**Dziennik**
Proszę cię, córeczko, miej litość Już trzy dni nie miałam w ustach kawałka chleba, a w portfelu ani grosza szepnęła starsza kobieta, patrząc błagalnie na sprzedawczynię.
Zimowy wiatr przenikał do szpiku kości, owijając się wokół starych ulic Krakowa, jakby chciał przypomnieć czasy, gdy w mieście żyli jeszcze ludzie o ciepłych sercach i szczerych spojrzeniach.
Wśród szarych murów i odpryskujących szyldów stała starsza pani, której twarz pokrywała sieć drobnych zmarszczek każda jak osobna opowieść o cierpieniu, walce i zagubionych nadziejach. W dłoniach ściskała wytartą torbę, pełną pustych butelek ostatnich śladów minionego życia. Jej oczy były wilgotne, a łzy spływały powoli po policzkach, nieśpieszne, by wyschnąć w mroźnym powietrzu.
Proszę, córuś szepnęła drżącym głosem, niczym liść na wietrze. Trzy dni bez chleba. Nie mam nawet złotówki choćby na okruszek.
Słowa zawisły w powietrzu, lecz za szybą piekarni sprzedawczyni tylko wzruszyła ramionami. Jej spojrzenie było zimne jak lód.
I co z tego? odparła z irytacją. To piekarnia, nie punkt skupu. Nie umiesz czytać? Na tablicy jasno stoi: butelki oddaje się w wyznaczonym miejscu, tam dostaniesz pieniądze na chleb, na jedzenie, na życie. Czego ode mnie chcesz?
Starsza kobieta zmieszała się. Nie wiedziała, że punkt zamykają już w południe. Spóźniła się. Spóźniła na tę maleńką szansę, która mogła uratować ją przed głodem. Nigdy wcześniej nie zbierała butelek. Była nauczycielką kobietą wykształconą, o godnej postawie i honorze, którego nie straciła nawet w najcięższych dniach. A teraz? Teraz stała przed kioskiem jak żebraczka, czując, jak gorzki smak wstydu zalewa jej duszę.
No cóż sprzedawczyni złagodniała nieco. Powinnaś mniej spać. Jutro, jeśli przyniesiesz butelki wcześnie, przyjdź. Dam ci coś do jedzenia.
Córeczko błagała kobieta. Daj choć ćwiartkę bochenka Oddam jutro. Kręci mi się w głowie Nie wytrzymam tego głodu.
Ale w oczach sprzedawczyni nie było iskry współczucia.
Nie. odcięła stanowczo. Nie prowadzę jałmużny. Sama ledwo wiążę koniec z końcem. Codziennie przychodzą tłumy i proszą nie mogę wszystkich nakarmić. Nie zawracaj mi głowy, kolejka stoi.
Nieopodal stał mężczyzna w ciemnym płaszczu, pogrążony w myślach. Wydawał się odległy, jakby żył w innym świecie świecie zmartwień, decyzji i przyszłości. Gdy tylko na niego spojrzała, sprzedawczyni zmieniła się w mgnieniu oka, jakby przed nią stanął nie byle kto, a ważny gość.
Dzień dobry, panie Tomaszu! zawołała serdecznie. Dziś mamy pański ulubiony chleb, z orzechami i suszoną śliwką. A rogaliki świeże, z morelą. Te z wiśnią są z wczoraj, ale wciąż pyszne.
Dzień dobry. odparł roztargniony. Poproszę chleb i sześć rogalików tych z wiśnią.
Z morelą? zapytała z uśmiechem.
Niech będzie. mruknął. Z morelą.
Wyjął gruby portfel, wyciągnął stuzłotowy banknot i podał w milczeniu. Wtedy jego wzrok przypadkiem powędrował w bok i zatrzymał się. Zobaczył staruszkę, która stała w cieniu kiosku. Jej twarz wydała mu się znajoma. Bardzo znajoma. Ale pamięć uparcie odmawiała współpracy. Tylko jeden szczegół błysnął w jego świadomości duża, stara broszka w kształcie kwiatu, przypięta do wytartego płaszcza. Coś w niej było coś bliskiego.
Mężczyzna wsiadł do czarnego samochodu, postawił torbę z zakupami na siedzeniu i odjechał. Jego biuro mieściło się niedaleko, na obrzeżach miasta, w nowoczesnym, lecz skromnym budynku. Nie lubił przepychu. Tomasz Nowak, właściciel dużej firmy sprzedającej sprzęt AGD, zaczynał od zera, w pierwszych latach po przemianach, gdy kraj był na krawędzi chaosu, a każda złotówka wymagała krwi i potu. Dzięki żelaznej woli, inteligencji i niezwykłej pracowitości zbudował imperium, nie licząc na znajomości ani protekcje.
Jego dom przytulny dom pod Krakowem tętnił życiem. Mieszkała tam żona Joanna, dwóch synów Kacper i Marek i wkrótce miała przyjść na świat długo wyczekiwana córeczka. To właśnie telefon od żony wyrwał go z zamyślenia.
Tomek powiedziała zmartwiona. Dzwonili ze szkoły. Kacper znowu się pobił.
Kochanie, nie wiem, czy zdążę westchnął. Mam ważne negocjacje z dostawcą. Bez tej umowy stracimy miliony.
Ale ja nie dam rady sama szepnęła. Jestem w ciąży, jestem zmęczona. Nie chcę tam iść sama.
Nie idź. odparł szybko. Obiecuję, że znajdę czas. A Kacper dostanie burę, jeśli nie zacznie się zachowywać.
Nigdy cię nie ma. powiedziała smutno. Wracasz, gdy dzieci śpią, wychodzisz, gdy jeszcze leżą w łóżkach. Martwię się o ciebie. W ogóle nie odpoczywasz.
To praca. odparł, czując ukłucie winy. Ale wszystko dla was. Dla ciebie, dla dzieci, dla naszej córeczki, która niedługo przyjdzie na świat.
Przepraszam szepnęła. Po prostu cię potrzebuję.
Tomasz spędził cały dzień w biurze, a potem jeszcze wieczór. Gdy wrócił, dzieci już spały, a żona czekała w salonie. Przeprosiła za swoje słowa, lecz on tylko pokręcił głową.
Miałaś rację. powiedział cicho. Za dużo pracuję.
Zaproponowała podgrzanie kolacji, ale odmówił.
Jadłem w biurze. Przyniosłem rogaliki z morelą, z tej samej piekarni. Są wyśmienite. I chleb z orzechami
Nie smakował nam. skomentowała Joanna. Chłopcy nawet go nie dojedli.
Tomasz zamyślił się. W myślach stanęła przed nim ta starsza kobieta. Coś w niej było coś głęboko znajomego. Nie tylko twarz, ale i postawa, spojrzenie, ta
