Cierp, córko! Teraz jesteś w innej rodzinie, musisz się dostosować do ich zasad. Wyszłaś za mąż, nie przyszłaś w gościnę. Jakie zasady, mamo? Oni tu wszyscy są nienormalni! Zwłaszcza teściowa! Nienawidzi mnie, to oczywiste! A słyszałaś kiedyś, żeby teściowe były dobre?
Hulajnoga! Hulajnoga! Zaraz się rozwydrzy! Krystyna Stanisławowa stała na środku kuchni, jej twarz była czerwona z wściekłości, a oczy płonęły gniewem. Jak chłop hula, to baba sama winna. Mam ci wszystko tłumaczyć, czy jak?
Teściowa wpadała w szał. Krzyczała na swoją synową, Zosię, jak opętana. A wszystko przez to, że dziewczyna podejrzewała swojego męża, jej syna Wojtka, o niewierność.
Zosia, młoda, delikatna dziewczyna o wielkich, naiwnych oczach, stała przyciśnięta do ściany, próbując przemówić do rozszalałej kobiety.
Krystyno Stanisławno, ale to nie jest w porządku. On ma rodzinę, dzieci próbowała się tłumaczyć Zosia, lecz teściowa natychmiast ją przerwała, machając ręką, jakby odpędzała natrętną muchę.
Ty jesteś rodzina? Albo twoje dziecko, które nawet nie daje się nam z dziadkiem przytulić? Teściowa prychnęła z pogardą. Twoje wychowanie, przy okazji!
Jakie wychowanie? Jasiu ma dopiero rok. Jest jeszcze malutki cicho odpowiedziała Zosia.
Malutki? Kobieta wykrzywiła usta. U Kowalskich wnuczek jest jeszcze mniejszy, a już się garnie do rąk, nie piszczy jak ten twój Machnęła ręką w stronę pokoju dziecięcego.
To w sumie wasz wnuk odparła Zosia, choć jej głos drżał. I, proszę pani, dzieci czują złych ludzi. Może dlatego do was nie idzie.
My jesteśmy źli? O, kłamczucha! Teściowa podniosła głos. A u kogo ty, nasza piękna, mieszkasz za darmo? Czyje jedzenie jesz? Czyje pieniądze wydajesz? Niewdzięcznico!
Zosia nie chciała już dyskutować z awanturniczą teściową. Tysiąc razy prosiła Wojtka, by wyprowadzili się od jego rodziców, ale Wojtek, rozpieszczony mamałyga, nie widział w tym potrzeby.
Lubił żyć u rodziców. Czul się tu jak u Pana Boga za piecem. Spokojnie chodził do pracy, a wszystkie domowe sprawy załatwiali starzy pranie, sprzątanie, gotowanie. Nie życie, a bajka!
Za to od Zosi wymagano pełnego zaangażowania. Na początku dziewczyna starała się dogadać z teściową. Pomagała w domu, słuchała jej ciągłych narzekań na życie i sąsiadów. Ale z czasem zrozumiała, że to bezcelowe.
Nieważne, jak dobra i cierpliwa była Zosia, teściowa i tak ją nienawidziła i nawet nie próbowała tego ukrywać.
Przyprowadził tę głupią, jakby innych dziewczyn nie było opowiadała Krystyna Stanisławowa sąsiadce, podczas gdy Zosia stała za węgłem domu, zbierała rozrzucone przez Wojtka zabawki i słyszała każde słowo.
Do sąsiedniej wsi po nią jeździł! Jakby warto! Nasze dziewczyny są lepsze pracowite i rozsądne.
No właśnie! przytaknęła sąsiadka, miejscowa plotkarka, babcia Józia, która już obgadała całą wieś.
Gdyby przynajmniej coś umiała. A ty, Krystyno, sama mówiłaś, że ręce ma jak śrubokręty. Nic porządnego nie zrobi.
Nawet nie wiesz jak! Nic jej nie można powierzyć. Albo zgubi, albo zepsuje. A i dziecko jakieś nie takie.
U Kowalskich wnuczek to zupełnie inna historia. Spokojny, bystry chłopczyk. A ten tylko piszczy i marudzi. Widać, geny nie te.
Gdy życie stawało się nie do zniesienia, Zosia dzwoniła do matki do sąsiedniej wsi, skarżyła się, płakała, a ta odpowiadała:
Cierp, córko! Teraz jesteś w innej rodzinie, musisz się dostosować. Wyszłaś za mąż, nie przyszłaś w gościnę.
Jakie zasady, mamo? Oni wszyscy tu szaleńcy! Zwłaszcza teściowa! Nienawidzi mnie, to oczywiste!
A słyszałaś kiedyś, żeby teściowe były dobre? Wszystkie przez to przechodzimy, i ty też musisz. Najważniejsze nie pokazuj, że ci ciężko. Cierp.
Wiedząc, że z lękliwą matką nic nie wskóra, Zosia zagroziła, że poskarży się ojcu.
Zlituj się nad tatą! Przestraszyła się matka. Wiesz, że jest na warunkowym. Jeden fałszywy krok, i zamkną go za kratkami!
Zosia wiedziała. Ojciec kochał swoją jedyną córkę. Dostał wyrok za burdę, którą urządził, gdy ktoś w sklepie ją obraził. I gdyby dowiedział się, jak traktują jego córkę w obcej rodzinie, na pewno by nie milczał. Był gorącej krwi.
Dobrze, tacie nie powiem odparła Zosia. Ale jeśli to się nie zmieni, jeśli teściowa dalej będzie tak się zachowywać Nie wiem, co zrobię.
Wszystko się ułoży, córeczko powtarzała matka, próbując ją uspokoić. Zobaczysz, za kilka tygodni nawet nie będziesz pamiętać tej rozmowy.
Chciałaby zapomnieć, ale relacje z teściową nie poprawiały się. Krystyna Stanisławowa zdawała się nienawidzić synowej jeszcze bardziej, jakby Zosia była winna wszystkim jej nieszczęściom. Nawet jej mąż, Stanisław, zmęczony życiem starzec, nie wytrzymał.
Dlaczego ciągle krzyczysz na dziewczynę? Pewnego ranka, gdy awantura sięgnęła zenitu, próbował się wtrącić. Odejdzie od nas! I słusznie!
Ja jej odejdę! wrzasnęła Krystyna, kierując całą złość na męża. Pozwę ją, odda każdą złotówkę, którą tu zjadła! A dziecko jej zabiorę, żeby nie wychowywało się w takiej rodzinie!
Zosia wiedziała, że to brednie, ale i tak się bała. Tym bardziej, że wciąż kochała Wojtka.
Plotki o jego romansie z byłą okazały się tylko wiejskimi pogłoskami. Nie wiadomo, jak długo trwałaby ta gehenna, gdyby nie język teściowej.
Pewnego dnia, w dobrym humorze po kolejnej wygranej z synową, Krystyna opowiedziała o swoich dokonaniach przyjaciółce, babci Józi. Ta, jak zwykle, dodała coś od siebie, a potem przekazała dalej. I tak historia o głupiej synowej i suro
