Poranek zaczął się jak zwykle. Za oknem jeszcze nie świtało, ale już słychać było stłumiony szum miasta budzącego się ze snu. Otworzyłam oczy, przeciągnęłam się, spojrzałam na śpiącego obok męża Adama. Leżał na plecach, ręka zwisała z łóżka, twarz rozluźniona jak u dziecka. W takich chwilach starałam się nie myśleć o ostatnich kłótniach, o jego dziwnym dystansie, o tym, jak zaczął późno wracać z pracy, mówiąc, że wszystko w porządku, tylko dużo roboty. Chciałam mu wierzyć. Chciałam, żeby wszystko było dobrze.
Dzień dobry szepnęłam, dotykając jego ramienia.
Wzdrygnął się, otworzył oczy.
Już? zamruczał, ziewając. Wstałaś wcześnie.
Chcę kawy uśmiechnęłam się. Może zjemy razem śniadanie?
Jasne skinął głową, wstając. Sam zaparzę.
Uśmiechnęłam się. To był rzadki przejaw troski z jego strony. Ostatnio prawie nie angażował się w domowe obowiązki, a ja już zaczęłam myśleć, że po prostu jest zmęczony. Ale dziś wyglądał inaczej. Zbyt uważny. Zbyt staranny.
Poszłam pod prysznic, a kiedy wróciłam, w kuchni unosił się zapach świeżo zaparzonej kawy. Adam stał przy stole, nalewając ciemny płyn do filiżanek. Do jednej mojej ulubionej porcelanowej, z niebieskimi kwiatami nalał kawę, drugą, z pękniętą rączką (tę zawsze używała teściowa), zostawił pustą.
Zaparzyłem ci specjalnie powiedział, podając mi filiżankę. Tak jak lubisz: z odrobiną mleka i cynamonem.
Dziękuję uśmiechnęłam się, ale w tej chwili mój nos wychwycił dziwny zapach. Nie kawy. Coś ostrego, chemicznego z nutą gorzkich migdałów.
Zmarszczyłam brwi.
Co to za zapach? Od kawy?
Adam szybko spojrzał na filiżankę.
Nie wiem. Może nowe ziarna? Albo mleko nieświeże?
Ponownie powąchałam. Gorzkie migdały. Ten zapach znałam. W dzieciństwie babcia opowiadała: jeśli pachnie gorzkimi migdałami to cyjanek. Wtedy nie wierzyłam, ale później przeczytałam o tym w podręczniku do chemii. Cyjanek ma charakterystyczny zapach gorzkich migdałów. I ta substancja jest śmiertelna.
Serce zabiło mocniej.
Adam, na pewno niczego nie pomyliłeś? zapytałam jak najspokojniej. Mam alergię na niektóre dodatki. Może lepiej wezmę inną filiżankę?
Zastygł na sekundę. Potem się uśmiechnął.
Daj spokój, to tylko kawa. Wypij, zanim wystygnie.
Skinęłam głową, ale w tej chwili w korytarzu rozległy się kroki. Ze swojego pokoju wyszła teściowa Helena Nowak. Była surową kobietą, o chłodnym spojrzeniu i nawyku zauważania wszystkiego. Nigdy się nie dogadywałymy. Uważała, że jestem nie w guście jej syna, że jestem zbyt prosta, że w jej rodzinie takie jak ja nie mają miejsca.
Dzień dobry powiedziała oschle, podchodząc do stołu.
Mamo, dzień dobry Adam pocałował ją w policzek. Zaparzyłem kawę. Oto twoja filiżanka.
Podał jej pustą filiżankę z pękniętą rączką.
A gdzie moja kawa? zapytała, marszcząc brwi.
Zaraz naleję odparł Adam, sięgając po czajnik.
W tej chwili zrobiła coś, co uratowało mi życie.
Szybko wstała, wzięła moją filiżankę z kawą i powiedziała:
Ty poczekasz.
Spojrzała na mnie z nienawiścią.
Adam zastygł. Jego oczy na moment się rozszerzyły. Spojrzał na mnie i w tym spojrzeniu zobaczyłam coś przerażającego. Nie panikę. Nie irytację. A rozczarowanie.
No co się tak grzebiesz? rzuciła teściowa i zaczęła pić z mojej filiżanki. Nalej kawę, a nie stój jak słup soli.
Adam powoli nalał mi kawę do pustej filiżanki.
Usiadłam. Serce waliło. Nie mogłam oderwać wzroku od filiżanki, która stała przed teściową. Tej samej, z zapachem gorzkich migdałów.
Za mocna burknęła. Ale da się pić.
Patrzyłam na Adama. Siedział, spuściwszy oczy, grzebiąc widelcem w talerzu z jajecznicą. Ani słowa. Ani spojrzenia. Ani uśmiechu.
Po dziesięciu minutach teściowa nagle się skrzywiła.
Coś nie tak z żołądkiem zamruczała. Kręci mi się w głowie.
Źle się pani czuje? zapytałam, starając się nie zdradzić paniki.
Tak, trochę odstawiła filiżankę. Mam wrażenie, jakbym jakbym się dusiła.
Wstała, ale zaraz się zachwiała. Adam zerwał się.
Mamo! Co się dzieje?
Ty ty spojrzała na niego, oczy rozszerzone. Ty chciałeś mnie
I upadła.
Krzyknęłam. Adam rzucił się do niej, zaczął wzywać karetkę, potrząsał ją za ramiona. Stałam jak oszołomiona. Wszystko działo się za szybko. Ale jedno zrozumiałam na pewno: on chciał mnie zabić. A ona ona stała się ofiarą zamiast mnie.
Po dwudziestu minutach przyjechała karetka. Lekarze wbiegli, obejrzeli Helenę Nowak. Jeden z nich powąchał filiżankę.
Zatrucie cyjankiem potasu powiedział. Bardzo wysokie stężenie. Jest w śpiączce. Szanse niewielkie.
Adam stał blady, drżący.
Nie wiem, jak to się stało Po prostu zaparzyłem kawę
Gdzie trzymacie kawę? zapytał lekarz.
W szafce ale to nowa, kupiłem wczoraj
Pokażcie.
Poszliśmy do kuchni. Lekarz otworzył słoik. Powąchał.
Tu na pewno nie ma cyjanku. Więc ktoś dodał go do filiżanki albo do wody.
Policja przyjechała po pół godzinie. Rozpoczęło się przesłuchanie.
Pan ostatni dotykał filiżanki powiedział śledczy, patrząc na Adama. I pan nalewałeś kawę.
Nie zrobiłem nic złego! krzyknął. Kocham swoją matkę!
A żonę? zapytał śledczy, przenosząc wzrok na mnie.
Milczałam.
Potem,
