Podróż ku szczęściu: Nowy początek dla dwojga zakochanych.
Agnieszka podróżowała do ukochanego mężczyzny, jakby unosiła się na skrzydłach radości. Wreszcie jej syn skończył liceum i dostał się na studia. Teraz ona i jej mąż mogli żyć razem po tylu latach czekania.
Gdy tylko odprowadziła syna na uczelnię, jeszcze tego samego dnia kupiła bilet autobusowy i wyruszyła do Michała. Ich małżeństwo trwało dopiero dwa lata, ale znali się tak, jakby minęła cała wieczność.
Ich związek nie był łatwy. Zaczęli z trudem, przeszli wiele, ale los obiecywał im wspólną przyszłość. Agnieszka była tego pewna.
Poznali się osiem lat temu. Wtedy ona dopiero otrząsała się po rozwodzie z pierwszym mężem i nie dopuszczała nikogo blisko. Aż spotkała Michała. Nawet z nim na początku była ostrożna. On musiał włożyć wiele wysiłku, by przekonać ją, że nie jest jak jej były, Tomasz.
Przez pół roku się spotykali, aż w końcu zdecydowali się zamieszkać razem. Michał wprowadził się do niej, bo w jego kawalerce cała rodzina byłaby stłoczona. Agnieszka miała dziesięcioletniego syna. Spokojnego chłopca, który jednak nie od razu znalazł wspólny język z ojczymem.
Po trzech latach wspólnego życia Michał zaczął mówić o ślubie, ale Agnieszka nie była tym zachwycona.
Uważała, że te formalności nie mają sensu. Co więcej, nie chroniły przed zdradą, bez względu na to, czy jest się mężczyzną, czy kobietą.
Była szczęśliwa tak, jak było nie chciała zmian.
Michał początkowo zaakceptował jej punkt widzenia, ale w końcu zrozumiał, że to mu nie wystarcza. Chciał widzieć Agnieszkę jako swoją żonę w każdym calu. Wystawił jej ultimatum: albo ślub, albo rozstanie.
Agnieszce nie spodobał się jego upór i uznała, że lepiej się rozstać. I tak zrobili na pół roku.
W tym czasie Michał przeprowadził się do innego miasta, gdzie kolega zaoferował mu dobrze płatną pracę. Wracał rzadko, tylko co dwa miesiące, by odwiedzić rodziców. I podczas jednej z tych wizyt znów spotkał Agnieszkę.
Szła przez park, wyglądając, jakby życie układało się jej świetnie. Była tak radosna i beztroska, aż ich wzroki się spotkały.
W jej oczach odczytał dokładnie to, co sam czuł w sercu. Nadal ją kochał. I nie potrafił tego ukryć.
Wznowili związek, ale tym razem na odległość. Czasem ona jechała do niego, czasem on do niej. Każde spotkanie było starannie zaplanowane, ale zawsze pełne ciepła i namiętności.
Widywali się zwykle raz w miesiącu, rzadziej dwa razy. Michał wielokrotnie namawiał ją, by się do niego przeprowadziła. Kupił dwupokojowe mieszkanie w tamtym mieście, choć wciąż spłacał kredyt.
Agnieszka marzyła o tym z całego serca, ale wtedy nie mogła tak nagle zmienić życia. Jej syn był nastolatkiem, potrzebował uwagi. A matka była chora, wymagała opieki. Przez ponad dwa lata Agnieszka starała się postawić ją na nogi, aż wreszcie stan matki się poprawił.
Niech pani żyje! powiedział lekarz z uśmiechem, wypisując ją ze szpitala.
Maria Nowak nie trzymała już córki przy sobie, ale Kacper zaczynał starsze klasy. Nie chciał zmieniać szkoły i prosił matkę, by poczekała, aż skończy. Musiała pójść na kompromis.
Latem, przed rozpoczęciem przez Kacpra liceum, Agnieszka i Michał w końcu się pobrali. Widząc, ile radości to sprawiło mężowi, żałowała, że nie zgodziła się wcześniej, ale po co rozpamiętywać przeszłość?
Teraz nie tylko się spotykali. Ich związek mógłby nazywać się małżeństwem weekendowym, gdyby nie setki kilometrów między nimi.
A teraz Kacper dostał się na studia. Agnieszka była dumna z syna i uświadomiła sobie, że może wreszcie poukładać swoje życie osobiste. Nie powiedziała Michałowi, że się do niego przeprowadza chciała zrobić mu niespodziankę.
On się tego domyślał, ale nie znał dokładnej daty.
Agnieszka spakowała walizkę, wsiadła do autobusu i pojechała do niego. Chciała, by ten dzień zapisał się w jego pamięci. Już widziała siebie w koronkowej bieliźnie, rozsypującą płatki róż na świeżo posłanym łóżku, przygotowującą pyszną kolację i czekającą, aż ukochany wróci z pracy.
Marzyła o tych szczegółach, jadąc autobusem. Była pewna, że Michał będzie zachwycony jej niespodzianką ale to ją czekała niespodzianka.
Otworzyła drzwi jego mieszkania swoim kluczem i zamarła z zaskoczenia. Para niebieskich oczu wpatrywała się w nią uważnie piękna, młoda dziewczyna o rudych włosach.
Kto ty jesteś? zapytała nieznajomą.
Jestem Weronika. Och, ty pewnie jesteś Agnieszka. Przepraszam, zaraz wychodzę!
Co znaczy, wychodzisz? Kim jesteś? w głosie Agnieszki zabrzmiała irytacja.
Proszę, nie gniewaj się. Jestem dziewczyną twojego męża!
Co? Dziewczyną mojego męża?
Agnieszka zamknęła drzwi w milczeniu, zostawiając za sobą wszystko, co uważała za swoje, postanawiając iść dalej sama.
