Kobieta złamana utratą syna ukryła się przed światem w najdalszym zakątku Polski. Dopiero jej pies pomógł jej znów usłyszeć głos serca — doprowadził ją do małej dziewczynki.

Kobieta złamana stratą syna schroniła się przed życiem w najdalszych głębinach prowincji. Tylko dzięki swojemu psu znów usłyszała głos serca wyprowadził ją do małej dziewczynki, ukrytej w lesie.
Bożena położyła wypowiedzenie na biurze głównego lekarza Witolda Kowalskiego. Ten zdjął okulary, przetarł nos i spojrzał na nią z tak głębokim, niemal ojcowskim smutkiem, że przez chwilę chciała zabrać papier z powrotem.
Bożeno, pomyśl jeszcze powiedział cicho. Może po prostu odpoczniesz? Cenimy cię, wiesz o tym.
Pokręciła głową:
Nie mogę, Witoldzie Nie tutaj.
Gryzące poczucie winy nie dawało jej spokoju: jako matka nie uchroniła dziecka, jako lekarz nie uratowała go. Każdy płacz małego pacjenta w szpitalnych korytarzach przyprawiał ją o ostry ból, każdy śmiech niemy wyrzut.
Witold był człowiekiem dobrego serca, świetnym szefem, zawsze znajdującym właściwe słowa. Bożena dawno zauważyła, że patrzy na nią ciepło, troskliwie, ale nigdy nie przekraczał granic zawsze pozostał taktowny. Teraz w jego oczach było prawdziwe współczucie, a to tylko pogarszało sprawę.
*Zrozumcie, mnie już nie ma krzyczała w myślach. Ta Bożena, którą znaliście, umarła razem z Jasiem.*
Wewnątrz była pustka lodowata, dzwoniąca. Chciała skulić się i wypłakać, ale tylko zaci