Natalia Piotrowna, dzień dobry. To Jaśmina, wasza przyszła synowa. Chciałabym się spotkać i porozmawiać. Kiedy i gdzie będzie wam wygodnie?
Natalia Piotrowna zesztywniała, szczególnie po słowach “przyszła synowa”. Co to za nowiny? Wojciech nigdy nie wspominał, że planuje z nią ślub.
Dzień dobry, Jaśmino. Dziś o osiemnastej u mnie w domu, zapraszam.
“O czym ona chce rozmawiać? Może spodziewa się dziecka? Pewnie specjalnie to zrobiła, żeby Wojciech się z nią ożenił. Znamy te sztuczki.
Co on sobie myśli? To nie jest partia dla niego. Przecież on jest architektem z wielką przyszłością. Ma własne mieszkanie, samochód, przystojny, inteligentny. Każda dziewczyna byłaby szczęśliwa, ale nie, wybrał właśnie ją…”
Natalia Piotrowna posprzątała mieszkanie, wyszła do sklepu. W sercu czuła niepokój.
Jaśminę widziała kilka razy i od razu ją nie polubiła, już od pierwszego spotkania. Wojciech przyprowadzał ją, by się poznały, potem tylko na herbatę, by porozmawiać. Za każdym razem Natalia mówiła synowi, co myśli o tej dziewczynie.
Synu, czy innych już nie ma? Dlaczego akurat ona? Co w niej takiego wyjątkowego? Niewyróżniająca się, chuda, drobna. Za moich czasów mężczyźni lubili zupełnie inne kobiety! I w ogóle, to nie jest partia dla ciebie!
Mamo, kocham ją i dla mnie jest najpiękniejsza! A gotuje bosko! Jej barszcz to poezja!
Te słowa zabolały szczególnie. Wcześniej zawsze chwalił jej gotowanie, a teraz ta dziewczyna robi boskie barszcze.
Jaśmina przyszła punktualnie. Przyniosła ze sobą ciastka ptysie z kremem. Natalia je uwielbiała. “Chytra, postanowiła się przypodobać…”
Natalio Piotrowno, nie będę owijać w bawełnę. Wojciech oświadczył się i przyjęłam jego propozycję. Czeka na odpowiedni moment, by wam o tym powiedzieć. Boi się, że źle przyjmiecie tę wiadomość.
Oczywiście, kochanie! Dlaczego miałabym się cieszyć?
Chcę zawrzeć z wami umowę. Wysłuchajcie mnie, proszę.
Wiem, że wychowywaliście Wojciecha samotnie. Wyszliście za mąż, bo dowiedzieliście się o dziecku, ale małżeństwo nie było szczęśliwe. Mąż was opuścił. Mnie też wychowała tylko mama, taty zabrakło, gdy byłam mała. Wiem, jak to jest dorastać w niepełnej rodzinie.
Włożyliście w syna całą duszę i miłość. Dziękuję wam za to. Jest dobrze wychowany, dobry, wrażliwy. To wasza zasługa. Macie się kim pochwalić.
Natalia Piotrowna skinęła głową z aprobatą. To prawda to tylko jej zasługa, że syn wyrósł na takiego człowieka.
Jaśmina kontynuowała:
Marzycie, by syn ożenił się z piękną, zaradną, zamożną dziewczyną. A tu pojawiam się ja. Drobna, skromna, z prostej rodziny. Zarabiam niewiele. Nieodpowiednia partia dla syna, według was. Teraz jesteście zdezorientowani, nie wiecie, jak odwieść go od tego małżeństwa, prawda?
Natalia Piotrowna wzruszyła ramionami i kiwnęła głową. Właśnie tak.
Zastanówcie się, co może się stać. Wojciech was nie posłucha, to pewne. Jest zdeterminowany. Będziecie go przekonywać. W końcu się pokłócicie. Na ślub oczywiście nie przyjdziecie. Bo jak to syn was nie posłuchał. Zgadza się?
Tak, właśnie tak będzie.
Będziecie wszystkim opowiadać, jaki to zły syn, ile dla niego zrobiliście, a oto macie podziękowanie. Jedni was pożałują, inni się uśmiechną.
Tymczasem my z Wojtkiem będziemy żyć szczęśliwie. Wy będziecie obrażeni i nas ignorować. Urodzę dziecko, Wojciech oczywiście was powiadomi. Ale uparcie odmówicie spotkania z wnukiem. Przecież nie uznajecie naszego małżeństwa, a więc i naszego dziecka.
Moja mama będzie niańczyć ukochanego wnuka, chodzić z nim na spacery, czytać mu bajki, rozpieszczać. I będzie najukochańszą babcią na świecie.
A wy będziecie samotnie siedzieć w swoim mieszkaniu, oglądać telewizję i rozpamiętywać, jak to życie was skrzywdziło.
W święta będzie wam szczególnie smutno i samotnie. Wszyscy świętują w gronie rodzinnym, a wy znowu same. Uraza nie da wam spokoju. Stan zdrowia się pogorszy, traficie do szpitala.
Do innych przychodzić będą odwiedzający, a do was tylko sąsiadka albo przyjaciółka. Z synem i jego “złą żoną” przecież nie chcecie mieć kontaktu.
W rezultacie przeżyjecie życie w samotności, nie poznając wnuka, nikt nie nazwie was babcią, nikt nie złoży wam życzeń urodzinowych. I to będzie wasz wybór.
Albo może być inaczej. Gdy wyjdę, przemyślicie wszystko. I, jako mądra i kochająca matka, zaakceptujecie wybór syna skoro mnie pokochał, to znaczy, że miał powód.
Wiecie, nie jestem taka zła. W pracy mnie lubią i szanują, mama mnie uwielbia, jestem porządnym człowiekiem. Będę dobrą żoną i matką. A przede wszystkim kocham waszego syna, a on kocha mnie.
Gdy Wojciech oznajmi, że chce się ożenić, pochwalicie go, powiecie, że akceptujecie jego decyzję. Rozumiem, że miłości do mnie może w was nie być, ale wystarczy zwykła ludzka życzliwość i takt.
Ja też nie pałam do was ciepłymi uczuciami, ale jestem gotowa to zmienić.
Na ślubie posadzimy was na honorowym miejscu. Będziecie podziwiać syna i trochę mnie. Gdy urodzę dziecko, zawsze będziecie mile widziani. Nasze dziecko będzie miało dwie kochające babcie, i to jest wspaniałe.
Nigdy nie powiem o was złego słowa, a wy o mnie nie mówcie.
Mamy wspólną sprawę uczynić Wojciecha szczęśliwym. Więc współpracujmy. Przemys
