Barbara nerwowo przechadzała się po swoim małym mieszkaniu w Krakowie, ściskając w dłoni telefon, na którym wyświetlało się kolejne przypomnienie o zaległej płatności. Serce ściskał jej niepokój: jak teraz wyżywi rodzinę, skoro jej córka i zięć ciążyli na jej barkach? Wszystko zaczęło się, gdy najstarsza córka, Kinga, mająca zaledwie dziewiętnaście lat, oznajmiła, że spodziewa się dziecka i chce wyjść za mąż.
Wcześniej Barbara pracowała razem z koleżanką, Martą, rozsądną i troskliwą kobietą. Marta sama wychowywała dwie córki: Kingę, dziewiętnastolatkę, i młodszą, dziesięcioletnią Olę. Do tej pory Marta nie narzekała. Kinga pilnie studiowała na uniwersytecie, Ola błyszczała w szkole. Obie były posłuszne, wzorowe, a Marta była z nich dumna, mimo trudów samotnego macierzyństwa.
Ale w drugim roku studiów Kinga poznała swoją pierwszą miłość, Krzysztofa. Młodzieniec pochodził z innego regionu, ale Marta, gdy go poznała, zaakceptowała wybór córki. Krzysztof wydał się jej miły, szczery, nie taki, który by wykorzystywał innych. Szybko zakochana para postanowiła zamieszkać razem. Aby uniknąć wynajmowania mieszkania, wprowadzili się do Marty. Nie podobało jej się to pośpiechem córka miała dopiero dziewiętnaście lat, powinna najpierw skończyć studia, stać się niezależna. Ale nie było wyjścia.
Mieszkanie Marty miało trzy pokoje, ale były ciasne, a przestrzeni i tak brakowało. Przybycie Krzysztofa, jej przyszłego zięcia, tylko pogorszyło sytuację. Marta pogodziła się z tym, aż odkryła powód ich naglącej decyzji: Kinga wyznała, że jest w ciąży i chce wziąć ślub. Marta poczuła, jak ziemia usuwa się jej spod nóg. Jej córka, ledwo wkraczająca w dorosłość, miała już zostać matką.
Krzysztof nie pracował. Tak jak Kinga, był studentem dziennym i żadne z nich nie chciało przejść na studia zaoczne. Mimo to zorganizowali wystawne wesele, jak z hollywoodzkiego filmu. Wybrali jedną z najdroższych restauracji w Krakowie, zaprosili tłum gości, a Kinga zamówiła suknię od projektanta, jakby szykowała się na wybieg. Marta próbowała protestować, tłumacząc, że nie stać ją na takie wydatki, ale Kinga, kładąc dłoń na brzuchu, wybuchnęła płaczem:
Mamo, chcesz odmówić swojemu wnukowi?
Marta, zaciśniętymi zębami, zapłaciła za wszystko. Wyciągnęła oszczędności, sięgnęła po poduszkę finansową, a nawet wzięła nowy kredyt. Miała nadzieję, że po ślubie młodzi wezmą się w garść, znajdą pracę, staną się samodzielni. Ale jej nadzieje rozsypały się jak domek z kart. Kinga i Krzysztof nadal mieszkali u niej, nie szukając nawet dorywczej pracy.
Rodzice Krzysztofa podarowali im używane auto. Para jeździła po mieście, jakby byli na wakacjach, podczas gdy rodzice zięcia płacili za paliwo, wiedząc, że ich syn nie ma grosza przy duszy. Reszta jedzenie, rachunki, ubrania spadała na Martę. Młodzi nie mieli pojęcia, ile kosztuje nawet bochenek chleba. Gdy Marta wspominała o wydatkach, Kinga przewracała oczami:
Mamo, my studiujemy, co mamy robić?
Kinga nie chciała oszczędzać. Pokazała matce katalog wózków i łóżeczek, najmodniejszych i najdroższych modeli. Marta, z przeciętną pensją, oniemiała.
Kinga, mnie na to nie stać! Mam twój kredyt studencki, Olę do wychowania
Żartujesz? oburzyła się córka. Będziesz babcią i robisz problemy?
Marta czuła, jak w środku narasta w niej cicha złość. To oni zdecydowali się na dziecko, a teraz ona miała je utrzymywać? Dźwigała całą rodzinę, pracowała do wyczerpania, a pieniędzy wciąż brakowało. Kredyt na studia Kingi wisiał nad nią jak miecz Damoklesa, Ola potrzebowała uwagi, a młodzi żyli jak w bajce.
Pewnego dnia Marta straciła cierpliwość. Wróciła z pracy zmęczona, po tym jak szef ją zbeształ za spóźnienie musiała zrobić zakupy dla wszystkich. W domu zastała scenę, która ją zamroziła: Kinga i Krzysztof, rozbawieni, przeglądali katalog z artykułami dla niemowląt, wybierając łóżeczko warte połowę jej pensji. Ola, w kącie, cicho rysowała, a w zlewie piętrzyła się góra brudnych naczyń.
Mam jeszcze za was zmywać?! huknęła Marta, rzucając torby na podłogę.
Mamo, no co ty?! krzyknęła Kinga. My zajmujemy się dzieckiem!
To wy oczekujecie dziecka, a ja mam płacić? drżała ze złości Marta. Dość! Albo znajdziecie pracę, albo wyprowadzacie się!
Kinga wybuchnęła płaczem, Krzysztof zbladł, ale Marta pozostała nieugięta. Dała im miesiąc na znalezienie choćby dorywczej pracy.
Inaczej przeprowadzicie się do rodziców Krzysztofa. Niech was utrzymują.
Kinga i Krzysztof próbowali ją wzruszyć, ale Marta nie uległa już łzom. Kochała córkę, ale zrozumiała: bez granic doprowadziliby ją do ruiny. Ola, widząc jej cierpienie, pewnego dnia przytuliła ją i szepnęła:
Mamo, ja nigdy tak nie zrobię.
Marta uśmiechnęła się przez łzy. Dla młodszej córki była gotowa walczyć. A co z Kingą i Krzysztofem? Czekała ich rzeczywistość, a Marta nie zamierzała już być ich kołem ratunkowym.
