Wynoś się, brudny staruchu! krzyknęli za nim, wyrzucając go z hotelu. Dopiero później dowiedzieli się, kim naprawdę był, ale było już za późno.
Młoda recepcjonistka, nienagannie ubrana i schludna, mrugała zdumiona, patrząc na sześćdziesięciolatka stojącego przy ladzie. Miał na sobie wytarte ubrania, od których wyraźnie śmierdziało, ale uśmiechnął się przyjaźnie i poprosił:
Proszę pani, czy mógłbym dostać pokój w apartamencie?
Jego niebieskie oczy błysnęły znajomo jakby Jadwiga już gdzieś widziała to spojrzenie. Ale nie zdążyła się zorientować, skąd je znała. Wzruszając ramionami z irytacją, sięgnęła po przycisk alarmowy.
Przepraszam, ale nie obsługujemy takich klientów powiedziała chłodno, unosząc podbródek.
Jakich takich? Macie jakieś szczególne zasady przyjmowania gości?
Mężczyzna wyglądał na urażonego. Nie żebraka, oczywiście, ale jego wygląd delikatnie mówiąc, pozostawiał wiele do życzenia. Czuć od niego było czymś nieprzyjemnym, jakby kilka dni temu ktoś schował śledzia pod kaloryfer. A jeszcze śmiał marzyć o apartamencie!
Jadwiga tylko prychnęła, patrząc na niego z drwiną nawet na najtańszy pokój nie miałby pieniędzy.
Proszę nie marnować mojego czasu. Chcę wziąć prysznic i odpocząć. Jestem zmęczony. Nie mam czasu na dyskusje.
Już panu powiedziałam nie jest pan tu mile widziany. Niech pan szuka innego hotelu. Poza tym wszystkie pokoje są zajęte. Brudny staruch, a marzy o apartamencie dodała półgłosem.
Henryk Marek wiedział na pewno: jeden pokój w tym hotelu zawsze był wolny. Już chciał zaprotestować, ale podszedł do niego ochroniarz, brutalnie złapał go za ręce i wypchnął na ulicę. Potem spojrzał na kolegę i parsknął śmiechem no bo co, dziadek postanowił sobie przypomnieć młodość, ale nie obliczył sił.
Dziadku, nawet za pokój ekonomiczny byś nie zapłacił. Wynoś się, zanim kości policzymy!
Henryk był oszołomiony ich bezczelnością. Dziadek?! Przecież ma tylko sześćdziesiąt lat! Gdyby nie ta przeklęta wędka, pokazałby im, kto tu jest dziadkiem! Chciał ich nauczyć rozumu, ale nie miał sił na awanturę. Wdanie się w bójkę oznaczałoby ryzyko wizyty na komisariacie, a tego absolutnie nie mógł sobie pozwolić. Musiał się powstrzymać i w duchu obiecać sobie: jeśli kiedykolwiek zostanie właścicielem hotelu, takich ochroniarzy wymieni od razu.
Próba powrotu skończyła się fiaskiem znowu go przepędzili, grożąc wezwaniem policji. Klął pod nosem, ale dotarł do ławki w parku. Jak to możliwe? Przecież tylko chciał odpocząć na rybach, a wyszło zupełnie inaczej. Ryby brały słabo same drobiazgi, które od razu wypuszczał. Potem zaczął padać deszcz, a w drodze powrotnej poślizgnął się przy stawie i wylądował w wodzie po kolana. Ledwo się wydostał, a teraz całe ubranie było w błocie, a klucze zniknęły bez śladu.
Córka, na domiar złego, wyjechała w delegację, więc nikt go nie wpuści do domu. Henryk przyjechał do Magdy w odwiedziny, chciał sprawić jej niespodziankę, ale okazało się, że właśnie szykuje się do wyjazdu. Gdyby wiedział wcześniej, przyjechałby później. W końcu specjalnie wziął urlop, żeby spędzić czas z córką i zobaczyć, jak jej się żyje.
Tatusiu, przepraszam, że zostawiam cię samego. Postaram się wrócić szybko, a ty się nie martw. Dobrze? Magda przytuliła ojca i pocałowała go w policzek.
A co mam się martwić? Pójdę na ryby, połowię trochę. Po co inaczej tu przyjechałem? roześmiał się.
A ja myślałam, że przyjechałeś po prostu mnie odwiedzić nadąsała się Magda, ale od razu się uśmiechnęła wiedziała, że tata żartuje.
Zbierając się nad rzekę, Henryk nie sprawdził baterii w telefonie. I nie pomyślał, że znajdzie się w takiej sytuacji. Myślał, że przeczeka w hotelu, dopóki córka nie wróci. Ale teraz nawet nie wpuszczono go do środka. Choć nigdy wcześniej coś takiego się nie zdarzyło. Co to za zasady oceniać gościa po wyglądzie? Nie był pijany, nie był włóczęgą po prostu wrócił z ryb. Tak, wygląd nieidealny i trochę śmierdzi rybą, ale czy to powód, żeby być chamem?
Patrząc na rozładowany telefon, Henryk pokiwał głową. W mieście nie miał ani przyjaciół, ani krewnych. Wezwanie pomocy drogowej też nie wchodziło w grę dom był na córkę. Telefon milczał jak zaklęty.
I co teraz, dziadku? uśmiechnął się sam do siebie. Tak jeszcze nikt go nie nazywał. Dziadek? Przecież to on jest w sile wieku! Jego pracownicy by osłupieli, słysząc coś takiego.
Nieznajoma, która usiadła obok, wyrwała go z zamyślenia. Kobieta w średnim wieku, miła i zadbana, podała mu ciepłe drożdżówki. Mężczyzna wdzięcznie przyjął poczęstunek, czując, jak głód ściska mu żołądek.
Widzę, że cały dzień tu siedzisz. Co się stało?
Henryk opowiedział o swoich przygodach: o rybach, deszczu, zgubionych kluczach i zamkniętych drzwiach hotelu.
Raczej ich już nie znajdę westchnął. Pewnie wpadły do wody. I nie myślałem, że znajdę się w takiej sytuacji. Wszystko przez to, że ludzie patrzą tylko na wygląd.
Kobieta skinęła głową. Pracowała w pobliskiej piekarni i od dłuższego czasu zauważyła, jak Henryk samotnie siedzi na ławce, ignorując przechodniów.
Od razu wiedziałam, że nie jesteś pijakiem uśmiechnęła się. W ogóle nie sprawiasz takiego wrażenia.
Broń Boże prychnął Henryk. Trzeba dbać o zdrowie, zwłaszcza w moim wieku. Ale dziś nazwano mnie staruchem i wyrzucono z hotelu. Przepraszam, pani Irenko, mogę prosić o telefon? Chcę znaleźć gdzieś nocleg. Nie chcę dzwonić do córki jest już późno, nie chcę jej martwić.
Jeśli chcesz, możesz zostać u mnie. Widzę, że jesteś porządnym człowiekiem, tylko trafiłeś na pecha
