Mamo, dlaczego mnie nie zaprosiłaś na swoje urodziny?

Mamo, dlaczego mnie nie zaprosiłaś na swoje urodziny?
Mamo, dlaczego mnie nie zaprosiłaś na swoje urodziny? Ścisnęła telefon tak mocno, że palce zrobiły się białe. No wiesz sama westchnęła matka. Jak odeszłaś z rodziny ojciec ci nie wybacza. A Dima cóż, on zawsze trzymał ze Świetlaną, która też cię nie cierpi.
Kasia stała przed lustrem, poprawiając cienie na powiekach. Rzadki wieczór bez dzieci koleżanki namówiły ją, żeby wyszła, odetchnęła. Rozwód jeszcze nie był ostateczny, ale żyć pod jednym dachem z mężem już nie potrafiła.
Ty sama niszczysz rodzinę mówił ojciec.
Zawsze wszystko komplikujesz wtórował brat.
Ona już dawno przestała tłumaczyć. Po co? Męska solidarność i tak nie pozwoliła im stanąć po jej stronie.
Ale od mamy było szczególnie bolesne słyszeć, że idealnych ludzi nie ma, że buja w obłokach. Nikt nie rozumiał, czego jej brakuje. A więc coś z nią było nie tak.
Zadzwonił telefon. W słuchawce rozradowana Lenka wrzeszczała:
Gotowa? Taksówka już stoi!
Tak, wychodzę.
Dzieci już spały babcia zgodziła się je pilnować. I to nie mama, która gorliwie karała Kasię za chęć rozwodu, tylko teściowa, jedyna osoba w jej otoczeniu, która jej nie przeklinała.
Na pewno sobie poradzicie? spytała Kasia już w progu. Dzwońcie, jeśli coś. Bez krępowania się!
Oczywiście, idź już! machnęła ręką starsza pani. Przecież to nie niemowlaki. Raz do roku też musisz odetchnąć.
Skinęła głową, ale coś ścisnęło ją w środku. Raz do roku. A ona już trzy lata nie była nigdzie poza przedszkolnymi przedstawieniami i zebraniami rodzicielskimi.
Klub był hałaśliwy, modny. Kasia nawet się trochę denerwowała dawno już nie wychodziła, nie tańczyła, nie czuła się po prostu kobietą, a nie mamą, żoną czy nieudacznikiem, który porzucił normalną rodzinę.
Muzyka była tak głośna, że można było ogłuchnąć. Błyski świateł, śmiech, obce ciała, zapach piwa i drogich perfum.
No nareszcie! Ola złapała ją za rękę. Już zaczęłyśmy bez ciebie!
Kasia uśmiechnęła się i jednym haustem opróżniła pierwszą szklankę. Boże, jak dawno.
Tańczysz?
Może za chwilę, ja
I wtedy zobaczyła.
Przy dużym stole na środku sali jej brat Darek, jego żona Świetlana w błyszczącej sukience, ojciec z kieliszkiem prosecco, ciocia Lusia, wujek Wiesiek Cała jej rodzina.
Co głos jej utknął.
Ola zauważyła jej wzrok, spojrzała w tamtą stronę:
O, patrz, to twoi? Co za zbieg okoliczności!
Zbieg?
I nagle klik w głowie. Środa. Urodziny mamy.
Mamo, twoje urodziny są w środę? pytała w weekend. Zawsze obchodziliśmy w sobotę. W tym roku też?
Mama uparcie unikała jej wzroku.
Oj, co tam sobota, czy co roku trzeba świętować? Tym razem nie wyjdzie, Kasiu, sprawy różne
Sprawy? Ta. Sprawy żeby zebrać się wszystkim bez Kasi. Świętować. Ona tu niepotrzebna. Ta, która wszystko psuje.
Wszystko okej? Ola spoważniała.
Ona powoli się cofnęła.
Ja? Tak muszę wracać.
Co?! Dopiero przyszłaś!
Ale Kasia już szła do wyjścia, serce waliło, w oczach czuła gorące łzy. Nikt z rodziny jej nie zauważył.
W taksówce wtuliła się w okno i w końcu pozwoliła sobie płakać. Cicho, bezgłośnie. Nie chcieli jej widzieć. I chyba nigdy nie chcieli.
Taksówka zatrzymała się przed jej blokiem, ale nie miała ochoty wychodzić. Wszystko w środku płonęło od złości, od wstydu, od tego wiecznego pytania: dlaczego? Co ze mną nie tak?
Nie zdążyła zatrzasnąć drzwi, gdy telefon zasygnalizował wiadomość. Od brata: Cześć. Dziś mamy urodziny. Przywitałaś się?
Usiadła na ławce pod blokiem, napisała w odpowiedzi:
Byłam tam. Nie widzieliście mnie. Zamknęła oczy. Oddychała. Skasowała wiadomość.
Telefon znów zadzwonił. Mama.
Halo? Głos jej zadrżał.
Wszystko w porządku? Mama szeptała, jakby bała się, że ktoś usłyszy. Darek mówił, że nie odpisujesz
Byłam w klubie.
Cisza.
W jakim klubie?
W tym samym, w którym wy wszyscy.
Milczenie. Potem szum, jakby mama przysłoniła słuchawkę dłonią.
Ty ty nas widziałaś?
Tak.
Znowu cisza. Długa.
Mamo dlaczego? Ścisnęła telefon, aż palce zbielały.
No wiesz sama westchnęła matka. Jak odeszłaś z rodziny ojciec ci nie wybacza. A Dima cóż, on zawsze trzymał ze Świetlaną, która też cię nie cierpi.
A ty?
Milczenie.
Odpowiedź była oczywista.
W domu dzieci spały. Teściowa, widząc jej twarz, nic nie pytała tylko nalała herbaty z miodem:
Pij. Cała drżysz.
Kasia wzięła kubek i nagle rozpłakała się jak dziecko:
Oni byli w klubie. Urządzili wielkie przyjęcie. Beze mnie. Specjalnie. Nie chcą mnie widzieć.
Teściowa ścisnęła jej dłoń:
Przykro. Popłacz, będzie lżej. A potem zapytaj siebie czy chcesz być wśród takich ludzi? Czy są warci twoich łez?
Trudno powiedzieć, chyba od dawna jestem sama, tylko teraz oficjalnie mi wolno odparła Kasia. Powiedz, a dlaczego ty jesteś po mojej stronie? Od dawna chciałam zapytać.
Dobrze znam swojego syna, kochanie. I od początku widziałam, że jesteście z innego ciasta. Ale ty bardzo się starałaś, dziewczyno, a to budzi szacunek. No i potem, dałaś mi takie wspaniałe wnuki.
Kasia się uśmiechnęła. Prawda, bardzo starałała się być dobrą żoną. Chociaż już po półtora roku małżeństwa biegła się rozwodzić.
Bo zmęczyło ją dostosowywanie się, naginanie i nieustanne szukanie kompromisów. Mąż był wojskowym do domu przychodził tylko odpocząć.
A ona mia