*Zapisane w pamiętniku*
Myślała, że to tylko biedny, kulawy żebrak! Codziennie dzieliła się z nim resztkami jedzenia, choć sama miała niewiele… Ale pewnego ranka wszystko się zmieniło.
To historia biednej dziewczyny o imieniu Zosia i kalekiego żebraka, z którego wszyscy się śmiali. Zosia miała zaledwie 25 lat. Sprzedawała jedzenie w drewnianym straganie przy drodze w Poznaniu. Jej budka, zbita ze starych desek i blachy, stała pod rozłożystym drzewem, gdzie wielu zatrzymywało się na posiłek.
Zosia nie miała prawie nic. Buty były wytarte, a suknia poprzecierana. Mimo to zawsze się uśmiechała. Nawet zmęczona, witała każdego życzliwie. *Dzień dobry, proszę pana. Nie ma za co*, mówiła do kolejnych klientów.
Wstawała przed świtem, by ugotować ziemniaki, kapustę i zupę. Ręce pracowały szybko, lecz serce biło wolno od smutku. Nie miała rodziny. Rodzice zginęli, gdy była mała. Mieszkała w ciasnej izdebce koło straganu, bez prądu i bieżącej wody.
Pozostały tylko marzenia. Pewnego popołudnia, gdy wycierała ladę, podszedł do niej starszy pan, pan Wojciech. *Zosiu*, spytał, *czemu się tak śmiejesz, skoro żyjesz w biedzie jak my wszyscy?*. Znów się uśmiechnęła. *Bo płacz nie napełni garnka*.
Pan Wojciech się zaśmiał i odszedł, lecz słowa utkwiły Zosi w sercu. Miała rację nic nie posiadała. A jednak karmiła tych, którzy nie mieli za co zapłacić. Nie wiedziała, że jej życie zaraz się zmieni. Każdego wieczoru działo się coś dziwnego przy straganie.
Na rogu ulicy pojawiał się kulawy żebrak. Szedł powoli, popychając wózek inwalidzki, który skrzypiał na kamieniach. *Skrzyp, skrzyp, skrzyp*. Przechodnie śmiali się albo zasłaniali nosy. *Patrzcie, ten brudas znów tu jest*, krzyczał jakiś chłopak.
Nogi mężczyzny były owinięte bandażami. Spodnie podarte na kolanach. Twarz pokryta kurzem. Miał zmęczone oczy. Jedni mówili, że śmierdzi. Drudzy, że zwariował.
Lecz Zosia nie odwracała wzroku. Nazywała go Ojcem Janem. Pewnego upalnego dnia przywlókł się do straganu. *Znowu przyszedłeś, Ojcze Janie. Wczoraj nie jadłeś*, szepnęła.
Skinął głową. Głos miał słaby. Był za słaby, by przyjść wcześniej, wyjaśnił. Nie jadł od dwóch dni. Zosia spojrzała na stół. Została tylko miska kapusty i kawałek chleba.
Miała to zjeść sama. Zawahała się. W końcu, bez słowa, podsunęła mu jedzenie. *Proszę, niech Ojciec zje*. Spojrzał na miskę, potem na nią. *Znów dajesz mi swoją ostatnią porcję?*. Skinęła.
*Ugotuję sobie więcej w domu*. Jego dłonie drżały, gdy brał łyżkę. Oczy miał wilgotne.
Lecz nie płakał. Pochylił się i jadł powoli. Ludzie się gapili.
*Zosiu, czemu ciągle karmisz tego żebraka?*, spytała jakaś kobieta. Dziewczyna uśmiechnęła się. *Gdybym sama była na wózku, też chciałabym pomocy*. Ojciec Jan przychodził codziennie, ale nigdy nie prosił.
Nie wołał. Nie wyciągał ręki. Nie żebrał.
Siedział cicho przy straganie Zosi, z głową w dół i dłońmi na kolanach. Jego wózek wyglądał, jakby zaraz się rozpadnie. Jedno koło wisiało krzywo.
Gdy inni udawali, że go nie widzą, Zosia zawsze przynosiła mu ciepły posiłek. Czasem kluski. Innym razem grochówkę z chlebem.
Podawała z szerokim uśmiechem. Pewnego upalnego popołudnia, gdy właśnie wydała dwa talerze pieczonej kaczki studentom, podniosła wzrok i zobaczyła Ojca Jana na swoim zwykłym miejscu.
Nogi wciąż obandażowane. Koszula jeszcze bardziej podarta. A on siedział, cichy jak zawsze, nic nie mówiąc.
Zosia uśmiechnęła się, napełniła talerz gorącym jedzeniem… I wtedy Ojciec Jan podał jej kopertę, w której krył się majątek na zawsze zmieniający życie tej dobrej dziewczyny.
