**Dziennik osobisty**
Ostatni raz spojrzałam w lustro, zanim wzięłam nożyczki. Moje kasztanowe włosy sięgały pasa rosły latami. Ale gdy zobaczyłam Jadwigę tydzień temu, tak osłabioną po kolejnej chemii, wiedziałam, co muszę zrobić.
Na pewno? zapytała moja siostra, stojąc w drzwiach łazienki. To twoje włosy a po wszystkim, co było z Mariuszem
To tylko włosy, Kasia. A Jadzia zawsze była dla mnie ważna, nawet jeśli już nie jestem z jej synem.
Drżącymi dłońmi zrobiłam pierwsze cięcie. Pasmo za pasmem, włosy opadały na podłogę jak cicha ofiara. Godzinę później miałam krótkie pixie, które zmieniło mój wygląd, ale czułam się bardziej sobą niż kiedykolwiek.
Zebrałam każdy kosmyk ostrożnie i schowałam do przezroczystej torby. Nazajutrz poszłam do pracowni peruk, którą poleciła mi pielęgniarka z przychodni.
Dla pani? spytała pani Halina, specjalistka.
Nie, dla mojej byłej teściowej. Przechodzi chemię. Mimo że już nie jesteśmy no wiesz, zawsze była dla mnie dobra.
W jej oczach pojawiło się zrozumienie i ciepło.
Piękny gest. Z tak gęstymi i miękkimi włosami zrobię jej najnaturalniejszą perukę, jaką kiedykolwiek stworzyłam.
Dwa tygodnie później stałam przed drzwiami Jadzi z paczką owiniętą w złoty papier. Dni zajęło mi zebranie odwagi. A jeśli nie chce mnie widzieć? Jeśli uzna to za nietakt po rozwodzie?
Boże drogi! Co za niespodzianka! wykrzyknęła, otwierając drzwi. Jej twarz wyrażała zdumienie, potem szczery uśmiech. Wchodź, kochanie.
Wiem, że może nie powinnam tu być zaczęłam, drżącym głosem ale kiedy dowiedziałam się o twojej chorobie Przyniosłam ci coś.
Jadzia wzięła mnie za ręce.
Zawsze będziesz tu mile widziana. Mariusz stracił wspaniałą kobietę, ale ja ciebie nie stracę.
Powoli otworzyła prezent. Gdy zobaczyła perukę, przyłożyła dłonie do ust, a oczy wypełniły się łzami.
Nie może być Te włosy to twoje?
Skinęłam głową, nie mogąc mówić.
Oj, córeczko szepnęła, gładząc perukę jak najcenniejszy skarb. Nie musiałaś
Musiałam. Byłaś dla mnie jak matka przez osiem lat, Jadziu. Papier rozwodowy tego nie zmieni. A włosy odrosną.
Zdjęła chustkę drżącymi rękami i nałożyła perukę. Podobieństwo było niesamowite pani Halina wykonała mistrzowską pracę. Jadzia wyglądała dokładnie jak przed chorobą.
Jak wyglądam? spytała, obracając się przed lustrem w przedpokoju.
Pięknie. Jak zawsze.
Przytuliłyśmy się i płakałyśmy razem. W tej chwili wiedziałam, że podjęłam słuszną decyzję. Włosy odrosną, ale ten gest miłości pozostanie w naszych sercach na zawsze.
Dziękuję szepnęła mi do ucha. Dziękuję, że oddałaś mi kawałek mnie samej.
Wieczorem, wróciwszy do mieszkania, usiadłam przed lustrem nowego życia. Zadzwoniła Kasia.
Jak poszło? spytała.
Dobrze. Naprawdę dobrze. Zrobiłam, co trzeba.
Jesteś niesamowita. Niewiele osób zrobiłoby coś takiego po tak trudnym rozwodzie.
Jadzia nie była winna temu, co stało się z Mariuszem. Kochała mnie, gdy byłam częścią jej rodziny, a ta miłość nie znika z powodu papierów.
Miesiące później, gdy terapia Jadzi się skończyła i jej włosy zaczęły odrastać, zaprosiła mnie na obiad. Schowała perukę do specjalnego pudełka.
Ta peruka powiedziała ze łzami to nie tylko włosy. To dowód, że prawdziwa miłość przekracza prawne więzy. Wybrałaś, by nadal być moją córką z serca, a to, moja droga, jest bezcenne.
Moje włosy też urosły, choć nie tak bardzo jak pewność, że postąpiłam słusznie. Bo czasem więzy serca są mocniejsze niż te na papierze, a prawdziwa miłość nie zna słowa były.
