Ewa składała ręczniki kuchenne nowe, w delikatny kwiatowy wzór gdy telefon zadrżał. Westchnęła: cztery nieodebrane połączenia od Kasi, koleżanki z pracy. Pewnie nic ważnego. Wróciła do szafki, ale telefon znów się odezwał.
Lena, czemu nie odbierasz? Kasia mówiła szybko. Wiesz, że Antonina obchodzi jubileusz w sobotę?
Ewa zastygła, ściskając ręcznik.
Jaki jubileusz?
Siedemdziesiątkę. Asia dzwoniła, jest zaproszona z Markiem. Mówi, że Antonina rozesłała zaproszenia dwa tygodnie temu.
Ręcznik wysunął się z dłoni Ewy. Trzydzieści dwa lata małżeństwa z Jackiem, i nigdy nie opuściła rodzinnej uroczystości. A teraz jubileusz Antoniny, i nic.
Może zapomnieli? szepnęła, choć w to nie wierzyła.
Zapomnieli? Asia mówi, że lista gości na dwadzieścia osób. Wszyscy zaproszeni: bracia Jacka z żonami, nawet była sąsiadka z piątego piętra.
Ewa usiadła na taborecie. Przypomniała sobie, jak opiekowała się teściową po operacji woreczka, jak oddała urlop, by Antonina mogła sobie zrobić protezę, jak zajmowała się wnukami, gdy inni byli zajęci.
Słuchaj, ciągnęła Kasia, to przez ten tort w Sylwestra. Pamiętasz, że wzięłaś nie ten?
Kasia, tort nie ma z tym nic wspólnego. Ona po prostu zawsze widziała we mnie obcą.
Drzwi wejściowe zatrzasnęły się wrócił Jacek. Ewa szybko pożegnała się z przyjaciółką.
Mąż wszedł do kuchni, otrząsając deszcz z włosów jak chłopiec. Ewa patrzyła na zmarszczki wokół jego oczu, znajome rysy. Trzydzieści dwa lata razem. A jednak obca.
Jacek, twoja mama ma jubileusz w sobotę? spytała, starając się, by głos jej nie zadrżał.
Zastygł przed lodówką, nie odwracając się.
Tak, coś tam będzie.
Czemu mi nie powiedziałeś?
Otworzył lodówkę i wpatrywał się w jej zawartość, jakby widział ją pierwszy raz.
Mama nie chce hucznego świętowania. Tylko najbliższa rodzina.
Najbliższa rodzina, powtórzyła Ewa. A ja do niej nie należę?
Lena, po co to zaczynać? Znasz mamę. Ma swoje dziwactwa.
Dziwactwa? Ewa poczuła falę gorąca. Znosiłam jej dziwactwa przez trzydzieści dwa lata! To nie dziwactwa, Jacek, to jest to jest
Nie znalazła słowa i tylko machnęła ręką.
Opiekowałam się nią po operacji, gdy ty byłeś w delegacji. Oddałam urlop, by mogła zrobić zęby. Zajmowałam się wnukami, gdy Irena wyjechała. Trzydzieści dwa lata starań, by być dobrą synową. I tak to wygląda?
Jacek przetarł skronie.
Lena, musisz liczyć każdy drobiazg? Kto komu co jest winien?
Nie liczę! Głos jej zadrżał. Chcę tylko być częścią rodziny. Twojej rodziny. To naprawdę za dużo?
Jacek westchnął ciężko i usiadł na krześle.
Słuchaj, przesadzasz. Mama chce skromnego przyjęcia.
Skromnego? Dla dwudziestu osób? Każde słowo paliło ją w gardle. Nawet sąsiadka z piątego jest zaproszona!
Skąd ty?
To ważne? Chwyciła ręcznik i zaczęła nerwowo wycierać już suchą blatówkę. Trzydzieści dwa lata, Jacek! Co zrobiłam źle? Powiedz!
Jacek sięgnął po jej dłoń, ale ona odsunęła się.
Lena, wiesz, że mama wciąż myśli, że zabrałaś mnie jej.
Zabrałam? Zaśmiała się gorzko. Miałeś dwadzieścia pięć lat, gdy się poznaliśmy! Nie pięć!
Przypomniała sobie, jak pierwszy raz przekroczyła próg domu Antoniny, jak upiekła ciasto według przepisu babci, by zrobić wrażenie. A teściowa tylko zacisnęła usta: U nas w rodzinie tak nie pieczemy.
Całe życie, ciągnęła Ewa, starałam się jej dogodzić. A ona? Pamiętasz, jak mówiła wszystkim, że źle wychowuję Krzysia? Albo jak mówiła moim rodzicom, że nie umiem gotować? A ty zawsze milczałeś, Jacek! Zawsze neutralny!
To czego ode mnie chcesz? Jacek podniósł głos. Mam się kłócić z matką przez jakieś przyjęcie?
Nie przez przyjęcie! wybuchnęła. Przez to, jak mnie traktuje! Że przez trzydzieści dwa lata twoja mama nie uznała mnie za rodzinę, a ty na to pozwalałeś!
Odwróciła się do okna. Na zewnątrz mżył deszcz, szary i przygnębiający, jak jej nastrój.
Lena, przestań dramatyzować, Jacek podszedł i niezgrabnie objął ją ramionami. Chcesz, żebym z nią porozmawiał? Może to nieporozumienie.
Nieporozumienie? Wyrwała się z jego objęć. Nie, Jacek. Nieporozumieniem byłoby, gdyby to się zdarzyło pierwszy raz. Ale teraz teraz to policzek w twarz.
Następne dni Ewa spędziła jak we mgle. W pracy udawała uśmiech, w domu milczała. Jacek próbował łagodzić sytuację, ale każda rozmowa pogłębiała ranę.
Nie masz pojęcia, jak była wściekła w zeszłym roku przez ten tort, powiedział w czwartek wieczorem przy kolacji. Mama myśli, że specjalnie.
Specjalnie? Ewa odłożyła widelec. Objeżdżałam trzy cukiernie, by znaleźć bezglutenowy, bo jest uczulona!
Ale wiesz, że lubi tylko bezy, a wzięłaś z kremem.
Bo nie było bez! Łzy napłynęły jej do oczu. Naprawdę myślisz, że spędziłam pół dnia na szukaniu tortu, by specjalnie wziąć zły?
Jacek zamilkł, a ta cisza znaczyła więcej niż słowa.
W piątek wieczorem Ewa weszła do pokoju syna. Krzysio przyjechał na weekend. Leżał na kanapie, wpatrzony w telefon.
Krzysiu, babcia ma niedługo jubileusz.
No, odparł, nie odrywając wzroku od ekranu. Tata mówił.
I idziesz?
Krzysio w końcu na nią spojrzał.
Babcia mnie zaprosiła. Co, nie pójdę jej pogratulować?
Ewa skinęła głową, ukrywając rozczarowanie. Nawet syn nie widział niesprawiedliwości.
Oczywiście, powiedziała cicho. Oczywiście, pogratuluj.
Sobota nadeszła,
