Natrętna teściowa zachodziła do nas jak do siebie aż w końcu odpłaciłam jej pięknym za nadobne
Bywa, że największym wrogiem w domu nie jest obcy, a teściowa o słodkim uśmiechu i plastikowym pojemniku pełnym podejrzanych klopsików. Nazywam się Weronika Kowalska, od dwóch lat zamężna, i jak to mówią, między mną a mężem wszystko układało się dobrze dopóki jego matka nie zaczęła ogrzać naszego domu trochę za często. I z takim uporem, że nawet listonosz bywał rzadziej.
Przeglądałam zapasy w kuchennej szafce, gdy nagle rozległ się dzwonek do drzwi. Otwieram. Oczywiście, kto by inny? Halina, moja teściowa.
Weroniko, dzień dobry! Przyniosłam wam klopsiki! Z sandacza! Świeżutkie! radośnie wyciąga plastikowy pojemnik.
Wzdycham. Mój mąż i ja od dzieciństwa nie znosimy ryb. Mnie karmili nimi na siłę, a on, syn rybaka, jadł ich tyle, że mało co nie wyrosły mu skrzela. Mówiliśmy o tym. Wielokrotnie. Ale teściowa udawała, że nic nie słyszała.
Halino, my nie jadamy ryb Przecież pani wie.
Ale tego się nie wyrzuca! Zostawcie, może komuś podarujecie! tłumaczyła się.
Lecz nie chodziło tylko o te przeklęte klopsiki. Przychodziła coraz częściej. Bez zapowiedzi. Bez pukania. Wchodziła jak u siebie i zaczynała swoje przeglądy:
O, co to za ser? Nigdy nie jadłam, spróbuję kawałek. I trochę kiełbasy też, kupisz sobie nową. Aha, przyniosłam wam rybę trzeba umieć się dzielić!
Z każdą wizytą jej apetyt rósł. Pewnego dnia zjawiła się z koleżanką. Bez telefonu. Bez pytania.
Byłyśmy w aptece pomyślałyśmy, że się ogrzejemy. Napijecie się kawy?
Gdy ja stałam jak wryta w progu, ona już grzebała w lodówce, wyciągając dżem, ser, ciastka, a jej koleżanka rozsiadała się wygodnie przy stole.
Czułam się w swoim domu jak obca. Mąż tylko wzruszał ramionami to mama, jest dobra. Dobra? Widziałam, jak chowała naszego ananasa pod płaszcz. To nie była pomoc ani troskliwość to była bezczelna okupacja.
Więc uknęłam plan. Delikatny, ale precyzyjny. Następnego dnia zabrałam koleżankę Kasię, kupiłyśmy najostrzejsze sushi w dzielnicy i bez zapowiedzi poszłyśmy do Haliny.
Dzień dobry, byłyśmy w pobliżu, pomyślałyśmy, że wpadniemy! Przyniosłyśmy wam sushi spróbujcie! uśmiechnęłam się, wciskając jej talerz w ręce.
Teściowa zbladła. Nienawidzi sushi. Raz spróbowała i od tamtej pory nazywa je surowymi szczurami na ryżu.
Rozgośćcie się, a ja zobaczę, co u was dobrego mówię, kierując się ku jej lodówce.
Wyciągam kaszę gryczaną, sałatkę jarzynową, sernik wszystko ląduje na stole. Kasia już chichocze.
Halino, nie macie nic przeciwko? Przecież przyniosłyśmy wam sushi, to normalne, że się wymieniamy, prawda? dodaję z udawaną niewinnością.
Halina zastygła w bezruchu. Bez słowa. Zrozumiała. Zrozumiała, jak to jest, gdy ktoś wpada bez zaproszenia.
Wyszłyśmy, dziękując za gościnę i obiecując rychły powrót.
Od tamtej pory wszystko się zmieniło. Dzwoni teraz przed wizytą, bywa rzadko i dyskretnie. Nawet przynosi to, co naprawdę lubimy. Żadnych ryb. Czasem nie trzeba kłótni. Wystarczy pokazać im lustro.
