Tatusiu, nie odchodź! Kochany, nie zostawiaj nas! Tato, nie kupuj mi już nic, ani też Leszkowi. Tylko żyj z nami! Nie potrzeba mi żadnych samochodzików ani cukierków. Żadnych prezentów! Tylko bądź przy nas! krzyczał sześcioletły Kacper, uczepiony nogi ojca.
***
Ich mama w tamtej chwili szlochała w pokoju. Nie miała siły wstać i wyjść.
Czternastoletni Leszek stał ze zaciśniętymi pięściami. Miłość do ojca walczyła w nim z nienawiścią.
Kacper był jeszcze dzieckiem. Nic nie rozumiał. Ale Leszek widział, jak cierpiała matka. Jak dzień wcześniej klęczała, błagając ojca, by został. Chociaż na trochę. Dopóki Kacper podrośnie. Ale próśb nie wysłuchał.
Przestań! Wstawaj! Nie upokarzaj się, słyszysz?! Nie jesteś mu potrzebna. Ani ja, ani nikt z nas. Więc niech sobie idzie! Leszek podbiegł i próbował odciągnąć młodszego brata od taty.
Synu, dlaczego tak Ja będę przychodził, pomagał wam. Tylko mieszkać będę gdzie indziej. Ale kocham was nie mniej. Tak po prostu postanowiliśmy zaczął ojciec.
Kto postanowił?! Ty postanowiłeś! Myślisz, że nic nie słyszałem? Mama przecież prosiła cię, żebyś nie odchodził. Tu jest ona i my! Jesteśmy rodziną. A ty odchodzisz! Do jakiejś kobiety! Ona jest dla ciebie ważniejsza niż my, tak?! Leszek z całych sił starał się nie rozpłakać.
***
Gdyby ojciec go przytulił, odłożył torby i powiedział, że to głupi błąd Rzuciłby mu się w ramiona. I wybaczyłby. Oczywiście.
Bo to był tata.
Który uczył go naprawiać samochód, zabierał na ryby, grał w piłkę, czytał książki przed snem. Jak mógł tak po prostu odejść i wymazać ich wszystkich z życia? Za co?
Kacper wrzeszczał aż ochrypł. Matka szlochała. Ojciec powiódł wzrokiem po nich wszystkich i wyszedł, przygarbiony.
A za nim długo jeszcze leciało: Tato! Nie odchodź!.
***
Od tamtego dnia życie stało się inne.
Leszek znienawidził ojca. Nie chciał się z nim spotykać, odrzucał prezenty, które przynosił.
Kacper czekał. Czasem siadywał pod drzwiami, czasem stał na balkonie i wpatrywał się w dal.
Ojciec prosił o możliwość spotkania z dziećmi. Matka nie pozwalała.
Choć Leszek i tak nie chciał. Kacper tęsknił, ale mówiono mu tato nie chce cię widzieć.
Ich mama z dumą odmówiłaby nawet alimentów, ale jakoś trzeba było żyć.
Zakochał się, wasz tatuś. Tak to bywa! Gdzie indziej słodziej! Dzieci mu niepotrzebne. Tam teraz inne będą! mawiała często.
Leszek pochmurnie słuchał. Kacper płakał.
***
Po roku ojciec wrócił. A raczej próbował. Kacpra nie było w domu. Tylko Leszek i matka.
Ojciec przepraszał, mówił, że się pomylił. Zrozumiał. Nie może bez nich. Nie ma życia bez dzieci.
Ale matka nie przyjęła go z powrotem. To były chwile jej zemsty. I Leszek też nie wybaczył. Uraza była wciąż żywa.
A Kacpra nie pytali. Był jeszcze za mały.
***
Minął czas. Leszek zajął się handlem. Kacper został lekarzem. Starszy brat założył rodzinę. Młodszy do końca opiekował się matką, aż jej zabrakło.
Niedługo potem Kacper postanowił ożenić się z przyjaciółką z dzieciństwa, Kasią.
Przed ślubem Leszek miał interesy w innym mieście. Zaproponował wspólną podróż. Dla rozrywki. Zamiast samochodu wybrali pociąg. Pili herbatę, rozmawiając przy dźwiękach kół.
Nie kłócili się, żyli w zgodzie, choć widywali się rzadko. Ale byli zupełnie różni. Twardy, nieznoszący sprzeciwu Leszek słuchał tylko siebie.
Młodszego brata nazywał żartobliwie pan doktor miłości. Radził mu odrzucić dobroć nie była w modzie.
Po załatwieniu spraw w nowym mieście, spacerowali, podziwiając architekturę. Potem ruszyli na dworzec.
Tuż przed wejściem Leszek omal nie potknął się o mężczyznę. Warknął, żeby nie zawalał przejścia. Tamten siedział na kartonie. Brudny, zarośnięty, bez nóg. Nagle podniósł wzrok.
Kacper już miał przejść dalej, gdy usłyszał śmiech brata. Zatrzymał się.
Leszek chichotał, wskazując palcem na bezdomnego. Kacper pociągnął go za rękaw.
Przestań! To nieładne. Nie wiemy, co go spotkało. Nie nam go osądzać! szepnął.
Co? Nie nam? Akurat nam. Nie poznajesz? Ty byłeś za mały. Ale ja poznałem od razu. Te oczy Zielone, takie jak nasze. Mama zawsze mówiła, że zakochała się w jego oczach. Na próżno, jak widać. Co, tatusiu, ciekawa sytuacja? Poznajesz nas? Twoi synowie! Nie spodziewałeś się? Spotkaliśmy się. Nie myślałem, że jeszcze kiedyś cię zobaczę. Ale chyba sprawiedliwość istnieje. Oto, kim się stałeś. To za łzy mamy. Za nasze. Za wszystko, co zrobiłeś! krzyczał Leszek.
***
Kacper stał wstrząśnięty, nie mogąc wydusić słowa. Mężczyzna na ziemi płakał w milczeniu. Wyszeptał tylko: Jacyście piękni.
Wcale nie podobni do ciebie! Szkoda, że jesteś naszym ojcem. Wstydzę się! Zgnijesz tu na ulicy. To twoja kara. Płacz teraz. Patrz. Nie chciałeś normalnego życia? Z rodziną? Pobiegłeś za miłością. Gdzie ona jest, tato? Może znalazłeś jakąś bezdomną? Śmieciu! ciągnął Leszek.
Dość! Przestań! Zaraz, albo nie ręczę za siebie! krzyknął Kacper.
***
Brat chciał odpowiedzieć ostro, ale oniemiał z wrażenia. Kacper uklęknął. Dotknął brudnego policzka, pogładził. I powiedział:
Cześć, tato.
Ojciec chwycił jego dłoń, przycisnął do siebie. I wybuchnął płaczem.
Kogo widział w tej chwili? Może małego, jasnowłosego chłopca, który lata temu chwytał go za nogę i krzyczał: Tato, nie odchodź!?
Dzieci dorosły. Obaj. Stali się mężczyznami. A on był im winny wszystko.
Leszek dalej złorzeczył. Ojciec milcza
