Na! Bierz! Szkoda, że cię w ogóle słuchałam! wrzeszczała nieznajoma.
Wychowuję córkę, którą urodziła kochanka mojego męża. Tak, dobrze przeczytaliście. Ktoś pomyśli, że jestem nierozsądną kobietą i potrzebuję leczenia. Ale proszę, wysłuchajcie mnie do końca.
Był rok 2005, razem z Aleksem mieliśmy rodzinę i własny biznes. Mój ukochany prowadził kilka sklepów spożywczych, towar sprowadzał z Polski, Włoch i Niemiec. Jego praca pozwalała mi nie zajmować się zawodową karierą i skupić wyłącznie na domu. Tym bardziej że mieliśmy wtedy pięcioletniego syna, Mikołaja. Całą siebie poświęciłam wychowaniu chłopca i prowadzeniu gospodarstwa domowego. Na Aleka zawsze czekał w domu domowy barszcz, pierogi, gołąbki. I oczywiście idealny porządek.
Wszystko rozpadło się tamtego przeklętego wieczoru. Wracaliśmy do domu po spotkaniu u przyjaciół, syn spał już w samochodzie. Gdy podjeżdżaliśmy pod dom, zauważyłam, że Aleks trochę się denerwuje. Przy bramie stała młoda dziewczyna, trzymając różowy kocyk. Gdy tylko wysiedliśmy z auta, podbiegła do męża:
Na! Bierz! Szkoda, że cię w ogóle słuchałam i nie zrobiłam aborcji!
Patrzyłam na nią jak wryta. Aleks też nie rozumiał, co się dzieje.
Nie chcę jej widzieć ani słyszeć! Nawet nie próbuj do mnie dzwonić ani mówić córce czegokolwiek!
Kilka minut stałam na mrozie, podczas zawieruchy. Sąsiedzi już zaczęli wyglądać przez okna, przyciągnięci krzykami. Tylko Aleks milczał, trzymając w rękach różowy kocyk.
Chodźmy, nie stójmy na mrozie. W domu wszystko wyjaśnię
Okazało się, że ta dziewczyna była naszą byłą pracownicą, która rok wcześniej odeszła z pracy. Powód? Pewnie już się domyślacie.
I co teraz z nią zrobimy? cicho zapytał Aleks, gdy ostrożnie położył dziewczynkę do łóżka.
Jak to co? Wychowamy. To przecież twoja córka.
Dogadałam się z lekarzami za kopertę z łapówką, by wpisali mi drugą ciążę do dokumentacji. Dziewczynkę nazwaliśmy Bogusławą. Nie czułam do niej nienawiści ani żadnych negatywnych emocji. Po prostu zrozumiałam, że dziecko nie jest niczemu winne. Za co miałabym nienawidzić dwumiesięcznej istoty?
Bardzo długo nie mogłam wybaczyć Aleksowi zdrady. Chodziliśmy do psychologa, a nawet myśleliśmy o rozwodzie. Ale wiecie co? Czas leczy rany. Zobaczyłam, że mąż naprawdę żałuje swojego błędu i stara się odzyskać zaufanie. Uwierzcie mi, nie przebaczyłam mu w jeden dzień zajęło to lata.
Nasz syn, Mikołaj, pokochał Bogusławę całym sercem. Ciągle się z nią bawił, wychodził na spacery z wózkiem, chwalił się wszystkim znajomym, jaka ma piękną siostrzyczkę. I nigdy nie pozwolił, by ktoś ją skrzywdził.
Minęło 18 lat. Bogusława wyrosła na żywą kopię Aleka. Nawet tak samo marszczy nos, gdy ma kichnąć. Zawsze nazywałam ją swoją córką, choć niektórzy sąsiedzi wciąż lubią obgadywać i patrzeć krzywo, gdy przechodzimy przez podwórko.
Tydzień temu córka obchodziła osiemnastkę. Postanowiliśmy najpierw świętować w gronie rodziny, a potem Bogusława miała wyjść ze znajomymi do kawiarni. Przybyli teściowie, moi rodzice, chrzestni. I niespodziewanie pojawiła się nowa gośc
