
