Zauważyłem niedźwiedzicę przy drodze, która machała łapą: początkowo przestraszyłem się i chciałem uciekać, aż nagle dostrzegłem coś dziwnego

Wracając do domu znaną trasą koło Białegostoku, jak zwykle cieszyłem się spokojem. Droga była pusta, tylko las dookoła i świeże, wilgotne powietrze typowe dla naszych okolic. Nic nie zapowiadało, że ten dzień będzie inny niż zwykle.
Nagle zauważyłem coś ciemnego przy poboczu. Gdy podszedłem bliżej, okazało się, że to niedźwiedzica. Siedziała na tylnych łapach i machała do mnie przednią, jakby chciała zwrócić moją uwagę.
Przez chwilę myślałem, że uciekła z zoo albo zbłądziła z głębi Puszczy Knyszyńskiej serce zamarło mi ze strachu. Już miałem wcisnąć gaz i odjechać, gdy dostrzegłem coś dziwnego. Zatrzymałem się. Wtedy niedźwiedzica powoli wstała i ruszyła w stronę lasu, co chwilę oglądając się, jakby sprawdzała, czy idę za nią. Ciekawość i jakieś wewnętrzne przeczucie nie pozwoliły mi odjechać.
Kilka metrów dalej, między drzewami, zobaczyłem małego niedźwiadka. Na jego głowie tkwiła plastikowa puszka malec rzucał się w panice, próbując ją zrzucić, ale bezskutecznie. Wtedy zrozumiałem: niedźwiedzica nie chciała mnie zaatakować, tylko prosiła o pomoc dla swojego dziecka.
Ruszyłem powoli, by nie sprowokować matki, i delikatnie zdjąłem puszkę z głowy młodego. Niedźwiedzica od razu podeszła, obwąchała malca, a potem, upewniwszy się, że wszystko w porządku, odprowadziła go w głąb lasu.
Zanim zniknęła między drzewami, spojrzała na mnie jeszcze raz w jej oczach było coś, co przypominało wdzięczność.
Stałem przez chwilę, łapiąc oddech, po czym wróciłem do auta i pojechałem do domu. Tego dnia nie zapomnę do końca życia.