Wieczór na oddziale chirurgicznym wlewał się jak gęsty syrop, a powietrze nasiące zapachem środków dezynfekujących i leków dusiło jak kołdra. W kącie pokoju pielęgniarek, przy mdłym świetle lampy, siedziała Kinga Nowak drobna, z niesfornymi jasnymi włosami i oczami pełnymi ognia. Na kolanach trzymała otwartą książkę Sienkiewicza, jej ucieczkę od szarej rzeczywistości.
Dnie spędzała na nauce w szkole medycznej, noce na pracy jako salowa, a te rzadkie chwile ciszy były dla niej jak święto. Czytanie nie było tylko nawykiem to był sposób, by zachować resztki człowieczeństwa wśród wiader z pomyjami i sprzątania po pacjentach.
A to co? Klub czytelniczy się odbywa? ostry głos rozdarł ciszę.
Kinga drgnęła. Książka zniknęła. Spojrzała w górę przed nią stał doktor Marek Kowalski, ordynator oddziału. Pojawił się jak zawsze bezszelestnie, jakby czyhał na czyjąś słabość. Niski, z przerzedzającymi się włosami i twarzą zastygłą w grymasie wiecznego niezadowolenia, trzymał jej książkę dwoma palcami, jakby dotykał czegoś brudnego.
Sienkiewicza? wyszczerzył się. Szlachetnie, bardzo szlachetnie. Tylko, Nowak, nie jesteś w salonie arystokratki, tylko w szpitalu. Płacimy ci za pracę, nie za bujanie w obłokach.
Kinga powoli wstała. Strachu nie było tylko stara, dobrze znana gorycz.
Po pierwsze, płacą mi tyle, że ledwo starcza na chleb. Po drugie, wszystko zrobiłam. Pokoje posprzątane, pacjenci obsłużeni. Mam prawo do przerwy?
O, to ci dopiero! głos mu zaskrzeczał. Jeszcze się będziesz sprzeciwiać? Słowo więcej, a wylecisz stąd tak szybko, że nawet się nie obejrzysz!
Wtedy drzwi się otworzyły. Na progu stanęła Ania, jej przyjaciółka i koleżanka. Jednym spojrzeniem ogarnęła sytuację.
Kinga, szybko, do szóstki! Dziadek źle się czuje!
Złapała Kingę za rękę, wyprowadziła na korytarz i już w biegu rzuciła przez ramię:
Przepraszam, doktorze Kowalski, zaraz się tym zajmiemy!
Gdy odeszły, Ania westchnęła.
Oszalałaś?! szepnęła, ściskając jej ramię. Po co się z nim kłócisz? On cię zniszczy! Wiesz, że zrobi wszystko, by zachować władzę. Zamknij się, na litość boską!
Nie mogę milczeć, gdy widzę, jak depczą człowieka odparła Kinga cicho, patrząc w podłogę. To nie jest lekarz. To strażnik więzienny.
Twoje słowa nic nie zmienią. A tobie będzie tylko gorzej. Bądź rozsądna.
Słowa zawisły w powietrzu. Rozsądek Kinga gorzko się uśmiechnęła. Dla niej to słowo dawno straciło znaczenie. Od piętnastego roku życia żyła według innych zasad konieczności działania, ryzyka, walki. Zamknęła oczy i na moment przeniosła się myślami do rodzinnego domu.
Słońce wylewające się przez okno. Śmiech ojca silnego, pewnego siebie, odnoszącego sukcesy. Bierze ją na ręce, wręcza lalkę z porcelanową twarzą i jedwabnymi włosami. Ten podarunek był symbolem świata pełnego miłości, stabilności, gdzie wszystko wydawało się wieczne.
Ale ten świat runął jednego wieczoru. Ojciec został pobity w klatce schodowej nie dla rabunku, tylko jako przestroga. Konkurenci. Lekarze uratowali mu życie, ale uraz kręgosłupa skazał go na wózek. Z radosnego człowieka stał się wściekłym, cierpiącym, który nienawidził świata i wylewał swój ból na bliskich.
Matka, Anna Nowak, nie wytrzymała. Po śmierci męża dostała zaskoczenia lekarze mówili o wyczerpaniu nerwowym. Piętnastoletnia Kinga została sama. Sprzedała lalkę, potem wszystko, co miało wartość, by kupić leki. Potem poszła do pracy najpierw jako sprzątaczka, potem salowa.
Widziała, jak pacjenci cierpią, jak leka
Sanitariuszka oblała szefową oddziału nieczystościami za odmowę przyjęcia rannego żebraka w brudnym ubraniu