**Dziennik**
Zostałam sierotą w wieku sześciu lat, gdy mama rodziła mojego młodszego brata. Pamiętam to, jakby to było wczoraj. Byłyśmy już dwie dziewczynki, a mama spodziewała się trzeciego dziecka. Do dziś słyszę jej krzyki, sąsiadki, które zebrały się wokół, płaczące, aż w końcu jej głos ucichł
Dlaczego nie wezwano lekarza? Dlaczego nie zabrano mamy do szpitala? Do dziś nie rozumiem. Czy wieś była tak daleko? Drogi nieprzejezdne? Nie wiem, ale na pewno był jakiś powód. Mama zmarła przy porodzie, zostawiając nas samotne z malutką, nowo narodzoną Olą.
Tata, zagubiony bez niej, nie miał tu rodziny wszyscy byli na południu Polski. Nikt nie mógł mu pomóc w opiece nad nami. Sąsiadki zasugerowały, by szybko się ożenił. Nie minął tydzień od pogrzebu, a tata już był zaręczony.
Mówiły, że nauczycielka, pani Wanda, ma dobre serce. I tata posłuchał. Oświadczył się, a ona przyjęła. Może spodobał jej się? Był przystojny wysoki, smukły, z tymi ciemnymi, cygańskimi oczami. Każdy by się zachwycił.
Tak czy inaczej, pewnego wieczoru tata przyprowadził ją do domu.
Przyniosłem wam nową mamę!
Czułam gorycz i ból, których moje dziecięce serce nie potrafiło zaakceptować. W domu wciąż unosił się zapach mamy. Nosiłyśmy sukienki, które uszyła i wyprała własnymi rękami, a on już wprowadzał nam nową matkę. Dziś go rozumiem, ale wtedy znienawidziłam go i ją. Nie wiem, co ta kobieta o nas myślała, ale weszła pod rękę z tatą.
Oboje byli trochę pijani, a ona powiedziała:
Nazywajcie mnie mamą, a zostanę.
Ja, odwróciwszy się do młodszej siostry, szepnęłam:
Ona nie jest naszą mamą. Nasza mama umarła. Nie wołaj jej tak!
Siostrzyczka rozpłakała się, a ja, jako starsza, dodałam:
Nie, nie będziemy cię tak nazywać! Jesteś obcą!
Ale zuchwała! No to zostawiam was.
Nauczycielka wyszła, a tata chciał za nią pobiec. Zatrzymał się w progu, zawahał, wrócił i przytulił
