**Dzisiaj, 15 maja**
Zdarzyło się tak, że Jadwiga przypadkiem odkryła niewierność męża. Jak to często bywa, żony dowiadują się wszystkiego ostatnie. Dopiero później zrozumiała znaczenie dziwnych spojrzeń koleżanek z pracy i szeptów za jej plecami. Wszyscy wiedzieli, że jej najlepsza przyjaciółka, Kasia, romansuje z jej mężem, Wojtkiem. A jednak w zachowaniu Wojtka nie było nic, co wzbudziłoby jej podejrzenia.
Dowiedziała się tego pewnego wieczoru, gdy wróciła do domu wcześniej niż zwykle. Jadwiga od lat pracowała jako lekarz w szpitalu w Warszawie. Tego dnia miała mieć nocną zmianę, ale młodsza koleżanka, Magda, poprosiła ją o przysługę:
Jadziu, mogłabyś zamienić się ze mną dyżurami? Ja zajmę się twoją nocną zmianą, a ty zastąpisz mnie w sobotę, o ile nie masz innych planów. Moja siostra wychodzi za mąż, a wesele jest właśnie w sobotę.
Jadwiga się zgodziła. Magda była miłą i uczynną dziewczyną, a ślub to wystarczający powód.
Tego wieczoru wróciła do domu, podekscytowana, że zrobi mężowi niespodziankę. To jednak ona ją otrzymała. Ledwo przekroczyła próg, gdy usłyszała głosy z sypialni. Jego głos i drugi, który również rozpoznała, ale nie spodziewała się go usłyszeć w takiej chwili. To była Kasia. To, co usłyszała, nie pozostawiało wątpliwości.
Wyszła z mieszkania tak cicho, jak weszła. Resztę nocy spędziła w szpitalu, nie mogąc zasnąć. Jak teraz spojrzy w oczy kolegom z pracy? Oni wszyscy wiedzieli, a ona, oślepiona miłością do Wojtka, dała mu całkowite zaufanie. Stał się centrum jej życia, aż w końcu zrezygnowała z marzenia o dziecku, gdy tylko mówił, że jeszcze nie jest gotowy, że trzeba czekać i cieszyć się życiem. Teraz zrozumiała nigdy nie widział przyszłości z nią.
Tej nocy podjęła jedyną możliwą decyzję. Złożyła wniosek o urlop, a potem rezygnację, wróciła do domu, spakowała rzeczy, gdy Wojtek był w pracy, i pojechała na dworzec. Odziedziczyła po babci niewielki domek na wsi i pomyślała, że nikt nie będzie jej tam szukał.
Na dworcu kupiła nową kartę SIM i wyrzuciła starą. Zerwała wszelkie więzi z dawnym życiem i rozpoczęła nowe.
Dobę później wysiadła na znajomej stacji. Ostatni raz była tu dziesięć lat temu, na pogrzebie babci, Heleny. Wszystko wydawało się takie samo spokojne i opustoszałe. Właśnie tego teraz potrzebuję pomyślała. Dotarła do domku babci po krótkiej podróży autostopem i dwudziestominutowym marszu. Ogród zarósł tak, że ledwo znalazła drzwi.
Kilka tygodni zajęło jej uporządkowanie domu i ogrodu. Nie poradziłaby sobie sama, ale sąsiedzi, pamiętający jej babcię, która przez 40 lat uczyła w miejscowej szkole, chętnie jej pomogli. Była wzruszona tak serdecznym przyjęciem.
Szybko rozeszła się wieść o nowej lekarce we wsi. Pewnego dnia zjawiła się u niej zdenerwowana sąsiadka, Wiesia:
Jadziu, przepraszam, ale dziś nie pomogę. Moja córka zjadła coś nieświeżego, ma straszną niestrawność.
Chodźmy ją obejrzeć powiedziała Jadwiga, sięgając po torbę lekarską.
Mała Zosia cierpiała na zatrucie pokarmowe. Jadwiga podała jej leki i wytłumaczyła Wiesi, jak postępować.
Dziękuję ci, Jadziu szepnęła Wiesia ze łzami w oczach. Zostań naszą lekarką. Najbliższy szpital jest 60 kilometrów stąd. Mieliśmy pielęgniarza, ale wyjechał i nikt go nie zastąpił.
Od tej pory wieś zaczęła polegać na Jadwidze. Nie mogła odmówić, skoro przyjęli ją tak życzliwie.
Gdy wiadomość o jej pracy dotarła do władz, zaproponowano jej posadę w przychodni rejonowej.
Nie, zostaję tutaj odpowiedziała stanowczo. Ale jeśli otworzycie punkt lekarski we wsi, chętnie się nim zajmę.
Urzędnicy byli zaskoczeni, że warszawska lekarka z takim doświadczeniem chce pracować w małej wiosce, ale nie ustępowała. Kilka miesięcy później punkt zaczął działać, a Jadwiga przyjmowała pacjentów.
Pewnego wieczoru ktoś zapukał do drzwi późną porą. Nie zdziwiło ją to choroba nie patrzy na zegarek. Za progiem stał nieznajomy mężczyzna.
Pani Jadwigo powiedział. Przyjechałem z Zalesia, to 15 kilometrów stąd. Moja córka jest bardzo chora. Myślałem, że to zwykłe przeziębienie, ale gorączka trwa już trzy dni. Błagam, niech pani ją zbada.
Jadwiga szybko spakowała narzędzia, słuchając opisu objawów. Gdy dotarli na miejsce, zobaczyła bladą, ciężko oddychającą dziewczynkę leżącą w łóżku. Po badaniu powiedziała:
Stan jest poważny. Trzeba ją zabrać do szpitala.
Mężczyzna potrząsnął głową:
Jestem z nią sam. Matka zmarła zaraz po porodzie. To wszystko, co mam Nie mogę jej stracić.
Szpital ma lepsze możliwości. Tu nie mam odpowiednich leków.
Proszę powiedzieć, co kupić, zdobędę wszystko. Tylko nie zabierajcie jej do szpitala. W rejonie jest apteka całodobowa, mogę jechać, ale nie mam komu jej zostawić.
Jadwiga zobaczyła w jego oczach strach i bezradność. Przyjrzała mu się po raz pierwszy był może w jej wieku, wysoki, szczupły, z gęstymi kasztanowymi włosami. Jego ciemnozielone oczy błyszczały determinacją.
Zostanę z nią powiedziała. Jak ma na imię?
Marysia odparł czule. A ja jestem Tomek. Dziękuję, pani doktor.
Tomek pojechał po leki z listą od Jadwigi.
Gorączka Marysi nie spadała, dziewczynka płakała i wołała ojca. Jadwiga wzięła ją na ręce, kołysała i nuciła piosenkę, aż w końcu Marysia się uspokoiła.
Po kilku godzinach Tomek wrócił z lekarstwami. Jadwiga podała je i zmęczonym głosem powiedziała:
Teraz tylko czekać.
Czuwali całą noc. O świcie gorączka zaczęła opadać, a na czole dziewczynki pojawiły się kropelki potu.
Dobry znak stwierdziła Jadwiga. Choć wyczerpana, satysfakcja z poprawy stanu dziecka dodawała jej sił.
UratowałaPo roku Tomek i Marysia stali się jej nową rodziną, a Jadwiga zrozumiała, że czasem życie zabiera jedno marzenie, by dać w zamian coś jeszcze piękniejszego.
