Czy twoja żona jest naprawdę taka, jaką ją uważasz?
Arkadiuszu, nie chciałem ci tego mówić w dniu ślubu W każdym razie, czy wiesz, że twoja nowo poślubiona żona ma córkę? mój kolega z pracy przykuł mnie do fotela kierowcy tymi słowami.
Co masz na myśli? odmówiłem wiary w takie wieści.
Moja żona, widząc twoją Różę na waszym weselu, szepnęła mi do ucha:
Ciekawe, czy pan młody wie, że jego wybranka ma córkę w domu dziecka?
Wyobrażasz sobie, Arkadiuszu? Omal nie udławiłem się sałatką. Żona mówi, że sama dokumentowała poród i zrzeczenie się dziecka. Moja Kinga jest położną. Pamięta twoją Różę dzięki pieprzykowi na szyi. Mówi też, że Róża nazwała córkę Zuzia i dała jej swoje nazwisko, chyba Kowalska. To było jakieś pięć lat temu kolega czekał na moją reakcję.
Siedziałem oszołomiony za kierownicą. Proszę bardzo, taka niespodzianka!
Postanowiłem sam to sprawdzić. Nie chciałem wierzyć w plotki. Jasne, rozumiałem, że Róża nie jest osiemnastoletnią naiwniaczką, miała wtedy trzydzieści dwa lata. Zanim się poznaliśmy, miała swoje życie. Ale dlaczego miałaby oddać dziecko? Jak można potem tak żyć?
Dzięki znajomościom szybko znalazłem dom dziecka, w którym była Zuzia Kowalska.
Dyrektor przedstawił mi wesołą dziewczynkę z promiennym uśmiechem:
Poznaj naszą Zuzię Kowalską zwrócił się do niej dyrektor. Powiedz wujkowi, ile masz lat.
Nie sposób było nie zauważyć jej zeza. Żal ścisnął mi serce. Już czułem, że to moje dziecko, przytuliłem ją duszą. W końcu to córka kobiety, którą kocham! Babcia zawsze powtarzała:
Dziecko, choć krzywe, dla rodziców cud.
Zuzia śmiało podeszła bliżej:
Cztery lata. Ty jesteś moim tatusiem?
Zawahałem się. Co odpowiedzieć dziecku, które w każdym mężczyźnie widzi ojca?
Zuziu, porozmawiajmy. Chciałabyś mieć mamę i tatę? głupie pytanie, ale już chciałem ją przytulić i zabrać do domu.
Tak! Zabierzesz mnie? Zuzia spojrzała na mnie pytająco i bystro.
Zabiorę, ale trochę później. Poczekasz, króliczku? łzy stanęły mi w oczach.
Poczekam. Nie oszukasz? Zuzia zrobiła się poważna.
Nie oszukam pocałowałem ją w policzek.
W domu opowiedziałem wszystko żonie.
Różo, nie obchodzi mnie, co było przede mną, ale Zuzię trzeba jak najszybciej zabrać. Adoptuję ją.
A mnie spytałeś? Czy ja chcę tej dziewczynki? Do tego jeszcze zezuje! Róża podniosła głos.
To twoja własna córka! Zrobię Zuzi operację oczu. Wszystko będzie dobrze. To cudowne dziecko! Od razu ją pokochasz zszokowała mnie postawa żony.
W końcu niemal siłą przekonałem Różę do adopcji.
Minął rok, zanim zabraliśmy Zuzię do domu. Często ją odwiedzałem. W tym czasie zaprzyjaźniliśmy się. Róża wciąż nie chciała dziecka i nawet próbowała przerwać procedurę. Nalegałem, by dokończyć formalności.
Wreszcie nadszedł dzień, gdy Zuzia przekroczyła próg naszego mieszkania. Wszystko ją zachwycało. Wkrótce okuliści poprawili jej wzrok. Nie potrzebowała operacji. Córka stała się podobna do Róży jak dwie krople wody. Byłem szczęśliwy. W moim domu były dwie piękne kobiety żona i córka.
Przez prawie rok po opuszczeniu domu dziecka Zuzia nie mogła się nasycić. Chodziła i spała z paczką herbatników. Nie dało się jej tego odebrać. Dziecko ciągle czuło głód. Różę to irytowało, mnie dziwiło.
Starałem się scalać rodzinę, ale niestety Żona nigdy nie pokochała swojej córki. Róża kochała tylko siebie, swoje ego jakby była przywiązana do słowa ja.
W naszym związku wciąż były kłótnie. Źródłem wszystkich konfliktów była Zuzia.
Po co wciągnąłeś tę dzikus
