Kiedy Kasia płaciła za zakupy, Szymon odsunął się na bok. Gdy tylko zaczęła pakować torby, wyszedł ze sklepu. Kasia wyszła na chodnik i zobaczyła Szymona, który palił papierosa.
Szymek, weź te torby, proszę poprosiła, podając mu dwie ciężkie siatki.
Szymon spojrzał na nią, jakby kazała mu zrobić coś nielegalnego, i zapytał zdziwiony:
A ty co?
Kasia się zmieszała. Co miałoby znaczyć a ty co?? Przecież to oczywiste mężczyzna powinien pomóc. Dziwne, żeby kobieta dźwigała ciężkie torby, podczas gdy on szedł z pustymi rękami.
Szymek, są naprawdę ciężkie powiedziała.
No i co? upierał się Szymon, nie zamierzając ich wziąć.
Widział, że zaczynała się irytować, ale z zasady nie chciał pomóc. Ruszył szybko przed siebie, wiedząc, że go nie dogoni. *Brać torby? Co ja, jestem wołem? Albo służącym? Jestem mężczyzną! To ja decyduję, czy coś noszę. Niech sama dźwiga, nie umrze!* myślał Szymon. Dzisiaj miał ochotę upokorzyć żonę.
Szymek, gdzie idziesz? Weź torby! krzyknęła Kasia, ledwo powstrzymując łzy.
Torby były naprawdę ciężkie, a Szymon dobrze o tym wiedział to on napełnił koszyk. Do domu było blisko, tylko pięć minut drogi. Ale z takim ciężarem droga zdawała się nie mieć końca.
Kasia szła, walcząc z płaczem. Miała nadzieję, że Szymon tylko żartuje i zaraz wróci, ale nie oddalał się coraz bardziej. Chciała rzucić wszystko, ale machinalnie szła dalej. Gdy dotarła pod blok, usiadła na ławce przed wejściem, wyczerpana. Chciała krzyczeć ze złości i zmęczenia, ale powstrzymała łzy płacz na ulicy byłby wstydem. Ale jak miała to przełknąć? Nie. On nie tylko ją uraził, ale celowo upokorzył. A przecież przed ślubem był taki troskliwy Wiedziała, że zrobił to specjalnie.
Cześć, Kasia! głos sąsiadki wyrwał ją z zamysłu.
Dzień dobry, pani Halino odpowiedziała, wymuszając uśmiech.
Pani Halina, mieszkała piętro niżej i była wielką przyjaciółką babci Kasi. Po jej śmierci pomagała Kasi w każdej sprawie. Nie miała już nikogo matka mieszkała w innym mieście z nowym mężem i dziećmi, a ojciec dawno zniknął z jej życia. Pani Halina stała się jej jedyną rodziną.
Bez wahania Kasia postanowiła oddać jej zakupy. W końcu nie dźwigała ich na próżno. Emerytura pani Haliny była niewielka, a Kasia lubiła czasem sprawić jej małą przyjemność.
Chodźmy, pani Halino, pomogę pani wnieść powiedziała, znów biorąc ciężkie torby.
W kuchni sąsiadki zostawiła wszystko, mówiąc, że to dla niej. Gdy pani Halina zobaczyła śledzie, pasztet, brzoskwinie w syropie i inne przysmaki, które uwielbiała, ale rzadko mogła sobie na nie pozwolić, wzruszyła się tak bardzo, że Kasia poczuła się winna, że nie robi tego częściej. Pożegnały się pocałunkiem w policzek, a Kasia weszła na swoje piętro.
Gdy tylko przekroczyła próg, mąż wyszedł z kuchni, przeżuwając kanapkę.
A gdzie torby? zapytał Szymon, jakby nic się nie stało.
Jakie torby? odpowiedziała Kasia tym samym tonem. Te, które mi pomogłeś nieść?
No weź, nie przesadzaj! zaśmiał się nerwowo. Źle się czujesz?
Nie odparła spokojnie. Tylko wyciągnęłam wnioski.
Szymon spięł się. Spodziewał się krzyków, awantury, łez Ale ta cisza sprawiła, że zrobiło mu się nieswojo.
Jakie wnioski?
Nie mam męża westchnęła. Myślałam, że wyszłam za mąż, a okazało się, że za durnia.
Nie rozumiem udawał obrażonego.
Co tu jest do zrozumienia? spojrzała mu prosto w oczy. Chcę męża, który zachowuje się jak mężczyzna. A ty, widzę, chcesz żony, która zachowuje się jak mężczyzna. Zrobiła pauzę. Więc potrzebujesz raczej męża.
Szymon zacisnął pięści, twarz mu poczerwieniała. Ale Kasia tego nie widziała już była w sypialni, pakując jego rzeczy.
Szymon do końca się opierał. Nie chciał wyjść. Nie rozumiał, jak taki drobiazg mógł zniszczyć ich małżeństwo.
Przecież było wszystko w porządku! Co złego, że sama niosłaś torby? protestował, gdy rzucała mu ubrania do walizki.
Mam nadzieję, że swoją walizkę udźwigniesz sam powiedziała Kasia, nie słuchając go.
Wiedziała, że to tylko pierwsze ostrzeżenie. Gdyby teraz przełknęła ten brak szacunku, upokorzenie tylko by się nasiliło. Dlatego zamknęła tę historię, zatrzaskując za nim drzwi.
