Ranek zastał nas na zakurzonej drodze prowadzącej ze wsi. W jednej ręce trzymałam małą dłoń Soni, w drugiej lekką walizkę, wypełnioną nie tylko rzeczami, ale przede wszystkim zdradzonymi nadziejami. Autobus, charkocząc, odjeżdżał od przystanku, zabierając nas daleko od miejsca, w którym jeszcze kilka godzin temu wierzyłam w cokolwiek. Wyjeżdżałam nawet nie żegnając się z Markiem. On w tym czasie był na rybach, o tym samym poranku, o którym dzień wcześniej opowiadał z takim entuzjazmem. Patrząc przez zapylone okno na uciekające za nami pola, uświadomiłam sobie prostą i gorzką prawdę: nigdy nie spotkałam mężczyzny, za którego miłość warto byłoby walczyć. A jednak wszystko zaczęło się tak pięknie, tak olśniewająco romantycznie, że aż zapierało dech.
Marek dosłownie wdarł się w moje życie, gdy kończył ostatni rok studiów. Nie dawał mi spokoju, zasypywał komplementami, patrzył zakochanymi oczami, w których topniały wszystkie moje wątpliwości. Powtarzał, że kocha, że nie wyobraża sobie życia bez mnie i bez mojej czteroletniej córeczki Soni. Jego upór, młodzieńcza szczerość i zapał stopiły lód w moim sercu, które jeszcze nie zdążyło otrząsnąć się po stracie pierwszego męża. I już po trzech miesiącach znajomości zamieszkaliśmy razem w moim mieszkaniu. Był pełen planów i obietnic.
Alicjo, najdroższa jego oczy błyszczały jak dwa bezdenne jeziora za miesiąc dostanę dyplom i od razu pojedziemy do mnie, na wieś. Przedstawię cię rodzicom, całej rodzinie! Powiem im, że jesteś moją przyszłą żoną! Zgadzasz się? Objął mnie, a cały świat wydawał się prosty i jasny.
Dobrze, zgadzam się odpowiedziałam, a w duszy tliła się nieśmiała nadzieja. Tak często mówił, że jego matka jest dobra, gościnna, dusza-człowiek, który kocha gości i potrafi stworzyć przytulność. Wierzyłam mu. Tak bardzo chciałam wierzyć.
Wieś, w której Marek się urodził i wychował, powitała nas cichym wieczornym słońcem. Wszyscy krewni mieszkali blisko, dosłownie drzwi w drzwi. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że niedaleko mieszkała miejscowa piękność Irenka, zakochana w Marku od dzieciństwa, duma całej wsi i, jak wszyscy uważali, idealna przyszła żona. Nie wiedziałam też o dziadku Tadeuszu, ojcu Markowego ojca, który mieszkał opodal w swoim starym domu i często chodził do syna do łaźni, bo jego własna dawno się pochylała. Dziadek Tadeusz spokojnie dożywał swoich dni, często wpatrując się w pagórek za wsią, gdzie pod brzozą spoczywała jego żona. Wiedział, że dziś czekają gości wnuk przywozi narzeczoną.
Dzień wcześniej dziadek Tadeusz zajrzał do syna i zastał swoją synową Halinę w ponurym, rozdrażnionym nastroju.
Co, znowu pokłóciłaś się z Andrzejem? zapytał, już szykując się do wygłoszenia kazania.
Ale Halina, zobaczywszy go, pierwsza wylała swoje niezadowolenie:
Witaj, dziadku. Wiesz, że nasz Marek szykuje się do ślubu? Jutro przywozi swoją wybrankę.
Wiem, Andrzej mówił. No to dobrze, czas na chłopaka. Studia skończył, pracę znalazł. Niech rodzinę zakłada, póki wiatr nie rozniósł filozoficznie zauważył dziadek.
Tak, tylko że ta jego wybranka prychnęła Halina, a jej twarz wykrzywiła się z obrazy. Starsza od niego o trzy lata! I dziecko przy niej, czteroletnie! Jakby swoich, wiejskich dziewczyn brakowało! Nasza Irenka na przykład, piękność, pielęgniarka, pracowita A ta kto? Nie wiadomo, skąd dziecko, jacy jej krewni. Po co mu cudzy ciężar? Swoje dzieci jeszcze urodzi! Pewnie cieszy się, że takiego wykształconego chłopa złapała
Halina, to nie twoja sprawa wtrącił się dziadek Tadeusz, ale synowa już go nie słuchała.
Gotowała się od kilku dni, nosząc w sercu urazę do syna i do tej nieznajomej, która odważyła się odebrać go idealnej narzeczonej. I wymyśliła swój cichy, trujący plan: nie będzie się starać, nie nakryje suto stołu, nie będzie błyszczeć uśmiechami. Niech ta miejska od razu zrozumie, że nie jest tu chciana.
Przyjechaliśmy pod wieczór, zmęczeni, ale jeszcze pełni jasnych oczekiwań. Marek promieniał ze szczęścia. Rok nie był w domu, tęsknił za rodzicami, dziadkiem, za tymi miejscami. Drzwi otworzyła jego matka. Jako pierwszy wpadł do środka, postawił walizkę, a ja z Sonią zatrzymałyśmy się skromnie na progu, czekając na zaproszenie.
Synku, Marku, najdroższy! Halina objęła go tak, jakby bała się puścić, a jej wzrok, który prześlizgnął się po mnie i córce, był zimny i oceniający. Wreszcie w domu! Teraz mamy dyplomowanego specjalistę! Zaakcentowała słowo my, znacząco patrząc na mnie, jakby chciała powiedzieć: nie to, co niektóre.
Mamo, a gdzie tata? Dziadek Tadeusz?
W łaźni. Zara
