Marcin w końcu zasnął dopiero koło trzeciej. Siedziałam na brzegu łóżka, zdrętwiała w niewygodnej pozycji ręka mi zesztywniała, ramię bolało, ale bałam się drgnąć. Maluchowi wychodziły ząbki dziąsła były czerwone, ciągle wkładał piąstki do buzi i płakał tak, że serce mi pękało.
Zdawało się, że nie spał wieczność. Wystarczyło spróbować odłożyć go do łóżeczka natychmiast się budził, jakby wyczuwał, że chcę uciec. Tylko siedem miesięcy, a w tym czasie zdążyłam przeżyć nowe życie. Miłość, ból, niepokój, szczęście wszystko splotło się w ciasny węzeł, którego teraz nie rozwiążę.
Gdy oddech syna się wyrównał, ostrożnie wstałam. W oknie naprzeciwko paliło się światło ktoś w naszej blokowisku też nie spał. Często zastanawiałam się, kto tam może inna zmęczona matka jak ja? Bezsenność staruszka? Zakochana para? Kiedyś marzyłam, że z Krzysiem kupimy własne mieszkanie i będę patrzeć przez swoje okno na swój podwórek. Ale te marzenia rozwiały się jak dym.
Trzy lata pracy przy kasie w Spożywczaku i wszystkie moje oszczędności poszły w diabły. Najpierw pierwsza wpłata za kredyt, którego nigdy nie wzięliśmy. Potem remont w tym mieszkaniu, gdzie mieszkaliśmy z Anną, matką Krzysia. Będzie przytulniej mówił. Ale przytulniej zrobiło się tylko dla nich.
Od kiedy przekroczyłam ten próg z walizką i głupią nadzieją na szczęście, nigdy nie poczułam się tu jak w domu.
Wszystko się ułoży obiecywał Krzyś półtora roku temu. Pobierzemy się latem mówił, zanim zaszłam w ciążę. Trochę poczekamy szeptał, gdy urodził się Marcin. Kiwałam głową. Wierzyłam. Czekałam. Ale pieczątka w dowodzie jakoś wydawała mu się zbędna.
Anna każdego ranka brzęczała kluczami w przedpokoju, szykując się do pracy w księgowości. W myślach nazywałam ją szpicem mała, zrzędliwa, z wiecznie zadartym nosem. Ze mną rozmawiała tylko wtedy, gdy musiała, jakbym nie była matką jej wnuka, a tymczasową pomocą domową. Gdy gotowałam krzywiła się: Nie umiesz obchodzić się z jedzeniem. Gdy prałam: To drogie rzeczy. Ale zawsze z jadowitym uśmiechem.
Danusiu, umyłabyś podłogi mówiła w mój jedyny wolny dzień. Danuta, kupiłam twaróg dla Marcinka dodawała, choć nigdy nie brałam od niej zakupów.
Swoje pokoje zamykała na klucz. Gdy nas nie było przeszukiwała rzeczy. Pewnego dnia znalazłam ją w mojej szafie. Szukałam ręcznika powiedziała bez cienia zażenowania.
W kuchni panował specjalny porządek. Jej talerze osobno, nasze osobno. Jej patelnia, jej garnek, jej trzepaczka. Nic wspólnego. Gdy Krzyś się spóźniał, jadłam kolację w pokoju byle nie siedzieć z nią przy jednym stole.
A jednak jakoś wytrzymywaliśmy dzień za dniem, miesiąc za miesiącem. Przed narodzinami Marcina jeszcze mogłam uciec do pracy, do znajomych, na spacer. A teraz? Z dzieckiem na rękach, z żałosnymi trzema stówami w portfelu i czterema tysiącami zasiłku na koncie.
Cicho zamknęłam drzwi i wyszłam do korytarza. Chciało mi się pić, głowa huczała od niewyspania druga nieprzespana noc z rzędu. Wczoraj Marcin obudził się o pół do drugiej i zasnął dopiero koło piątej. A o dziesiątej rano znowu na nogach. Poruszałam się jak zombie, oczy miałam jak piaskiem zasypane.
W kuchni paliło się światło. Anna jeszcze nie spała. Chciałam tylko nalać wody i wyjść, ale nie zdążyłam zrobić kroku.
Jeszcze nie śpisz? odwróciła się teściowa. Znowu w telefonie siedzisz, widziałam światło pod drzwiami.
Marcin źle śpi odpowiedziałam. Ząbkuje
Parsknęła. W tym dźwięku było wszystko niedowierzanie, sugestia, że się wymiguję, i za moich czasów i pracowałam, i dzieci wychowywałam.
Można ciszej? poprosiłam, wzdrygając się od huku talerzy. Marcin dopiero zasnął.
Coś mignęło w jej oczach. Gwałtownie odwróciła się do zlewu, pochyliła, a potem
Potem zwróciła się do mnie. Twarz wykrzywiona, oczy zwężone. Z hukiem postawiła kubek na stole.
Ciszej? powtórzyła Anna. We własnym domu mam chodzić na palcach?
Oparłam się o futrynę. Siedem miesięcy bez snu. Siedem miesięcy życia w tych dziesięciu metrach, gdzie każdy krok jak po polu minowym.
Tylko prosiłam, żeby nie stukać naczyniami powiedziałam cicho.
A może po prostu nie umiesz dzieci usypiać? teściowa założyła ręce. Dwójkę wychowałam. I żadnych problemów z ząbkami nie było. I spały jak aniołki.
Zaci
Niewdzięcznica. Teściowa wyrzuciła za drzwi młodą matkę z dzieckiem, ale nawet nie przeczuwała, co ją czeka