Matka wrzeszczała: Zdradziłeś mnie!, podczas gdy ojciec znikał bez słowa.
Wanda spała twardym snem, gdy telefon rozdarł ciszę nocy. Chwyciła słuchawkę, serce waliło jej jak młot w piersi.
Wanda! głos matki drżał rozpaczą. Przyjedź! Natychmiast!
Mamo, co się stało? Zerwała się nagle, próbując opanować niepokój. Znowu się kłócicie z tatą? Całe życie tak żyjecie, dajcie sobie spokój!
Nie ma już z kim się kłócić! krzyknęła matka, łamiącym się głosem. Twojego ojca już nie ma!
Mamo Tata nie żyje? Wanda zdrętwiała, krew ścięła się w żyłach.
Przyjedź, sama zobaczysz! rzuciła matka. Nie da się o tym rozmawiać przez telefon!
Zobaczyć co? Omal nie krzyknęła z dezorientacji.
Przyjedź! Matka rozłączyła się.
Drżąc, Wanda zaczęła się pakować. Pognała do rodzinnego domu na przedmieściach Krakowa, niezdolna wyobrazić sobie, co ją czeka.
Wanda! Chodź tu! głos matki brzmiał jak dzwon pogrzebowy.
Co znowu? szepnęła, przecierając senne oczy.
Co znowu? Stoję nad przepaścią, a ona pyta! Matka była bliska płaczu.
Mamo, jest siódma rano, sobota próbowała rozsądzić, choć niepokój w niej rósł. Mam plany, dzieci, męża. Wytłumacz mi, albo nie przyjadę.
Nie przyjedziesz? Matka zachłysnęła się oburzeniem. Nic już dla ciebie nie znaczę! Drwisz z mojej rozpaczy!
Mamo, wy z tatą kłóciliście się całe życie przerwała Wanda. Mam dość bycia waszym mediatorem.
Twojego ojca już nie ma! wrzasnęła matka, zanim linia się urwała.
Co się dzieje? burknął mąż, Tadeusz, przewracając się w łóżku.
Coś poważnego, najwyraźniej odparła cicho, wciąż w szoku. Muszę jechać.
Są nie do zniesienia! wybuchnął Tadeusz. Twoja matka nie rozumie, że masz własną rodzinę?
Tadziu, nie zaczynaj. Rodziny się nie wybiera westchnęła. Muszę jechać. Wybacz, dzieci zostaną z tobą.
Jakby to było coś nowego zamruczał. Powiedz matce: jeśli jeszcze raz tak zadzwoni, żądam rozwodu.
Wanda uniosła brew:
Na serio?
Nie, oczywiście uśmiechnął się kwaśno. Ale niech się przestraszy. Może zrozumie.
Nie zrozumie pokręciła głową, pakując się.
Całe życie rodzinny dom był polem bitwy. Matka, Bronisława, wrzeszczała bez przerwy, gdy ojciec, Janusz, milczał, zaciskając usta w cienką linię. Na pozór ignor
