Późna jesień, wczesny poranek w dzień roboczy miasto jeszcze się przeciąga, ale opony już szeleszczą na wiejskiej drodze. Roman Chalin stał przy otwartej bramie, trzymając za ramiona chudego chłopca. Twarz chłopca była dziecięca, ale jego spojrzenie tak dojrzałe, że Roman poczuł ucisk pod żebrami.
Jak masz na imię? zapytał Roman.
Edek szepnął chłopiec. Nie chciałem się wtrącać Ale nie mogłem milczeć.
Jeśli mówisz prawdę, uratowałeś mi życie odparł Roman krótko. Chodźmy do środka. Zjemy coś. Potem się wszystkiego dowiemy.
Strażnicy wymienili spojrzenia nie tak, jak im kazano. Ale Roman nie był tylko panem tych terenów decyzje też należały do niego. W kuchni unosił się zapach świeżo upieczonych serników i mocnej kawy. Edek, widząc talerz, po raz pierwszy tego ranka nie patrzył w podłogę, lecz na parę unoszącą się z jedzenia jadł tak delikatnie, jakby bał się, że obrazi łyżkę.
Klara zeszła powoli, jak zwykle, w jedwabnym szlafroku, jej bransoletka dźwięcząc o porcelanę, a na wypolerowanych ustach uśmiech.
Dziś przyszedłeś wcześnie, Roma. Dotknęła jego ramienia i przytrzymała palce ułamek sekundy dłużej, niż było to konieczne. Kim jest ten chłopiec?
Stał przy bramie. Był głodny. Kazałem go nakarmić odpowiedział spokojnie. Zabiorę go później do centrum miasta.
Klara skinęła głową, lekko nieobecna. W jej oczach nie było śladu zdziwienia ani irytacji. Zbyt spokojna. Roman wyczuł subtelną fałszywość w tym opanowaniu i przez chwilę poczuł, że nie jest w domu, lecz w scenerii, gdzie nawet cień wiedział z góry, gdzie padnie.
Nie protestowała. Dziesięć minut później był w garażu żadnych hałasów, żadnych scen. Paweł wskazał na zdjęty korek, na obce ślady pozostawione przez klucze, na ledwo widoczne nacięcie w gumowym przewodzie.
Nie zrobili tego idealnie, ale też nie zawalili całkowicie mruknął Paweł. Ktoś czytał instrukcje.
Kamery? krótko zapytał Roman.
Wczoraj, jak to często bywa, sygnał zniknął na godzinę. Awaria systemu.
Roman zaciął zęby system, który zainstalował, psuje się akurat wtedy, gdy jest potrzebny. Zbyt precyzyjne, by to był przypadek.
Wieczorem Isajew, prywatny detektyw, który poznał Romana podczas śledztwa dotyczącego partnerów, nie żon, był na telefonie. Jego głos był ochrypły, a wyraz twarzy suchy.
Więc powiedział Roman wolno, siedząc w samochodzie na skraju parkingu z telefonem w dłoni kamera w garażu «nagle» przestała działać na godzinę. Była ingerencja w hamulce. Chłopak widział kobietę. Moja żona «spała» w tym czasie. Potrzebuję numerów telefonów, tras, kto przyjechał, kto wyjechał. I to szybko.
Co rozumiesz przez «szybko»? spytał Isajew.
Zanim zorientują się, że wiem.
Rozumiem. Nie pierwszy raz to słyszę. Krótko mówiąc, bez heroizmu: fakty są naszą bronią.
Roman zamknął telefon i długo wpatrywał się w ciemność ogrodu. Przed oczami przewinęły mu się sceny z ostatnich miesięcy: prośba Klary o aktualizację testamentu no bo nigdy nie wiadomo, ty ciągle w ruchu; jej nowe kluby sportowe, gdzie chodziła bez stroju ani torby; konwersacje szeptane na balkonie, gdy mówiła nie teraz i zakrywała mikrofon dłonią. Wtedy zrzucał to na zmęczenie małżeństwem. Teraz każde słowo brzmiało jak cel.
Edek spał na kanapie w gabinecie, zwinięty w kłębek jak kot. Roman nakrył go kocem i nagle pomyślał o czymś ostrożnym, nietypowym: A gdyby go nie było
Wujku Roma zapytał chłopiec ochrypłym głosem, opierając się na łokciu wyrzucą mnie jutro? Ja ja nie jestem złodziejem. Po prostu w garażu było zimno, a tu cieplej.
Nikt cię nie wyrzuci odparł Roman stanowczo. Jutro jedziemy do centrum, wszystko załatwimy, ale na razie zostajesz tu. Rozumiesz?
Edek skinął głową. I zasypiając, szepnął w poduszkę: Dziękuję.
Roman stał przy oknie i nasłuchiwał nocnego życia domu: gdzieś poruszała się zasłona, klimatyzator wciągał powietrze. I nagle zdał sobie sprawę: dawno nie czuł czegoś tak prostego gdy w zdaniu Jestem w domu słowa ja i dom nie przeczyły sobie.
Raport Isajewa nadszedł trzy dni później krótki, suchy i lodowaty. Godziny połączeń. Zrzuty ekranu z korespondencji, zdobyte podstępem na zapomnianym tablecie. Trasy Klary: nocne wyjazdy do przyjaciela, spotkania w hotelowym barze z mężczyzną, którego Roman znał od dawna Ilją Lewszynem, łysym, o nienaturalnie białych zębach, odwiecznym rywalem, który pół roku wcześniej próbował przeciągnąć najlepszego menedżera Romana, a jeszcze wcześniej wyeliminować go z projektu dotyczącego elitarnych gruntów.
Jutro będzie wyglądać jak wypadek można było przeczytać w jednej z wiadomości głosowych, które Isajew cudem odzyskał z chmury. Głos Klary był autentyczny. Roman słuchał, kurczowo trzymając się krawędzi stołu, by nie rzucić tabletem o ścianę.
Czas powiedział przez telefon. Zróbmy to ostrożnie. Bez fanfar. Potrzebuję dowodów, akt i kajdanek ale na innych rękach, nie na moich.
Tak, proszę pana odpowiedział Isajew.
Plan był prosty jak sznurówka: Roman niespodziewanie wyjechał w podróż służbową, a mercedes został w serwisie na diagnostykę. Nikt nie kwestionował wymiany auta dla bogaczy wszystko jest zawsze tymczasowe. W garażu, na drodze, Isajew zainstalował dodatkowe kamery, niewidoczne nawet dla tych, którzy mogli przypadkiem wyłączyć system. Ochrona została poinstruowana: cisza, nie patrzeć, nie interweniować bez rozkazu.
Tamtego wieczoru Klara uprzejmie pocałowała męża w policzek:
Nie spóźniaj się. Jak wrócisz, pogadamy o wakacjach. Bardzo chcę pojechać nad morze.
Porozmawiamy skinął Roman. Jako
