Zimowe powietrze stycznia, krystaliczne i mroźne, zdawało się na zawsze wchłonięć zapach świec z choinki i gorzki smak łez mamy. Ostatnie dni w mieście minęły jak bolesne, zamazane kadry. Kinga tak teraz nazywała się dziewczynka nawet nie zdążyła pójść na szkolny bal. Mama, przez łzy i drżącymi rękami, jeszcze doszywała jej kostium Pani Twardowskiej, ozdabiając sukienkę cekinami, które błyszczały jak prawdziwe diamenty. Ale święta nie było. Zamiast niego długa, kołysząca podróż pociągiem, zaśnieżone pola za oknem, przypominające ogromną pikowaną kołdrę, i lodowaty ścisk smutku pod sercem.
Tata Po prostu przestał istnieć. Nie fizycznie, nie. Po prostu wyparował z ich życia, jakby go nigdy nie było. A potem przyszła babcia, jego mama, z twarzą ostrą i twardą jak siekiera. Jej słowa wryły się w pamięć Kingi na zawsze, ostre, wygładzone, zabójcze: Tolerowaliśmy cię tylko ze względu na syna. Drzewo trzeba ścinać pod własną miarę. Wracaj do swojej wsi, skąd przyszłaś. Alimenty będzie płacił, ale więcej żadnego kontaktu. Żadnego.
I oto są na zaśnieżonym placyku przed pochylonym, ale przytulnym domem babci. Wyrzucali skromny dobytek pod czujnym wzrokiem dziesiątek ciekawskich oczu. Sąsiedzi. Wyszli jak na przedstawienie. Jedni patrzyli z cichym, kwaśnym współczyniem. Drudzy z ledwo ukrywaną, jadowitą złośliwością. A kiedyś, pamiętała Kinga ze słów mamy, ci sami ludzie niemalże lizali buty miejskiej, która dobrze wyszła za mąż. Teraz widzieli tylko upokorzoną, zrzuconą z piedestału.
Wakacje skończyły się w mgnieniu oka. Nowa szkoła powitała ją lodowatym milczeniem i kłującymi, badawczymi spojrzeniami. Była obca. Biała wrona w miejskiej sukience, z kokardami, które teraz wydawały się jej śmieszne i krzykliwie naiwne. Dziewczyny, stadem wron, od razu rzuciły się na nową ofiarę.
Patrzcie, Pinokio w spódnicy! rozległ się czyjś piskliwy śmiech. Nogi, nogi! Jak zapałki!
Kinga skuliła się, próbując stać się niewidzialna, ale ich spojrzenia paliły ją na wylot.
Po lekcjach piekło trwało. Czysty, puszysty śnieg, który rano tak ją kusił, stał się bronią. Śnieżne kule, ulepione z nienawiści, leciały w nią ze wszystkich stron. Każde uderzenie było celne i okrutne, aż brakowało tchu, a zdradzieckie łzy cisnęły się do oczu. Upadła na kolana, zasłaniając głowę rękami, gotowa zniknąć, rozpłynąć się tu, w zaspie.
I nagle kakofonia śmiechu zamieniła się w krzyki strachu i bólu.
Wal w nich, miejska! Żwawiej! rozległ się nad nią dźwięczny, rozbrykany głos.
Podniosła zapłakaną twarz. Przed nią, zasłaniając ją przed śnieżkami, stał chłopak. Z wprawą, niemal machinalnie, lepił i rzucał śnieżne kule z taką szybkością i furią, że prześladowcy już uciekali w popłochu.
Uciekajmy! Toż to ten szalony Cygan! rozniosło się po ulicy.
Odwrócił się do niej. Tak, naprawdę wyglądał jak cygan z bajki: śniada skóra, czarne, gęste włosy wystające spod starej uszanki, i oczy dwa węgielki, w których tańczyły wesołe iskry. Starał się zachowywać szorstko, ręce w boki, spojrzenie harde, ale uśmiech, który właśnie pojawił się na jego ustach, był zaskakująco ciepły i dobry.
To ty ta z miasta? Ja jestem Kuba. No, dla swoich Kubuś. Będziesz płakać znowu ci dokopią. Dość. Od dziś jesteś pod moją ochroną. Nikt cię już nie tknie.
Ostatnie zdanie wypowiedział z jakąś uroczystą, naiwną powagą, ewidentnie gdzieś to podpatrzył i zapamiętał. I zaraz się zawstydził własnego patosu, rumieniąc się pod śniadą cerą.
Tak zaczęła się ich przyjaźń. Kuba oczywiście nie był Cyganem. Po prostu przezwisko przylgnęło przez nietypowy wygląd. Okazali się zaskakująco podobni: oboje pochłaniali książki z wiejskiej biblioteki, pachnącej starością i kurzem. Kuba już wtedy przeczytał całe Vernea i Londona. Ich obsesją były podróże. Godzinami siedzieli na wzgórzu nad rzeką, czując, jak potężny wiatr uderza w twarze, i śledzili kolorowe statki, odpływające w nieznane. Dzielili się marzeniami: on opłynąć świat własnym statkiem, ona zaśpiewać na wielkiej scenie, by jej głos usłyszano za oceanem.
Mijały lata. Dziecięca przyjaźń przemieniła się w coś większego, cichego i głębokiego. Ojciec kupił Kubie motor, i to stało się ich biletem do wolności. Pędzili polnymi drogami, wiatr wył w uszach, zagłuszając słowa, a ona, obejmując go za plecy, krzyczała z radości. Jeździli na dalekie jeziora z wędkami, do lasu po jagody, po prostu na koniec świata, jak to nazywali.
Kinga, dziś jesteś no, po prostu oczy bolą patrzeć. Piękniejsza niż wczoraj mówił, patrząc gdzieś w bok, ale ukradkiem łapiąc jej spojrzenie. Tylko nie kręć się tak przy tych miejskich fircykach. Ciągnie ich do ciebie jak much do miodu.
Kubuś, a ciebieś zazdrość zżarła? śmiała się w odpowiedzi, a serce śpiewało jej od tych prostych, nieporadnych słów.
Bo jak nie miał być zazdrosny? Z brzydkiego kaczątka zmieniła się w pięknego łabędzia. W niej rozkwitł niesamowity, mocny głos. Żaden występ w wiejskim klubie nie obył się bez niej. Wygrała wojewódzki przegląd talentów. I była w niej jakaś magia, wewnętrzne piękno, które przebijało na zewnątrz: szare oczy stały się szmaragdowe, chód płynny, pewny. A on wciąż był tym samym Cyganem Kubą, który przy niej czuł się niezgrabny i obcy.
Nadszedł ten upalny, zakurzony czerwiec. Egzaminy zdane. Zostały tylko świadectwa i do miasta, na studia. Oboje marzyli o dziennikarstwie, wyobrażali sobie wspólną naukę. Tego dnia Kinga miała ostatnią prób
