Ewa właśnie zmywała naczynia po śniadaniu, gdy zadzwoniła teściowa Halina. Sześciomiesięczny Bartek spokojnie spał w wózku na balkonie, więc można było swobodnie porozmawiać.
“Ewuniu, kochanie, mam do ciebie prośbę” zaczęła kobieta z drugiego końca linii. “Bardzo bym chciała zobaczyć wnuczka. Może przyjadę do was?”
Ewa nie wyczuła podstępu. Teściowa mieszkała na zachodzie Polski i widywały się rzadko. Od narodzin syna kontaktowały się tylko przez telefon.
“Oczywiście, Halinko, przyjeżdżaj. Bartka koniecznie musisz zobaczyć, bo tak szybko rośnie.”
“A na jak długo mogę? Na tydzień, na przykład?”
“Tak, spokojnie” wspaniałomyślnie zgodziła się synowa. “W salonie jest rozkładana sofa, będzie wygodnie.”
Teściowa uradowana zakrzątała się:
“Oj, dziękuję, moja droga. No to za parę dni będę. Bilet już kupiłam, tak na wszelki wypadek.”
Ewa się uśmiechnęła. Po rozmowie opowiedziała mężowi Krzysztofowi o nadchodzącej wizycie.
“Dobrze, niech przyjeżdża” zgodził się. “Dawno matki nie widziałem.”
Trzy dni później Ewa dostała wiadomość od teściowej:
“Przyjeżdżam dziś, nie trzeba mnie odbierać, dojadę taksówką.”
Synowa przygotowała sofę w salonie, kupiła więcej jedzenia, a nawet wzięła tort.
Halina pojawiła się wieczorem z dwiema ogromnymi torbami i szerokim uśmiechem. Ale za jej plecami w korytarzu majaczyła męska postać.
“Ewuniu, poznaj” rześko powiedziała teściowa. “To Zbigniew, mój przyjaciel. On też miał sprawy w Warszawie, więc postanowiliśmy przyjechać razem i przy okazji się przedstawić.”
Ewa zmieszana patrzyła na nieznajomego mężczyznę około sześćdziesiątki. Siwy, w znoszonym garniturze, ze starą walizką w ręce.
“Dzień dobry” mruknęła.
“Bardzo mi miło” odpowiedział Zbigniew i wyciągnął dłoń. “Halina tak wiele o was opowiadała.”
Synowa zaprowadziła gości do salonu i próbowała ogarnąć, co się właściwie dzieje.
Ewa ukradkiem spytała teściową:
“Halinko, a gdzie Zbigniew będzie mieszkał? Nie mówiłaś, że przyjedziesz nie sama.”
“A co w tym złego?” zdziwiła się teściowa. “Sofa duża, pomieścimy się. Zbyszek jest niewymagający.”
Ewa stała pośrodku salonu i próbowała przetrawić sytuację. Wynajmowane z mężem dwupokojowe mieszkanie było dostosowane dla trzyosobowej rodziny. A tu nagle pięcioro.
“Halinko, ale ja przygotowałam wszystko dla jednej osoby. Przecież mamy małe dziecko, miejsca niewiele.”
Teściowa już rozpinała torbę:
“Ewuniu, nie martw się. Jesteśmy skromnymi ludźmi, wiele miejsca nie zajmiemy. Prawda, Zbyszek?”
Mężczyzna kiwał głową i rozglądał się po mieszkaniu z zainteresowaniem:
“Fajne mieszkanie. Dzielnica porządna, komunikacja blisko. Do szukania pracy idealne.”
“Do szukania pracy?” doprecyzowała Ewa.
“Tak, postanowiłem się w Warszawie urządzić” wyjaśnił Zbigniew. “W naszej wsi perspektyw brak, a tutaj można spróbować coś znaleźć.”
Ewa poczuła, że zaczyna się jej kręcić w głowie. Wychodzi na to, że nie przyjechał na kilka dni.
“A na jak długo planuje pan zostać?”
“No, jak to wyjdzie” spokojnie odpowiedziała Halina. “Zbyszek potrzebuje czasu, żeby znaleźć pracę.”
Ewa, nie okazując po sobie zmieszania, poszła do kuchni przygotować kolację. Do przedpokoju właśnie wszedł Krzysztof, wracając z pracy.
“Cześć, jak leci? Matka przyjechała?”
“Przyjechała. I nie sama.”
Mąż się zatrzymał:
“Jak to nie sama?”
“Z adoratorem przyjechała. Idź poznaj Zbigniewa.”
Krzysztof wszedł do salonu, gdzie Halina pokazywała swojemu towarzyszowi rodzinne zdjęcia w telefonie.
“Mamo, nie mówiłaś, że przyjedziesz z gościem.”
“Krzysiu, synku” uradowała się kobieta. “W końcu się poznacie. Zbyszek, to mój syn.”
Mężczyźni wymienili uścisk dłoni. Zbigniew przyjaźnie się uśmiechał:
“Halina dużo o was mówiła. Porządną rodzinę stworzyliście.”
“Dziękuję” sucho odparł Krzysztof. “Mamo, możemy porozmawiać?”
Wyszli do kuchni. Ewa udawała, że jest zajęta gotowaniem, ale słuchała ich rozmowy.
“Mamo, ty się urwałaś z choinki? Przyprowadzić obcego faceta do naszego mieszkania?”
“Krzysiu, nie krzycz. Zbyszek to dobry człowiek, przyjaźnimy się już pół roku.”
“Przyjaźnijcie się na zdrowie, ale nie u nas!”
Halina się obraziła:
“Ot, jak to bywa. Matka tylko przeszkadza. A ja myślałam, że syn się ucieszy.”
Krzysztof westchnął:
“Mamo, nie o to chodzi. Po prostu trzeba było uprzedzić. Mamy dziecko, rutynę, potrzebujemy spokoju.”
“Będziemy cicho” obiecała teściowa. “I nie na długo. Zbyszkowi tylko trzeba trochę czasu, żeby się w mieście ogarnąć.”
Ostatecznie Krzysztof się poddał. Wyrzucać matkę z jej adoratorem było nie w porządku, a Ewa milczała, nie naciskała.
Pierwsze dni minęły względnie spokojnie. Halina krzątała się przy wnuczku, Zbigniew przeglądał ogłoszenia o pracę. Ale wkrótce zaczęły się problemy.
Rano kolejka do łazienki. Zbigniew długo się golił. Halina przygotowywała śniadanie dla wszystkich, nie pytając, kto co lubi. Wieczorem goście oglądali telewizję w salonie, a małżeństwo z dzieckiem tłoczyło się w sypialni.
“Ewciu, widziałem, że macie laptop” zainteresował się Zbigniew przy kolacji. “Muszę wysłać CV.”
“Jest” odpowiedziała Ewa. “Ale my sami z niego korzystamy. Do pracy.”
“A ja tylko na chwilę. To w ważnej sprawie.”
Mężczyzna usadowił się przy komputerze w salonie i spędzał tam większość dnia. Dzwonił do potencjalnych pracodawców, i to dość głośno.
“Tak, duże doświadczenie. W Poznaniu byłem zastępcą kierownika działu. Co znaczy wiek? Ja jeszcze całkiem sprawny pracownik jestem.”
Bartek od głośnych rozmów się budził i płakał. Ewa kołysała go, uspokajała, a Zbigniew kontynuował biz
