Z drżącym sercem zapukała do drzwi. Cisza odpowiedziała jej w zamian.
Zofia, ze ściśniętym gardłem, ponownie zastukała, ale wciąż żadnej reakcji. Nieśmiało wyjęła z torebki klucz i otworzyła drzwi. Boże, jak dawno tu nie była! Wszystko wyglądało tak samo, nic się nie zmieniło w tym niegdyś ciepłym i ukochanym domu, a jednak teraz każde krzesło, każdy kąt zdawał się obcy.
Minął już prawie rok od ich ostatniej kłótni z Jakubem. Kłócili się i wcześniej wtedy Zofia chwytała córeczkę Hanię i uciekała do mamy, zalana łzami. Jakub zwykle przychodził już następnego dnia, stęskniony, i godzili się. Życie wracało do normy, a zgoda wnosiła świeżość do ich relacji. Ale ostatnim razem wszystko potoczyło się inaczej
Otrząsając się z myśli, Zofia podeszła do szafy, by znaleźć potrzebne dokumenty. Papiery leżały nienaruszone, starannie przez nią ułożone w teczce. Od dwóch miesięcy młody mężczyzna, dawno zakochany w Zofii, starał się o jej względy. Między nimi jeszcze nic nie zaszło, ale tydzień temu oficjalnie oświadczył się.
I przez cały ten tydzień Zofia nie mogła zasnąć, coś ją dusiło, nie potrafiła podjąć decyzji. Najpierw wydawało się, że konflikt z Jakubem sam się rozwiąże. Zapuka do drzwi, jak zwykle, spojrzy głęboko w jej duszę i powie: Tak bardzo za tobą tęskniłem!
Lecz dni mijały, miesiące płynęły, a w życiu nic się nie zmieniało. Jakub stawał się coraz chłodniejszy, coraz bardziej oddalony, między nimi rosła przepaść. Przychodził tylko po Hanię, w milczeniu brał dziewczynkę za rękę i zabierał do siebie. Potem równie cicho ją odstawiał. Hania szczebiotała radośnie, zachwycona prezentami od taty nową sukienką do kręcenia się przed lustrem czy błyszczącymi bucikami. A Zofia przypominała sobie, jak oczy Jakuba błyszczały, gdy obdarowywał ją. Teraz nawet na nią nie patrzył, ich obecność w jednym pokoju stała się nieznośnie niezręczna, więc uciekała do sypialni. Mama, która nigdy nie przepadała za Jakubem, powtarzała: Co Bóg da, to dobre. Powoli i Zofia zaczęła w to wierzyć.
Głęboko wzdychając, Zofia objęła wzrokiem pokój na pożegnanie i zamarła. Na kanapie spał Jakub. Pewnie po nocnej zmianie. Pierwszym odruchem było wyjść, ale coś ją zatrzymało. Każdy rys jego twarzy był boleśnie znajomy zarośnięty, zmęczony, z ciemnymi kręgami pod oczami Zofia delikatnie usiadła obok. Co właściwie wie o tym człowieku, z którym spędziła tyle lat? Jakie myśli kryją się za tą pochmurą na czole? W pamięci wyłonił się zapomniany obraz młodego Jakuba: jasne, szczere oczy, promienny uśmiech To właśnie ten uśmiech skradł jej serce. Czy to możliwe, że tamten chłopak i ten wyczerpany mężczyzna to jedna osoba? Minęło przecież tak niewiele czasu Znów zobaczyła tamten uśmiech. I nagle stał się tak rzeczywisty, jakby był wyrzutem dla niej, Zofii
Boże, gdzie to wszystko zniknęło? Rozglądała się rozpaczliwie, jakby szukając winnego zrujnowanego życia. Serce ścisnęło się, zadrżało, wypełniło ciężkimi wspomnieniami. Ich niegdyś przytulny, baśniowy świat stopniowo wypełnił się drobnymi pretensjami, morzem łez i beznadziejnych nieporozumień. Wiecznie zmęczony Jakub, pracujący na trzech etatach, by utrzymać ją i Hanię, by nie być zależnym od nikogo Zofia miała czas, by to wszystko przemyśleć i zrozumieć, że zabrakło jej cierpliwości, kobiecej elastyczności i mądrości
A przecież byli kiedyś szaleńczo szczęśliwi. I to nie były tylko jej chore fantazje. Zofia gwałtownie wstała, ogarnięta nagłą potrzebą udowodnienia tego sobie. Jej wzrok zatrzymał się na dłoni Jakuba, spoczywającej na albumie ślubnym, na zdjęciu, na którym byli po prostu olśniewająco szczęśliwi.
Jej ręka zadrżała, a fotografia z cichym szelestem upadła na podłogę. Gdy spojrzała w górę, zastygła w bezruchu Patrzył na nią Jakub.
Zosiu, wróciłaś? jego oczy błyszczały radością, a jej ogarnęła nie do zniesienia myśl, że jeszcze pół godziny temu mogła wyjść stąd na zawsze
