«Wujku, wróć do domu wcześniej» — powiedziała mała dziewczynka z ulicy. Posłuchał jej i zastał żonę w… zaskakującej sytuacji.

Wujciu, wróć dziś wcześniej do domu powiedziała mała żebraczka. Posłuchał jej i zastał żonę w… interesującej sytuacji.
Igor siedział w gabinecie, pogrążony w ciężkiej, niemal namacalnej ciszy. Nawet zegar na ścianie zdawał się bać odmierzania czasu jego wskazówki zastygły, jakby nie śmiały zakłócić milczącej żałoby wiszącej w powietrzu. Wpatrywał się w róg drogiego, ciemnego biurka, ale nic nie widział. Jego wzrok był skierowany do wewnątrz tam, gdzie bolała dusza, dręczona wyrzutami i myślami o domu, o sypialni, gdzie, jak mu się wydawało, powoli gasła jego żona Krystyna.
Do drzwi zapukano delikatnie. Nie głośno, nie natarczywie jakby ktoś bał się zakłócić jego samotność. W progu stanęła Olga, jego zastępczyni i, jak czuł, jedyny powód, dla którego jeszcze nie oszalał. Weszła, a gabinet jakby wypełnił się światłem. Ale na jej twarzy nie było zwykłego, ciepłego uśmiechu. Podeszła do biurka i położyła przed nim złożony na pół arkusz papieru. Wypowiedzenie.
Olu, co to? głos Igora załamał się, zamieniając w chropowity szept. Poczuł, jak coś w nim pęka.
Tak będzie lepiej, Igorze. Dla wszystkich odparła cicho, nie podnosząc wzroku. Już znalazłam pracę. W innym mieście.
Ból, tępy i ostry jednocześnie, przeszył go. Zerwał się, obszedł biurko i złapał ją za dłonie. Były zimne jak wiatr, który wieje przez szczeliny starych okien.
Nie odchodź. Proszę wyjąkał, jakby modlił się o litość.
Nie mogę zostać. Ona cię potrzebuje w jej głosie zadźwięczały niewylane łzy. Musisz być przy niej.
To moja wina! niemal krzyknął Igor, głos mu się załamał. To przeze mnie zachorowała! Mój grzech, mój romans z tobą ją zabija!
Przestań Olga w końcu na niego spojrzała, a w jej oczach zobaczył tę samą mękę. Nie jesteś winny. Nic ci nie powiem. Puść to.
Ale on nie mógł. W głowie migały mu obrazy przeszłości, jakby pamięć celowo rzucała wspomnienia, by zranić go głębiej. Jego małżeństwo z Krystyną zostało zaaranżowane przez rodziców, którzy wierzyli, że dzieci powinny podążać za tradycją i korzystnymi układami. Pamiętał jej chłód, niemal obrzydzenie na jego próby zbliżenia, jej wieczne niezadowolenie. Nie chciała dzieci, nazywając je balastem i końcem figury. Jej świat to były przyjęcia, drogie stroje i blask cudzych diamentów, w których marzyła, by błyszczeć najjaśniej. A on był dla niej tylko portfelem i symbolem statusu.
A potem w jego życiu pojawiła się Olga. I po raz pierwszy zrozumiał, czym jest ciepło, troska i miłość. Nie chciała nic w zamian. Po prostu była. Wspierała. Słuchała. Przytulała. Całowała, jakby znała każdą jego myśl. Ostatnie wspomnienie było najbardziej bolesne. Postanowił być uczciwy do końca poszedł do Krystyny, by poprosić o rozwód. Chciał powiedzieć prawdę o swoich uczuciach do Oli. W odpowiedzi dostał nie tylko histerię. To był spektakl. Krzyczała, tłukła naczynia, aż w końcu złapała się za serce i upadła na dywan. Od tego dnia leżała z tajemniczą chorobą, której nie potrafił zdiagnozować żaden lekarz.
Powroty do domu stały się torturą. Mroczna, przytłaczająca atmosfera witała go już od progu. Krystyna leżała w swoim pokoju, otoczona poduszkami, i witała go słabym, lecz pełnym wyrzutu głosem:
Znowu późno Zupełnie cię nie obchodzę. A ja może do rana nie dożyję.
Igor połykał ślinę i siadał przy jej łóżku, czując, jak winność pożera go od środka. Był gotów na wszystko, byle tylko przeżyła, byle mógł odpokutować swój grzech. Dlatego, gdy oznajmiła, że znalazła światło medycyny, które może jej pomóc, bez słowa sprzeciwu się zgodził. Drogie profesor z zadbanymi dłońmi i zadowolonym uśmiechem przyjeżdżał dwa razy dziennie, robił jakieś zastrzyki i wystawiał Igorowi ogromne rachunki. Igor płacił, nie pytając o nic.
Tego wieczoru podjechał pod kutą bramę swojego domu i zgasił silnik. Nie mógł zmusić się, by wysiąść z auta. Jeszcze tylko pięć minut. Pięć minut ciszy, zanim znów wpadnie w ten piekło wyrzutów, westchnień i zapachu leków.
Zastukano w boczną szybę. Przy samochodzie stała drobna dziesięciolatka w zniszczonej kurtce. W rękach trzymała wiadro z mętną wodą i szmatę. Widział ją już wcześniej w tej okolicy zawsze kręciła się przy drodze, proponując kierowcom mycie reflektorów.
Panu umyć światła? zapytała jasnym głosem.
Igor skinął głową, wyjął z kieszeni banknot znacznie większy, niż była warta ta usługa, i podał jej. Dziewczynka szybko przetarła reflektory, złapała pieniądze i już chciała uciec, gdy nagle się odwróciła.
Pan za późno wraca wyrzuciła z siebie. Niech pan spróbuje wrócić wcześniej.
I, nie czekając na odpowiedź, zniknęła w ciemności. Igor został w aucie, całkowicie zdezorientowany. Co to za dziwne słowa?
Ranek zaczął się jak zwykle. Krystyna powitała go jękiem i nową porcją wyrzutów:
Nie dotykaj mnie odsunęła rękę, gdy próbował poprawić jej poduszkę. Zaraz przyjdzie opiekunka, ona wszystko zrobi. Jedź do pracy, skoro jest ci ważniejsza od umierającej żony.
Z ulgą wymknął się z domu. W pracy nie było lepiej. W południe, spoglądając przez okno gabinetu, zobaczył to, czego najbardziej się bał. Olga szła do swojego samochodu, niosąc karton ze swoimi rzeczami. Włożyła go na tylnie siedzenie, wsiadła za kierownicę i odjechała. Na zawsze.
Fala rozpaczy, zmieszanej z głuchą złością na samego siebie i cały ten niesprawiedliwy świat, zalała go po uszy. Stracił ją. Sam ją oddał, wymienił na poczucie winy wobec kobiety, której nigdy nie kochał. Usiadł w fotelu i zakrył twarz dłońmi. To koniec.
Wśród tych rozdzierających myśli nagle, jak błysk, przypomniał sobie dziewczynkę pod bramą i jej dziwne słowa: *Niech pan spróbujeW końcu Igor i Olga odeszli od krawędzi rozpaczy, znajdując w swojej córeczce i wzajemnej miłości siłę, by odbudować wszystko, co wydawało się stracone na zawsze.