Albo wprowadzasz mojego brata do naszego mieszkania, albo się pakujesz i wynosisz się stąd! rzucił mąż.
Kinga została w pracy dwie godziny dłużej. Dwie nowe klientki zapisały się do niej po poleceniach koleżanek.
Tylko do pani chcemy chodzić, Kingo Andrzejewna! Jest pani bez wątpienia najlepszą fryzjerką w naszym mieście! te słowa sprawiły, że kobieta uśmiechała się przez całą drogę do domu.
Może rzeczywiście nadszedł czas, żeby otworzyć własny salon? Dość już strachu i czekania na lepsze czasy.
Z tymi myślami Kinga niepostrzeżenie dotarła do bloku. W klatce usłyszała obce głosy dobiegające z mieszkania. Szybko otworzyła drzwi i zastygła na progu ze zdumienia. W przedpokoju leżał sfatygowany plecak, na podłodze brudne buty, a z kuchni ciągnął zapach wczorajszej imprezy.
Kinga, poznajesz rodzinę? Krzysiek wrócił! mąż wyjrzał z kuchni z dziwnym uśmiechem.
Młodszy brat Wojtka siedział na kuchennej kanapie, wpatrzony w stół. Ten sam Krzysiek, który cztery lata temu wyprowadził się do tancerki z nocnego klubu.
Cześć szwagier nawet nie podniósł wzroku.
Mamo, a kto to? szepnęła córka, która właśnie wróciła z zajęć tanecznych.
To twój wujek Krzysiek, brat taty Kinga starała się mówić spokojnie. Pewnie go nie pamiętasz. Byłaś za mała, gdy wyjechał.
A dlaczego jest taki dziwny? Zosia zniżyła głos.
Idź do siebie, kochanie. Pogadamy później.
Kobieta weszła do łazienki i odkręciła wodę. Potrzebowała chwili, żeby ochłonąć. W lustrze zobaczyła zmęczoną twarz. Powoli przejechała dłonią po włosach korzenie już odrastały, ale teraz myślała o czymś zupełnie innym.
Cztery lata temu, gdy Krzysiek odchodził, Kinga widziała, jak bardzo to przeżył Wojtek. Przez miesiąc nie odzywał się do rodziców, obwiniając ich, że odtrącili brata. A potem jakby się pogodził z sytuacją przestał wspominać o Krzysiu, nie odbierał jego rzadkich telefonów. Ale teraz, wyglądało na to, że wszystko wróciło.
Mąż wszedł za nią do sypialni, zawahał się, po czym cicho powiedział:
Zostanie z nami. To konieczne. Przynajmniej na jakiś czas. Brat potrzebuje wsparcia. Jest w totalnym dołku. Zdradzała go, więc się rozstali. Do rodziców nie może wrócić.
I sam to postanowiłeś? Nawet mnie nie pytając? Nie rozmawiając ze mną? Kinga odwróciła się do męża. Nie uważasz, że to trochę bezczelne?
A co tu było pytać? To mój brat, nie ma gdzie iść.
Wojtek, mamy nastoletnią córkę. Widziałeś, w jakim on jest stanie? Myślisz, że to w porządku, żeby codziennie widziała taki widok? Krzysiek
Właśnie dlatego potrzebuje pomocy. Rodziny! Wojtek po raz pierwszy tego wieczoru spojrzał żonie w oczy. Rozumiesz przecież, że nie mogę go zostawić. To niemożliwe!
Jak długo to potrwa?
Tak długo, jak będzie trzeba. Brat musi dojść do siebie.
A Zosia? Pomyślałeś o niej? Jest w takim wieku
Kinga, przestań! mąż podniósł głos, czego nigdy wcześniej nie robił. To mój brat. Młodszy brat. Nie zostawię go samego w potrzebie.
Kinga otworzyła usta, żeby odpowiedzieć, ale zamilkła. Coś w głosie męża sprawiło, że się zatrzymała. Przez czternaście lat, które spędzili razem, pierwszy raz usłyszała tak twarde nuty.
Dobrze kobieta odwróciła się do okna. Tylko go uprzedź, żeby nie pił w domu. I żeby znalazł pracę.
Wojtek nic nie odpowiedział i w milczeniu wyszedł. Przez ścianę Kinga słyszała, jak cicho rozmawia z bratem w kuchni. Bardzo cicho. Pewnie po to, żeby nie usłyszała.
Na kuchennym zegarze była już długa po północy, gdy głosy wreszcie ucichły. Kinga leżała bez snu, nasłuchując kroków w korytarzu. Wojtek nie położył się od razu. Długo krążył po mieszkaniu, pewnie układając brata w salonie.
Wszystko będzie dobrze szepnął, wchodząc pod kołdrę. Ale żona już nie była tego taka pewna.
***
Poranek rozpoczął się od zapachu wczorajszej imprezy w kuchni. Kobieta w milczeniu przygotowała śniadanie dla córki, starając się nie zauważać pustych butelek na stole i brudnej popielniczki.
Przez miesiąc prawie przywykła, że ich kuchnia zamieniła się w całodobowy bar dla dwóch osób.
Mamo, idę do szkoły Zosia przemknęła obok śpiącego na kanapie wujka, przyciskając do piersi plecak. Ostatnio dziewczynka starała się jak najmniej przebywać w domu zapisała się na jakieś zajęcia i wieszała się u koleżanek.
Kinga po raz kolejny patrzyła, jak córka szybko wybiega za drzwi, i czuła, jak w środku gotuje się złość.
Ten tymczasowy gość w ciągu miesiąca zniszczył wszystko, co budowali latami: przytulne rodzinne wieczory, wspólne obiady, szczere rozmowy z Zosią.
Dzień dobry Wojtek wyszedł z sypialni już ubrany. Jest kawa?
Zostało wczorajsze żona skinęła na ekspres. Swoją drogą, musimy porozmawiać.
Tylko nie teraz, spóźniam się mąż złapał kubek i skrzywił się na zimny napar.
Kiedy, Wojtku? Codziennie się spieszysz. A wieczorami siedzisz z bratem.
Mężczyzna zastygł w drzwiach i zdziwiony zapytał:
Co chcesz powiedzieć?
To, że czas coś postanowić. Nie możemy wiecznie utrzymywać zdrowego faceta. To nie w porządku!
Ma depresję, Kinga. Widzisz przecież, że jest w totalnym rozkładzie.
A my? My nie jesteśmy w rozkładzie? Zosia nie chce wracać do domu. Ja codziennie wracam do bałaganu i smrodu. Ty
Co ja?
Zmieniłeś się. Jakbym cię nie znała. Stałeś się kimś innym.
Wojtek postawił kubek na stole:
Wiesz co? Pogadamy wieczorem. Spokojnie. Bez histerii.
Nie. Teraz! Kinga zagrodziła
