**Szczęście starej kamienicy**
Czekając na męża z pracy, Zofia siedziała przy kuchennym stole i piła herbatę z tymiankiem, sącząc powoli łyk po łyku. Gdy usłyszała dźwięk klucza w zamku, wstała i zatrzymała się w progu drzwi. Do mieszkania wszedł jej mąż, Marek, poważny i milczący.
Cześć odezwała się pierwsza. Znów się spóźniłeś, ja już dawno zjadłam kolację, tylko na ciebie czekałam
Cześć odpowiedział Marek. Mogłaś nie czekać. Nie jestem głodny, a poza tym zostanę tylko chwilę. Spakuję rzeczy i wyjdę powiedział, nie zdejmując butów. Przeszedł do pokoju, otworzył szafę i wyciągnął walizkę.
Zofia stała jak sparaliżowana. Nie rozumiejąc, co się dzieje, patrzyła, jak wrzuca do walizki pierwsze lepsze ubrania.
Marku, wytłumacz mi, o co chodzi?
Naprawdę nie rozumiesz? Odchodzę od ciebie wymówił wyraźnie, nie patrząc jej w oczy.
Gdzie?
Do innej kobiety
I pewnie do młodziutkiej, choć sam jeszcze jesteś młody, czterdzieści lat to nie wiek powiedziała Zofia z odrobiną złośliwości, powoli dochodząc do siebie. Nie zapłaczę, nie zobaczy moich łez myślała, ale głośno dodała: I od dawna to u ciebie trwa?
Prawie rok odparł spokojnie Marek. Widząc jej zdziwienie, dodał: To twój problem, że niczego nie zauważyłaś. Skoro się nie domyśliłaś, znaczy, że świetnie się maskowałem.
Odchodzisz na zawsze, czy zaczęła nagle.
Zosiu, naprawdę nie rozumiesz? Słuchaj uważnie odchodzę do innej. Ona niedługo urodzi mi syna. My z tobą nie mogliśmy mieć dzieci, a Kasia da mi to, czego pragnąłem. Daję ci miesiąc, żebyś wyprowadziła się z mojego mieszkania. Gdzie i jak to już twój problem. My z Kasią i synem będziemy tu mieszkać, póki ona wynajmuje swoje.
Marek wyszedł. Zofia została sama. Ściany zdawały się na nią napierać, w mieszkaniu panowała cisza. Włączyła telewizor, żeby ktoś przynajmniej mówił. Z Markiem byli razem dwanaście lat. Potrzebowała tygodnia, żeby dojść do siebie, ale w końcu się udało.
Po rodzicach, którzy odeszli wcześnie, został jej dom na wsi. Ale nie chciała tam mieszkać sama.
Nie dam rady myślała Zofia. Z dala od cywilizacji, bez wygód i pracy. W trzydziestym piątym roku życia nie chce się żyć na wsi. Sprzedam ten dom, a za te pieniądze kupię choćby pokój w kamienicy czy akademiku. Życie pokaże, co dalej.
Tak też zrobiła. Dom sprzedała od razu, gdy tylko przyjechała na wieś. Sąsiadka Weronika już na nią czekała.
Zosieńko, dobrze, że przyjechałaś! Już chcieliśmy jechać do miasta cię szukać.
Co się stało? spytała Zofia.
No moi krewni chcą kupić twój dom. Przyjechali z północy, szukają czegoś takiego domku, który można wyburzyć i postawić nowy. Chcą mieszkać blisko nas, moja siostra z mężem
Boże, Weroniko, to świetnie! Niech biorą, byle tylko dogadaliśmy się co do ceny. Oto mój numer telefonu
Wszystko poszło gładko. Już po dziesięciu dniach miała pieniądze w ręku niewiele, bo za półrozpadlinę trudno dostać fortunę. Kupiła mały pokój w akademiku typu mieszkalnego. Wspólna kuchnia, dwie zajęte przez sąsiadów, a trzecią nabyła ona. Uważała to za mieszkanie komunalne.
Sąsiedzi wydawali się spokojni i kulturalni. Zofia rzadko się z nimi widywała, od rana do wieczora była w pracy, gdzie nawiązała romans z kolegą, Tadeuszem. Wszystko układało się dobrze przynajmniej tak jej się zdawało.
Niedługo przed Dniem Kobiet Tadeusz oznajmił:
Muszę wiele przemyśleć. Nie jestem pewien swoich uczuć. Weźmy sobie przerwę w związku.
Weźmy A najlepiej idź sobie w cholerę! warknęła, wściekła.
Wróciła do domu w złym humorze. Miała trzydzieści sześć lat i nie było czasu na przerwy. Postanowiła zajeść stres. Otworzyła lodówkę brakowało kawałka szynki. Zaczęła się trząść.
Kto wziął moją szynkę?! wrzasnęła na całą kuchnię.
Zosiu, wyrzuciłam ją dwa dni temu Była zielona i śmierdziała. Uznałam, że i tak byś jej nie zjadła, po co ryzykować zdrowiem? spokojnie, choć nieco ukradkiem, odpowiedziała sąsiadka, Helena Stefanowa.
Nie macie prawa dotykać moich rzeczy! wściekła się Zofia. To nie wy decydujecie, co ja jem!
Wylała na sąsiadkę cały swój gniew. Najpierw rozstanie z mężem, potem utrata normalnego mieszkania, teraz ten kolega z pracy odbiera jej nadzieję na szczęście, a jeszcze sąsiedzi podkradają jedzenie!
Heleno Stefanowo, nie przejmuj się odezwał się Jan Ignacy, drugi sąsiad, sześćdziesięciolatek z siwymi włosami, zawsze spokojny, w okularach, czytający gazetę w kącie kuchni. Zosia jest dziś pełna złości, ale nie na panią. Nie bierzcie tego do siebie.
A skąd pan to wie?! odwróciła się do niego Zofia. Nikt pana nie pytał!
Ufam, że trochę się znam na ludziach.
Jeśli taki pan mądry, to dlaczego mieszka w tej nędznej komunalce?! Zofii już nie dało się zatrzymać.
Helena Stefanowa wymownie spojrzała na Jana Ignacego i wyszła, unikając dalszej awantury. Zofia z trzaskiem zatrzasnęła drzwi i rzuciła się na kanapę.
A ten sobie siedzi, filozof kuchenny, jeszcze będzie mnie uczyć życia! myślała wściekła i głodna.
Minęła godzina. Zofia się uspokoiła, przeglądając laptopa. Przypomniała sobie, że szynkę kupiła dawno i pewnie rzeczywiście była do wyrzucenia. Zrobiło jej się wstyd.
Obraziłam Helenę Stefanową bez powodu, a ona mogłaby być moją matką. Nerwy mam kompletnie rozstrojone. Muszę przeprosić.
Zastała Helenę na kuchni.
Przepraszam, Heleno Stefanowo, nie wiem, co we mnie wstąpiło. Tyle się ostatnio dzieje I Jan Ignacy miał rację.
Sąsiadka uśmiechnęła się i
