Gdy zobaczyłem psa leżącego pod ławką, od razu podbiegłem do niego. Wzrok mój padł również na porzuconą niedbale przez Natalię smycz.
Od razu zauważyłem zwierzę przy ławce i rzuciłem się w jego stronę. W polu widzenia miałem też pasek, który Natalia po prostu rzuciła na ziemię. Mars patrzył na mnie opuchniętymi oczami, jakby skarżąc się cicho
Z siostrą prawie nie rozmawialiśmy od dwóch lat. Helena do dziś nie rozumiała, jak z drobnej sprzeczki wybuchł tak gwałtowny konflikt.
Helena i Wojciech Rumiankowie urodzili się z roczną różnicą. Od dzieciństwa byli nierozłączni, zawsze stawali za sobą murem. Nieważne, co przeskrobali odpowiedzialność brali na siebie po równo, nigdy nie chowali się za plecami drugiego.
Ich rodzinna wieś, Jaworowo, z roku na rok się rozwijała i rozkwitała. Mieli szczęście z wójtem Paweł Michałowski, który sam tu się urodził, okazał się świetnym gospodarzem.
Po ukończeniu studi z rolnictwa wrócił do rodzinnej wsi i zabrał się do pracy. Jego wysiłki szybko doceniono, a po dziesięciu latach Paweł został wójtem Jaworowa.
W życiu osobistym też mu się układało. Helena, po skończeniu szkoły medycznej, zaczęła pracować w miejscowej przychodni jako pielęgniarka. Paweł nie mógł przejść obojętnie obok takiej urody. Helena odwzajemniła jego zainteresowanie. Pobrali się, a wesele świętowała cała wieś. Wojciech szczerze cieszył się z jej szczęścia, choć jego własne małżeństwo z Natalią było dalekie od takiej harmonii.
Dopóki Helena była panną, Natalia czasem na nią pomstowała, nazywając ją próżną albo zarozumiałą. Ale po ślubie narzekania zastąpiła zazdrość. Natalia żądała od męża coraz więcej nowego domu, lepszego samochodu, drogiego futra
Coraz częściej zarzucała Wojciechowi: *Inni mają wszystko, a my nic!* Mężczyzna starał się, jak mógł, ale ani pieniędzmi, ani siłą nie był w stanie zaspokoić jej pragnień.
Natalia była nieszczęśliwa także z innego powodu Pan Bóg nie obdarzył ją radością macierzyństwa. A tymczasem Helena szczęśliwie wyszła za mąż, urodziła syna, potem córkę, wybudowała duży dom, a jej mąż piął się po szczeblach kariery
Rodzinne spotkania coraz częściej kończyły się kłótniami. Za każdym razem, gdy Wojciech odwiedzał Helenę, Natalia zaraz potem zaczynała go besztać.
Ostateczny wybuch nastąpił w urodziny Wojciecha. Helena podarowała mu w prezencie labradora od dawna marzył o takim psie. Paweł dał mu nowy motocykl.
Wszystko było w porządku, dopóki pijana Natalia nie wpadła w szał i nie wylała na Helenę nagromadzonej żółci:
No i co, Hela? Pies to ma być jakiś przekaz? Skoro nie ma dziecka, to choć psa sobie weźmiemy, co?!
Helena próbowała załagodzić sytuację:
Natalka, uspokój się. Później i tak będzie ci wstyd
Ale jej słowa nie trafiły. Wybuchła ogromna awantura, goście podzielili się na dwa obozy. Paweł szepnął cicho żonie, żeby wyszli pożegnali się i opuścili przyjęcie.
Minęły dwa lata. Od tamtego wieczoru Wojciech zaczął unikać siostry, ich kontakt ograniczał się do krótkich, rzadkich spotkań. Tymczasem między nim a Natalią narastało napięcie.
Wieczorami Wojciech coraz częściej wychodził z Marsem nad rzekę. Wydawali się szczęśliwi Wojciech rzucał patyk, Mars gonił z radością, potem kładł się u jego stóp i uważnie słuchał cichych opowieści pana.
Helena wiedziała o tym od sąsiadów, ale nie reagowała Wojciech był uparty.
Po nieszczęsnej kłótni Natalia coraz bardziej nienawidziła Heleny, a także podarowanego Marsa. Gdy Wojciecha nie było w domu, wypędzała psa, krzyczała na niego, czasem nawet biła.
Wścibscy sąsiedzi tylko dolewali oliwy do ognia:
Słuchaj, Natalka, twój mąż znowu spaceruje z psem nad rzeką
Wczoraj spotkał się z Helenką, jej mężem i dziećmi Śmiali się, weselili!
Zazdrość całkowicie ogarnęła Natalię. Pewnego dnia Wojciech zapytał:
Natalka, nie krzywdzisz Marsa?
A potrzebny mi twój pies?! warknęła, po czym wyszła z pokoju.
Mars coraz częściej chował się przed Natalią i drżał, gdy się pojawiała.
Wszystko skończyło się pewnego ranka, gdy Wojciech wybuchnął przed wyjściem:
Mam dość tej wiecznej zazdrości!
Zostawiona sama sobie, kipiąc złością, Natalia wywlokła Marsa na podwórko, przywiązała do ławki i zaczęła okładać pasem. Biedne zwierzę skowyczało z bólu. Gdy wyładowała gniew, rzuciła pasek, spakowała się i na zawsze wyszła z domu.
Wieczorem Wojciech wrócił, ale psa nie znalazł w bramie. W domu panował bałagan. Pod ławką zobaczył Marsa zacisnął pięści. Szybko go uwolnił i pobiegł z nim do przychodni.
Helena właśnie szykowała się do wyjścia, gdy zobaczyła brata niosącego zakrwawionego psa:
Hela, pomóż wyszeptał ochryple.
Przenieśli Marsa na stół. Helena dokładnie go zbadała:
Kto to zrobił?
Natalia Wojciech spuścił wzrok.
Helena skinęła cicho. Zaszyła rany, przemyła oczy, dała wodę.
Później na korytarzu Wojciech szepnął skruszony:
Wybacz, Helu
Daj spokój uśmiechnęła się zmęczona. A z Natalią?
Nie, Helu. Tym razem to koniec.
Helena zadzwoniła do Pawła:
Paweł, przyjdź po mnie, proszę.
Gdy tylko usłyszał zmęczony głos żony, już szedł.
Po pół godzinie stał na korytarzu. Zobaczywszy rodzeństwo tulące się do siebie, a obok cicho skomlącego Marsa, nie pytał, tylko się uśmiechnął:
No, chodźcie, bohaterowie.
Zabrali Wojciecha do domu, udzielili wskazówek o opiece nad psem.
Gdy Helena opowiedziała matce, co się stało, ta tylko westchnęła:
Dawno powinni się rozwieść.
Zebrała się i poszła do syna, by pomóc mu posprzątać dom.
Na ganku siedział Wojciech, głaszcząc Marsa. Matka podeszła, pogłaskała obu:
Żyjecie?
Zauważywszy psa leżącego przy ławce, pobiegła do niego. Jej wzrok padł również na smycz, którą Natalia niedbale zostawiła.