Warszawa, rok 1971. Miasto budziło się w szarej mgle poranka. Ulice były mokre po nocnym deszczu, a gazowe latarnie wciąż rzucały mdłe światło, rysując długie cienie na brukowanych jezdniach. Warszawa tętniła życiem: tramwaje skrzypiały na szynach, ludzie spieszyli do pracy, koty przemykały po podwórkach w poszukiwaniu resztek jedzenia, a stare przystanki pokryte graffiti i reklamami czekały na nowych pasażerów.
Jan Kowalczyk i Antoni Ace Nowak byli dwoma młodymi Australijczykami, którzy postanowili spróbować życia w wielkim mieście. Wynajmowali małe mieszkanie na warszawskiej Pradze stare ściany, skrzypiące podłogi, maleńka kuchnia i zaparowane okna od wilgoci. Jan pracował na małym magazynie, przenosząc pudła, a Ace uczył się w wieczorowym liceum i dorabiał jako kurier. Mając nieco ponad dwadzieścia lat, wciąż szukali swojego miejsca w tym zimnym, ogromnym mieście.
Pewnego dnia, spacerując ulicami, trafili na mały sklep z egzotycznymi zwierzętami. W witrynie patrzyły na nich ptaki, małpy i gady, ale ich uwagę przykuła mała klatka, w której leżało lwiątko. Zwierzę było niewiele większe od kociaka, z ogromnymi, smutnymi oczami, które zdawały się rozumieć wszystko, co się wokół działo.
Bałem się szepnął Jan, gdy stali przy klatce. Samotny. Z takimi oczami Jak można go tu zostawić?
Ace przytaknął. Jego serce biło szybciej, a dłonie nerwowo zaciskały się i rozluźniały.
Nie można go tu zostawić powiedział Jan, prawie bezgłośnie.
Wymienili spojrzenia i, nie myśląc długo, kupili lwiątko. To był impuls, zupełnie nierozsądny z praktycznego punktu widzenia, ale serce nie pozwoliło im się cofnąć.
Jak go nazwiemy? zapytał Ace, gdy wyszli ze sklepu, niosąc klatkę z małym, puszystym zawiniątkiem przyszłej potęgi.
Kazik odparł Jan. Jak król w miniaturze.
Tak zaczęło się życie Kazika z Janem i Antonim. Urządzili mu kącik w mieszkaniu: stary dywan na podłodze, miseczka z mlekiem, zabawki, które stworzyli z kawałków materiału. Bawili się z nim w pokoju, na balkonie, a nawet zabierali do ogródka przy lokalnym kościele, który po długich namowach pozwolił im na krótkie spacery z lwiątkiem.
Kazik szybko stał się częścią ich życia. Był ciekawski, inteligentny, szybko uczył się komend i wyczuwał nastrój swoich opiekunów. Mruczał jak wielki kot, gdy Jan go głaskał po grzywie, i cicho warczał, gdy Ace chował się za ścianą, udając strach.
Ale rok minął, i stało się jasne, że lew nie może zostać w mieszkaniu. Rósł szybko, jego łapy stawały się coraz potężniejsze, pazury ostrzejsze. Nigdy wcześniej nie rozumieli tak wyraźnie, że Kazik potrzebuje innego życia życia, którego nie ograniczają ściany bloku.
Jan i Antoni postanowili zrobić to, co było słuszne: skontaktowali się z pomocą i przetransportowali Kazika do Kenii, do rezerwatu, gdzie legendarny przyrodnik George Adamson pomagał lwom wrócić na wolność.
Kazik początkowo tęsknił. Czuł zapachy innego świata trawę, ziemię, drzewa i wiedział, że to jego dom, ale dom zupełnie inny. Powoli zaczął spotykać inne lwy, uczył się polować, poznawał teren. W ciągu roku stworzy
