*Dzisiaj był ciężki dzień.*
Nigdy tego nie naprawisz śmiali się z niej ale to, co zrobiła potem, zaskoczyło wszystkich. Nie podniosła wzroku. Miała zaciśnięte szczęki i białe kostki na dłoniach, gdy kręciła kluczem. Czuła, jak wszyscy patrzą na nią z mieszaniną kpiny i pogardy. Silnik przed nią wydawał się zaprojektowany tak, by się psuć. Ktoś podrzucił jej tę furgonetkę jako test, ale ona wiedziała prawdę. To nie był sprawdzian umiejętności to było upokorzenie w przebraniu.
Właściciel warsztatu, pan Henryk, uśmiechnął się, wręczając jej klucze, a tuż za nim stał elegancki mężczyzna w szarym garniturze. One nigdy nie dadzą rady rzucił głośno, jak wyrok. Wszyscy się zaśmiali. Nie Kasia. Ten mężczyzna to był Marek Kowalczyk, arogancki biznesmen, który nie ufał nikomu bez krawata, a już na pewno nie kobiecie z smarem na twarzy. Jego furgonetka miała usterkę w układzie wtryskowym, której żaden z mechaników nie potrafił zdiagnozować.
Ale nie dlatego dali jej to auto. Dali je, bo wiedzieli, że zawiedzie. To był idealny sposób, by między śmiechem utwierdzić starą prawdę: kobieta wśród blach to tylko ozdoba. Gdy Kasia sprawdzała połączenia, słyszała szepty za plecami. *Zaraz coś zepsuje. Może przypniemy jej różową wstążkę do silnika? To nie miejsce dla niej.* Słowa były jak noże wbijały się w plecy. Najgorsze nie było to, że pochodziły od obcych ale od tych, którzy powinni być jej kolegami.
Gdy poprosiła o specjalne narzędzie, jeden z nich parsknął: O, chcesz się bawić w mechanika, czy już zaraz się rozbeczysz?. Nie spojrzała na niego. Nie da mu tej satysfakcji. Za każdym razem, gdy znajdowała usterkę, mężczyźni wymyślali nowy powód, by ją zdyskredytować. Nigdy nie było dość. Nie była tu z kaprysu. Przez lata pracowała u ojca w warsztacie, nawet gdy zachorował i stracili rodzinny interes. Uczyła się sama, zdała egzaminy, które większość obecnych by oblała ale to nic nie znaczyło.
Dla nich Kasia była intruzem, kimś, kto burzy ich świat. A teraz, widząc ją z brudnymi rękami, walczącą z zardzewiałą nakrętką, byli pewni, że mają rację. Kowalczyk, skrzyżowawszy ręce, podszedł tak blisko, że poczuła jego oddech na karku. Zrób sobie przysługę, dziewczyno. Przyznaj, że nie jesteś do tego stworzona. Nikt cię nie będzie oceniał, jeśli się poddasz.
Śmiech, który po tym wydusił, był suchy, okrutny, jakby pluł każdym słowem. Kasia nie odpowiedziała, ale coś w niej zapłonęło. Nie tylko duma pamięć o ojcu, o warsztacie, o wszystkich razach, gdy musiała zacisnąć zęby, by nie stracić szansy. Dwóch mechaników nagrywało ją ukradkiem telefonami, czekając, aż się wyłoży, by wrzucić film do sieci i zrobić z niej pośmiewisko. Wiedziała to, ale wiedziała też, że musi zachować zimną krew.
Silnik miał przerywaną usterkę nie przez brak umiejętności, ale dlatego, że ktoś już go wcześniej majstrował. Celowo. Kasia zaczęła to podejrzewać, gdy zauważyła delikatnie odłączoną linię czujnika MAF. To nie był przypadek to był sabotaż. Zaplanowany, by ją ośmieszyć. No i co? Już się poddajesz? krzyknął ktoś z tyłu, wywołując śmiech. Kasia zaci
