**Nie będę już żyć życiem innych**
Małgorzata wróciła do domu późnym wieczorem. Za oknami migotały już światła Warszawy. Stanęła w progu z torbą w dłoni i oznajmiła z niespodziewaną stanowczością:
Chcę rozwodu. Możesz zatrzymać mieszkanie, ale oddasz mi moją część. Nie potrzebuję tego. Wychodzę.
Wiktor, jej mąż, osunął się w fotel, zaskoczony.
Dokąd idziesz? zapytał, mrużąc oczy ze zdziwieniem.
To już nie twój interes odparła spokojnie, wyciągając walizkę z szafy. Zostanę na jakiś czas u mojej przyjaciółki na wsi. Zobaczymy później.
Nie rozumiał, co się dzieje. Ale ona już wszystko postanowiła.
Trzy dni wcześniej lekarz, przeglądając wyniki badań, powiedział jej cicho:
W pani przypadku rokowania są niepomyślne. Osiem miesięcy, maksymalnie Z leczeniem może rok.
Wyszła z gabinetu jak we mgle. Miasto tętniło życiem, słońce świeciło. W głowie kołatała jej się jedna myśl: Osiem miesięcy nawet nie doczekam urodzin
W Łazienkach Królewskich starszy mężczyzna usiadł obok niej na ławce. Chwilę milczał, wchłaniając jesienne promienie, po czym odezwał się niespodziewanie:
Chcę, żeby mój ostatni dzień był słoneczny. Nie oczekuję już wiele, ale promień słońca to dar. Nie sądzi pani?
Uznałabym tak, gdybym wiedziała, że to mój ostatni rok szepnęła.
Więc nie odkładaj niczego na później. Miałem tyle później, że mógłbym nimi wypełnić życie. Ale się nie udało.
Małgorzata słuchała i rozumiała całe jej życie było dla innych. Nienawidzona praca, którą trzymała dla stabilności. Mąż, który od dziesięciu lat stał się obcym zdrady, chłód, obojętność. Córka, dzwoniąca tylko po pieniądze lub przysługę. A dla niej samej nic. Ani porządnych butów, ani wakacji, ani nawet kawy na tarasie, w samotności.
Oszczędzała wszystko na później. A teraz to później mogło nigdy nie nadejść. Coś w niej pękło. Wróciła do domu i po raz pierwszy w życiu powiedziała nie wszystkiemu, jednym tchem.
Następnego dnia Małgorzata wzięła urlop, wypłaciła oszczędności i wyjechała. Mąż próbował zrozumieć, córka dzwoniła z pretensjami każdemu odpowiadała spokojnie i stanowczo: Nie.
W domku przyjaciółki na wsi panował spokój. Otulona kocem rozmyślała: czy tak miałoby się to wszystko skończyć? Nie żyła. Przeżywała. Dla innych. A teraz miała być dla siebie.
Tydzień później Małgorzata poleciała nad polskie morze. Tam, w nadmorskiej kawiarni, poznała Krzysztofa. Pisarza. Mądrego, delikatnego. Rozmawiali o książkach, ludziach, sensie życia. Po raz pierwszy od lat śmiała się szczę
