Dawno temu, w jednym z polskich miast, żyła młoda para Irena i Wojciech Kowalscy. Pewnego dnia, gdy Irena, będąc w ósmym miesiącu ciąży, odpoczywała po ciężkim dniu, usłyszała znajomy dźwięk klucza w zamku. Serce ścisnęło jej się z niepokoju. Ten stanowczy stukot obcasów po korytarzu znała lepiej niż własny oddech. Drzwi otworzyły się gwałtownie, a do mieszkania wkroczyła jak burza teściowa, Bronisława Nowak.
O, jak to wygląda! zawołała zamiast powitania. Dlaczego moja synowa ma taką ponurą minę?
Obecność matki Wojtka była ostatnią rzeczą, której Irena pragnęła w tej chwili. Po południu planowała chwilę wytchnienia ciąża dawała się jej we znaki, a nawet najprostsze czynności stawały się wyzwaniem. Wzięła właśnie urlop macierzyński, by choć trochę odetchnąć, lecz plany legły w gruzach, gdy tylko teściowa postawiła nogę w progu.
Witam, Bronisławo szepnęła Irena, ustępując miejsca.
A gdzie mój Wojtuś? matka od razu zaczęła rozglądać się za synem.
Pracuje odpowiedziała cicho Irena. Zarabia na naszą rodzinę i na dziecko.
Czy sama nie dasz rady? Bronisława postawiła ciężkie torby i majestatycznie przeszła dalej, ledwie nie przewracając synowej. Wkrótce zostaniesz matką, czas dorosnąć!
Gdy tylko teściowa weszła do środka, zaczęła lustrować każdy kąt, jakby przeprowadzała inspekcję. Irenę to zaniepokoiło.
Przyjechała pani w jakiejś sprawie? zapytała ostrożnie. Coś pani zapomniała?
Co? Bronisława odwróciła się zdziwiona. Teraz tu zamieszkam.
Irenie zrobiło się słabo.
Ale jak to wyjąkała.
Znudził mi się ten gbur, z którym wynajmowałam pokój wyjaśniła teściowa z irytacją. Nie zamierzam dłużej znosić jego chamstwa. Więc póki co zostanę u was.
Wyjaśnienie tylko pogorszyło sprawę. Dom był przestronny, ale czy to dawało teściowej prawo do wtargnięcia i żądania miejsca?
Irena chciała zaprotestować, lecz ciąża tak ją wyczerpała, że w milczeniu odeszła do sypialni, czekając na męża.
Niestety, powrót Wojtka niewiele zmienił współczuł matce. Mimo że Bronisława była trudną kobietą, wychowała go i nie mógł jej teraz porzucić.
Irena pogodziła się z tym, rozumiejąc uczucia męża. Może teściowa pomoże w domu?
Nadzieje szybko się rozwiały. W ciągu dwóch dni Bronisława przejęła pełną kontrolę nad domem. Wojtek całe dnie spędzał w pracy, więc to Irena musiała dostosować się do wymagań teściowej.
A było to bardzo trudne. Bronisława zdawała się być niezadowolona z każdego ruchu synowej. Krytykowała ją za brudne podłogi, okruchy na stole, nawet za jedną nieumytą szklankę.
Bronisławo głos Ireny zdradzał wyczerpanie proszę zrozumieć, brzuch mi przeszkadza, źle się czuję, bolą mnie plecy i nogi
Co z tego, że plecy bolą? teściowa założyła ręce na piersi. Kobiety zawsze pracują! Ciąża nie zwalnia od obowiązków! Ja wychowałam syna, a ty dopiero się uczysz!
Irena nie miała siły odpowiadać. Nie chciała też denerwować się dla dobra dziecka.
Pewnego dnia, gdy Wojtek był w pracy, skończyły się produkty i trzeba było iść do sklepu.
No dobrze, pójdę z tobą zgodziła się teściowa z wyższością. Żebyś czegoś nie pomyliła.
Dziękuję Irena wolałaby iść sama, ale w jej stanie nie dałaby rady.
Droga na targ minęła spokojnie, choć Bronisława bez przerwy narzekała.
No co się tak guzdrasz? zirytowała się. Bierz torby i wracamy. Dość już tego spacerowania.
Irena zdziwiła się. Co znaczy bierz torby?
Bronisławo szepnęła niepewnie może pani mi pomoże? Nie powinnam dźwigać
Co za dźwiganie! przedrzeźniała ją teściowa. Tam ledwie coś jest, dasz radę!
Irena nie protestowała i wzięła torby. Lecz po kilku krokach zrobiło jej się słabo. Zakupy były za ciężkie.
Och jęknęła coś mi nie dobrze
Co znowu? Bronisława nawet nie drgnęła, choż Irenie wyraźnie było niedobrze. Nawet torby nie umiesz donieść?
Lecz Irena już nie słyszała w uszach szumiało jej jak w ulu.
Proszę pani! jakiś mężczyzna podbiegł i podtrzymał ją. Wszystko w porządku? Wezwać lekarza?
Nie, nie trzeba odparła słabo.
Dziś to baby delikatne mruknęła Bronisława. Nic nie potrafią.
Na szczęście Irenie szybko przeszło i nie trzeba było wzywać pogotowia. Teściowa, choć niechętnie, wzięła część zakupów i wrócili do domu.
Gdy Wojtek dowiedział się, co się stało, natychmiast przybiegł.
Kochanie głaskał dłoń żony wybacz. Powinienem był ci pomóc. Dlaczego nie zaczekałaś? Sam bym poszedł!
Myślałam, że dam radę odparła cicho. Ty cały dzień pracujesz, chciałam ci ulżyć
Dlaczego nie poprosiłaś mamy? zapytał.
Irena zamknęła na chwilę oczy i westchnęła ciężko.
Nie chciałam mówić szepnęła ale to Bronisława kazała mi nieść ciężkie torby.
Wojtek zastygł w bezruchu.
Mama? wyjąkał.
A gdy zrobiło mi się słabo głos Ireny zadrżał. Ona nawet nie zareagowała.
Zapadła ciężka cisza.
Rozmówię się z nią powiedział mężczyzna i wyszedł zdecydowanym krokiem.
Irena słyszała tylko podniesione głosy. Miała nadzieję, że teściowa wreszcie odpuści.
Nadszedł długo wyczekiwany dzień. Irena trzymała na rękach maleńką córeczkę, a Wojtek płakał ze szczęścia. Wydawało się, że zaczyna się nowe, lepsze życie.
Lecz rzeczywistość okazała się trudna. Macierzyństwo to ciężka praca, a Irena nie miała chwili spokoju. Córka często płakała w nocy, a teściowa wciąż krytykowała synową.
I ty się nazywasz matką? krzyczała Bronisł
