Gdy Kasia płaciła za zakupy, Jarek odsunął się na bok. Kiedy zaczęła pakować torby, całkiem wyszedł ze sklepu. Gdy Kasia wyszła na zewnątrz, zobaczyła go stojącego na chodniku, palącego papierosa.
Jarek, weź te torby, proszę poprosiła, podając mu dwie ciężkie siatki.
Jarek spojrzał na nią, jakby kazała mu zrobić coś nielegalnego, i zdziwiony zapytał:
A ty co?
Kasia zupełnie nie rozumiała. Co znaczy a ty co? Przecież to oczywiste, że mężczyzna powinien pomóc. Dziwne, żeby kobieta dźwigała ciężkie torby, a on szedł z pustymi rękami.
Jarek, są naprawdę ciężkie odparła.
No i? upierał się, nie chcąc ich wziąć.
Widział, że zaczyna się denerwować, ale z zasady nie zamierzał jej pomagać. Ruszył przed siebie, wiedząc, że nie dogoni go z zakupami. *Brać torby? Co ja jestem, wielbłąd pakowy? Albo służący? Jestem facetem! To ja decyduję, czy coś noszę. Niech sobie sama dźwiga, nie umrze!* myślał Jarek. Dzisiaj miał ochotę upokorzyć żonę.
Jarek, gdzie idziesz? Weź te torby! krzyknęła Kasia, prawie płacząc.
Torby były naprawdę ciężkie, a Jarek dobrze o tym wiedział to on napakował wózek w sklepie. Dom był niedaleko, jakieś pięć minut piechotą. Ale z takim obciążeniem droga wydawała się wiecznością.
Kasia szła w stronę domu, ledwo powstrzymując łzy. Miała nadzieję, że Jarek tylko żartuje i zaraz wróci, ale nie oddalał się coraz bardziej. Chciało jej się wszystko rzucić, ale jakoś dotarła pod blok. Usiadła na ławce przed klatką, wykończona. Chciało jej się płakać ze złości i zmęczenia, ale powstrzymała łzy płakanie na ulicy to wstyd. Ale jak to przełknąć? Nie. On nie tylko ją zignorował, ale upokorzył specjalnie. A przecież przed ślubem był taki troskliwy Wiedział, co robi.
Dzień dobry, Kasiu! głos sąsiadki wyrwał ją z myśli.
Dzień dobry, Pani Jadwigo odpowiedziała, wymuszając uśmiech.
Pani Jadwiga, która mieszkała piętro niżej, była dawną przyjaciółką babci Kasi. Po jej śmierci pomagała dziewczynie we wszystkim. Innej rodziny właściwie nie było mama mieszkała w innym mieście z nowym mężem i dziećmi, a tata dawno zniknął. Pani Jadwiga stała się jej jedyną rodziną.
Bez wahania Kasia postanowiła oddać jej zakupy. W końcu nie dźwigała ich na próżno. Emerytura Pani Jadwigi była niewielka, a Kasia lubiła ją czasem rozpieszczać smakołykami.
Chodźmy, Pani Jadwigo, pomogę pani wejść powiedziała, znów biorąc ciężkie torby.
W kuchni sąsiadki zostawiła wszystko, mówiąc, że to dla niej. Gdy Pani Jadwiga zobaczyła śledzie, pasztet, brzoskwinie w syropie i inne przysmaki, które uwielbiała, ale rzadko mogła sobie na nie pozwolić, wzruszyła się tak bardzo, że Kasia poczuła się winna, że nie robi tego częściej. Pożegnały się całusem w policzek, a Kasia poszła na górę.
Gdy weszła do mieszkania, mąż wyszedł z kuchni, coś przeżuwając.
A gdzie torby? zapytał Jarek, jakby nic się nie stało.
Jakie torby? odpowiedziała tym samym tonem. Te, które mi pomogłeś nieść?
No weź, nie przesadzaj! próbował żartować. Dąsasz się?
Nie odparła spokojnie. Po prostu wyciągnęłam wnioski.
Jarek zesztywniał. Spodziewał się krzyków, awantury, płaczu Ta cisza była bardziej niepokojąca.
Jakie wnioski?
Nie mam męża westchnęła. Myślałam, że wyszłam za mąż, a okazało się, że za idiotę.
Nie rozumiem udawał obrażonego.
Co tu rozumieć? spojrzała mu prosto w oczy. Chcę męża, który jest mężczyzną. A ty, widzę, chcesz żony, która jest mężczyzną. Przerwa. W takim razie potrzebujesz męża.
Twarz Jarka poczerwieniała ze złości, zacisnął pięści. Ale Kasia tego nie widziała była już w sypialni, pakując jego rzeczy.
Jarek do końca się opierał. Nie chciał wyjść. Nie rozumiał, jak taki drobiazg mógł zniszczyć małżeństwo.
Przecież wszystko było w porządku! Co złego, że sama niosłaś te torby? protestował, gdy rzucała mu ubrania do walizki.
Twoja walizka mam nadzieję, że sam ją poniesiesz powiedziała Kasia, ignorując jego słowa.
Wiedziała, że to tylko pierwsze ostrzeżenie. Gdyby przełknęła ten brak szacunku, upokorzenia byłoby coraz więcej. Dlatego zamknęła drzwi, kończąc tę historię.
