Ranek zaczął się jak zwykle. Za oknem jeszcze nie świtało, ale już słychać było stłumiony gwar miasta budzącego się ze snu. Otworzyłam oczy, przeciągnęłam się, spojrzałam na śpiącego obok męża Adama. Leżał na wznak, ręka zwisała z łóżka, twarz rozluźniona jak u dziecka. W takich chwilach starałam się nie myśleć o ostatnich kłótniach, o jego dziwnym dystansie, o tym, jak zaczynał późno wracać z pracy, mówiąc, że wszystko w porządku, po prostu dużo roboty. Chciałam mu wierzyć. Chciałam, żeby wszystko było dobrze.
Dzień dobry szepnęłam, dotykając jego ramienia.
Drgnął, otworzył oczy.
Już? zamruczał, ziewając. Wstałaś wcześnie.
Chcę kawy uśmiechnęłam się. Może zjemy razem śniadanie?
Jasne skinął głową, wstając. Sam zaparzę.
Uśmiechnęłam się. To był rzadki przejaw troskliwości z jego strony. Ostatnio prawie nie angażował się w domowe obowiązki, a ja już zaczynałam myśleć, że jest po prostu zmęczony. Ale dziś wyglądał inaczej. Zbyt uważny. Zbyt staranny.
Poszłam pod prysznic, a gdy wróciłam, w kuchni unosił się zapach świeżo zaparzonej kawy. Adam stał przy stole, nalewając ciemny płyn do filiżanek. Do jednej mojej ulubionej porcelanowej, z niebieskimi kwiatami nalał kawę, a drugą, z pękniętą rączką (z której zawsze piła teściowa), zostawił pustą.
Zrobiłem ci specjalnie powiedział, podając mi filiżankę. Tak jak lubisz: z odrobiną mleka i cynamonem.
Dziękuję uśmiechnęłam się, ale w tym momencie mój nos wyczuł dziwny zapach. Nie kawy. Coś ostrego, chemicznego z nutą gorzkich migdałów.
Zmarszczyłam brwi.
Co to za zapach? Od kawy?
Adam szybko spojrzał na filiżankę.
Nie wiem. Może nowe ziarna? Albo mleko się zepsuło?
Ponownie powąchałam. Gorzkie migdały. Ten zapach znałam. W dzieciństwie babcia opowiadała: jeśli pachnie gorzkimi migdałami to cyjanek. Wtedy nie wierzyłam, ale potem przeczytałam o tym w podręczniku do chemii. Cyjanek ma charakterystyczny zapach gorzkich migdałów. I ta substancja jest śmiertelna.
Serce zabiło mocniej.
Adam, na pewno niczego nie pomyliłeś? zapytałam jak najspokojniej. Mam alergię na niektóre dodatki. Może lepiej wezmę inną filiżankę?
Na chwilę zastygł. Potem się uśmiechnął.
Daj spokój, to tylko kawa. Wypij, póki gorąca.
Skinęłam głową, ale w tym momencie w korytarzu rozległy się kroki. Ze swojego pokoju wyszła teściowa Helena Nowak. Była surową kobietą, o chłodnym spojrzeniu i nawyku zauważania wszystkiego. Nigdy z nią nie dogadywałyśmy się. Uważała, że jestem nie godna jej syna, że jestem zbyt prosta, że w jej rodzinie takie jak ja nie mają miejsca.
Dzień dobry powiedziała oschle, podchodząc do stołu.
Mamo, dzień dobry Adam pocałował ją w policzek. Zaparzyłem kawę. Oto twoja filiżanka.
Podsunął jej pustą filiżankę z pękniętą rączką.
A gdzie moja kawa? zapytała, marszcząc brwi.
Zaraz naleję odparł Adam, sięgając po dzbanek.
Wtedy zrobiła coś, co uratowało mi życie.
Szybko wstała, wzięła moją filiżankę z kawą i powiedziała:
Poczekasz.
Spojrzała na mnie z nienawiścią.
Adam zastygł. Jego oczy na moment się rozszerzyły. Spojrzał na mnie i w tym spojrzeniu zobaczyłam coś przerażającego. Nie strach. Nie irytację. Tylko rozczarowanie.
No co się tak gapisz? rzuciła teściowa i zaczęła pić z mojej filiżanki. Nalej kawę, a nie stój jak słup soli.
Adam powoli nalał mi kawę do pustej filiżanki.
Usiadłam. Serce waliło. Nie mogłam oderwać wzroku od filiżanki, z której piła teściowa. Tej samej, z zapachem gorzkich migdałów.
Za mocna mruknęła. Ale da się pić.
Patrzyłam na Adama. Siedział ze spuszczonym wzrokiem, bawiąc się widelcem w jajecznicy. Ani słowa. Ani spojrzenia. Ani uśmiechu.
Dziesięć minut później teściowa nagle się skrzywiła.
Coś mi nie tak z żołądkiem zamruczała. Kręci mi się w głowie.
Źle się pani czuje? zapytałam, starając się nie zdradzić paniki.
Tak, trochę odstawiła filiżankę. Jakbym jakbym się dusiła.
Wstała, ale zaraz się zachwiała. Adam poderwał się.
Mamo! Co się dzieje?
Ty ty spojrzała na niego, oczy jej się rozszerzyły. Ty chciałeś mnie
I upadła.
Krzyknęłam. Adam rzucił się do niej, zaczął wzywać karetkę, potrząsał nią za ramiona. Stałam jak w transie. Wszystko działo się zbyt szybko. Ale jedno zrozumiałam na pewno: on chciał mnie zabić. A ona ona stała się ofiarą zamiast mnie.
Dwadzieścia minut później przyjechało pogotowie. Lekarze wbiegli, obejrzeli Helenę Nowak. Jeden z nich powąchał filiżankę.
To zatrucie cyjankiem potasu powiedział. Bardzo wysokie stężenie. Jest w śpiączce. Szanse małe.
Adam stał blady, drżący.
Nie wiem, jak to się stało Po prostu zrobiłem kawę
Gdzie trzymacie kawę? zapytał lekarz.
W szafce ale to nowe opakowanie, kupiłem wczoraj
Pokażcie.
Poszliśmy do kuchni. Lekarz otworzył opakowanie. Powąchał.
Tu na pewno nie ma cyjanku. Więc ktoś dosypał go do filiżanki albo do wody.
Policja przyjechała pół godziny później. Rozpoczęło się przesłuchanie.
Ostatni pan dotykał filiżanki powiedział śledczy, patrząc na Adama. I pan nalewał kawę.
Nie zrobiłem nic złego! krzyknął. Kocham moją matkę!
A żon
