Dzisiaj znów pomyślałam o tym, jak życie potrafi zaskakiwać najdziwniejszymi prezentami. Moja historia zaczęła się nocą, gdy spałam, a moja przyjaciółka Weronika zadawała mi pytania, na które odpowiadałam przez sen.
Pamiętam, jak pewnego wieczoru spytała: Co byś wolała Maserati czy inną drogą furę? Ja tylko zamruczałam: Saksofon. Rano opowiedziała mi o tym, i ta z pozoru błaha nocna rozmowa na zawsze zmieniła moje życie.
Zawsze kochałam muzykę od dzieciństwa słuchałam zespołów takich jak Dżem czy Lady Pank. Rock był moją pasją, ale gitara nigdy nie wydawała się moja. Muzyka była ważna, ale potrzebowałam instrumentu, który naprawdę wyrazi moje emocje. I wtedy pomyślałam a czemu nie saksofon? To było dziwne, ale jednocześnie idealne.
Od tamtego momentu wszystko się zmieniło. Zaczęłam grać, chodziłam na warsztaty, uczyłam się w szkole muzycznej. Muzyka stała się moim powołaniem. W trakcie kariery miałam szczęście występować z artystami takimi jak Tomasz Stańko czy Michał Urbaniak. Te spotkania nauczyły mnie, że muzyka to nie tylko technika czy instrument to język, który rozumie każdy.
Ale od kilku lat gram na ulicach Krakowa. Dziś jestem jednym z ostatnich ulicznych muzyków w Polsce. Kiedyś ludzie zatrzymywali się, słuchali, zostawiali kilka złotych. Teraz większość przechodzi obojętnie. Ale to mnie nie łamie. Gram dalej, bo muzyka to życie samo w sobie.
Mam już 72 lata, a nadal wychodzę z saksofonem na Rynek, nawet gdy jest tylko dwa stopnie powyżej zera. Wydaje się trudne, ale czuję harmonię muzyka daje mi energię, a ci nieliczni, którzy przystaną na chwilę, dodają sił, by grać dalej. Każdy dźwięk to cząstka mojej duszy, którą przekazuję ludziom, nawet jeśli tego nie zauważają.
Muzyka nauczyła mnie cierpliwości, dyscypliny i szczerości. Na ulicy nie ma sceny, świateł, tylko ty, instrument i miejski gwar. W tej prostocie jest piękno prawdziwe spotkanie z ludźmi, autentyczne i nieudawane. To przypomina, że sens muzyki nie leży w oklaskach, ale w tym, by na chwilę zatrzymać czyjeś serce.
Często wracam myślami do tamtej nocy, gdy przez sen wyznałam pragnienie saksofonu. Kto by pomyślał, że jedno słowo zmieni wszystko? Dało mi nową drogę, uczyniło muzykiem, przyniosło tysiące chwil radości.
Może w życiu nie liczy się to, co masz, ale co robisz. Czasem odpowiedź przychodzi niespodziewanie przez sen, przez mały znak, przez ludzi, którzy rozumieją. Moja historia o saksofonie to opowieść o pasji, cierpliwości i tym, że nigdy nie jest za późno, by iść za głosem serca.
Świat się zmienia, ludzie są coraz bardziej zabiegani, ale muzyka trwa. Łączy, leczy, inspiruje. Jestem szczęśliwa, że nadal gram, że mogę wyjść na ulicę, nawet gdy jest zimno, i patrzeć, jak magia dźwięków dotyka przechodniów. Bo muzyka to życie i dopóki mogę wydobywać z saksofonu kolejne nuty, czuję, że żyję pełnią.
