Dwadzieścia lat bez prezentu dla niej: wspólne życie w harmonii.
Marcin Kowalski nigdy nie podarował żonie prezentu, mimo że przeżyli razem dwadzieścia lat małżeństwa bez większych kłótni. Nie dlatego, że był skąpy, ale okazja nigdy się nie nadarzyła. Z Jadwigą wszystko potoczyło się błyskawicznie: miesiąc po poznaniu wzięli ślub.
Ich randki również nie były naznaczone podarunkami. Przyjeżdżał do jej małej wioski, gwizdał pod oknem. Wypadała jak burza, a oni siadali na ławeczce przy bramie, rozmawiając niewiele do północy.
Pierwszy pocałunek ukradł jej w dniu zaręczyn. Potem był ślub, codzienność z jej rutyną i troskami. Marcin okazał się sprytnym biznesmenem, rozwijając hodowlę świń. Jadwiga ciężko pracowała, a jej warzywnik budził zazdrość sąsiadek. Później pojawiły się dzieci, pieluchy, sukienki na sznurówki, dziecięce choroby Prezenty? Nie było czasu o tym myśleć. Święta obchodzili skromnie, przy dobrym obiedzie. Tak płynęło ich życie bez blasku, wypełnione pracą, ale spokojne.
Pewnego dnia Marcin wybrał się z sąsiadem na targ sprzedać ziemniaki i słoninę, tuż przed Dniem Kobiet. Opróżnił piwnicę, posegregował kartofle, a nadmiar postanowił sprzedać. Słoninę też lepiej teraz, zanim zabiją nową świnię. Stanął więc na targowisku. Przyjemny chłód, ale już z nutą wiosny. Ku jego zaskoczeniu, wszystko rozeszło się jak świeże bułeczki. Słoninę wykupiono w mgnieniu oka, ziemniaki rozchwytywano jak słodycze. Nieźle pomyślał Marcin, zadowolony. Jadzia będzie zadowolona.
Spakował worki do sąsiedzkiego dostawczaka i ruszył po zakupy. Jadwiga dała mu krótką listę. Z przyzwyczajenia najpierw wstąpił do knajpy, by uczcić udany interes. Nie był pijakiem, ale wierzył, że nie wznieść toastu to pech dla kolejnych transakcji. Po kieliszku wódki ruszył dalej lekkim krokiem, obserwując witryny i tłum. Wtedy niemal się o nich potknął.
Przed sklepem młoda para wpatrywała się w sukienkę na manekinie. Dziewczyna, świeża jak poranek, zachwycała się:
Kasia, no chodź, nie stoimy tu cały dzień!
Patrz, Bartek, jest cudowna! Idealnie by mi pasowała.
Phi, to kawałek materiału.
Durniu! To ostatni krzyk mody, retro styl! Kup mi ją na Dzień Matki, co?
Kasia, wiesz, że nie mamy forsy. Jak to wezmę, to do końca miesiąca suchy chleb
Jakoś się wykręcimy, kochanie! Tak bardzo jej chcę. Rok małżeństwa, a ty nigdy mi nic nie dałeś, nawet na święta!
Kasia, doprowadzasz mnie do szału
Kocham cię szepnęła, całując go czule i wciągając do sklepu.
Chłopak, zauważywszy spojrzenie Marcina, wzruszył ramionami z porozumiewawczym uśmiechem: Baby, co? Wkrótce wyszli, Kasia śmiała się, przyciskając do siebie wymarzoną zdobycz. Marcin został na moment zamyślony. Sukienka była ładna, prosta, w kwiaty, jak ta, w której Jadwiga chodziła na ich randki. Zapomniane uczucie zrodziło się w nim. Czy to nostalgia za młodością? Czy odbicie tego, czym byli? Nagle ogarnęła go myśl: Nigdy nic nie dałem Jadzi. Zawsze zajęty. Uważałem to za zbędne. A ten dzieciak byłby gotów oszczędzać, by ucieszyć żonę. Z miłości. A ja? Czy kocham Jadwigę? Przed ślubem tak myślałem. Potem zniknęło w rutynie. Życie w pracy, bez wspomnień O, cholera!
Ten skradziony widok szczęścia zabolał. Zapragnął go też poczuć.
Zdecydowanym krokiem wszedł do sklepu. Podeszła sprzedawczyni:
Pomóc panu?
Tak, córeczko. Chcę tę sukienkę z witryny.
O, znakomity wybór! To najnowsza kolekcja, jedwab, vintage. Córka będzie zachwycona.
Nie dla córki, dla żony burknął.
Ach, jaka ona szczęściara! zaśpiewała, pakując sukienkę.
Ile to kosztuje?
Gdy podała cenę, Marcinowi zabrakło tchu. Fortuna.
Czemu tak drogo?
To projekt znanego projektanta wyjaśniła łagodnie.
Zawahał się. Lecz przed oczami stanęła mu roześmiana Kasia. Postanowił.
Biorę.
Policzył banknoty i wyszedł, dumny z własnej śmiałości. Sąsiad już czekał. Droga powrotna była wesoła. Sąsiad przechwalał się zyskami.
A ty, dobrze poszło?
Co?
Dobrze sprzedałeś?
Liczysz teraz cudze pieniądze? warknął nagle Marcin.
Oj, uspokój się mruknął sąsiad, zaskoczony jego nagłą złością.
W domu Jadwigi jeszcze nie było. Marcin nakarmił zwierzęta, posprzątał chlew. Mimo dobrych uczynków, coś gniotło go w piersi. Dlaczego ten niepokój? Wzruszył ramionami, wrócił, nalał sobie wódki. Potem drugą. Trochę go uspokoiło.
Drzwi zatrzasnęły się. Wróciła Jadwiga, ze zwykle surową miną.
Już jesteś? Jak poszło na targu?
Dobrze. Oto pieniądze.
Jadwiga przeliczyła banknoty.
Brakuje. Kiepsko sprzedałeś?
Nie, reszta jest tam, w tej torbie.
Wyjęła sukienkę, nieufna.
Dla kogo to? Dla Magdy? Za duża na nią. Marnujesz nasze pieniądze
Dla ciebie powiedział nieśmiało. Na Dzień Kobiet.
Cisza.
Dla mnie? spytała niedowierzająco. Naprawdę?
No, dla ciebie! odparł, ulżony, że nie krzyczy. Dla kogo innego?
Jadwiga wybuchnęła płaczem i uciekła do sypialni. Wróciła po dziesięciu minutach z zaczerwienionymi oczami.
Nie pasuje. Przytyłam.
Jak to? wybełkotał. Pamiętam, miałaś taką, gdy siedzieliśmy na tej ławeczce
Biedaku westchnęła, śmiejąc się przez łzy. To było dwadzieścia lat temu! Czas płynie.
Spojrzał jej prosto w oczy.
Widząc te kwiaty, pomyślałem A gdyby po tylu latach najpiękniejszym prezentem nie była sukienka, lecz to,
