Dawno temu, w ciepły jesienny wieczór, w małym mieszkanku na przedmieściach Krakowa, trzy kobiety siedziały przy stole nakrytym haftowanym obrusem.
Wspieraj siostrę w trudnych chwilach przypomniała im matka po rozwodzie. Nie chcesz pomóc własnej siostrze? Jest w potrzebie wyrzucała z wyrzutem Wanda Kowalska, mocno zaciskając usta.
Dwie siostry, Zosia i Jagoda, milczały, słuchając wymówek matki.
Twój Tomek to rozwydrzony dzieciak! wykrzyknęła bez ogródek pani Kowalska. Pracuje na śmieciówkach, a do domu przynosi grosze!
Mamo, dla ciebie trzy tysiące złotych to za mało? zirytowała się młodsza, Jagoda.
Nie o to chodzi. Ważne, żeby cię utrzymywał odpowiedziała matka, marszcząc nos.
Przecież to robi mruknęła dziewczyna, krzywiąc się niechętnie.
Gdzie tam! Wczoraj jeszcze pożyczyłaś ode mnie dwieście złotych przypomniała pani Kowalska. Jeśli cię nie wykarmi, rozwód! Znajdź sobie kogoś lepszego! Poza tym, chyba mu brakuje piątej klepki.
Mamo, chyba przesadzasz odezwała się Zosia, która dotąd milczała, stając w obronie siostry.
Mówię tylko prawdę! Rudy, a jeszcze sepleni zaśmiała się złośliwie pani Kowalska, przewracając oczami. Jagoda, zasługujesz na więcej. Zanim będzie za późno, rozwód dodała, zwracając się do młodszej.
Mamo, Tomek ma złote ręce. Wygląd to nie wszystko powiedziała Zosia, widząc, jak matka naciska na Jagodę. Jeśli liczysz tylko pieniądze, to ma mieszkanie, samochód i kocha Jagodę. To widać!
Pani Kowalska spojrzała na starszą córkę z pogardą, uważając, że wtrąca się w nie swoje sprawy.
Ty sama siedzisz sama, a czterdziestka za pasem, więc daruj sobie rady odparła ostro matka, odpychając Zosię. W twoim wieku bierze się, co jest…
Jagoda słuchała w milczeniu, patrząc to na matkę, to na siostrę z obojętnym wyrazem twarzy.
Zachwycasz się nim… mieszkanie w starym bloku, auto, które nie powala mówiła pani Kowalska z dezaprobatą.
Jagoda, a ty co o tym myślisz? spytała Zosia milczącej siostry. Masz jakieś zdanie?
Nie wiem… może mama ma rację szepnęła dziewczyna, która z początku broniła męża, ale zaczynała ulegać argumentom matki. Niedawno powiedział, żebym się rozejrzała za pracą…
No widzisz! Pani Kowalska skrzyżowała ręce na piersi. Już do tego doszło. Strach pomyśleć, co będzie dalej!
A dlaczego Jagoda nie miałaby pracować? Mało kto może sobie pozwolić na bezczynność stwierdziła Zosia. Dziwię się, że Tomek nie namawiał jej do tego wcześniej.
Dlaczego go tak bronisz? Wanda spojrzała na córkę.
Bo boję się, że przez twoje naciski zrujnujesz życie Jagody odpowiedziała spokojnie Zosia.
To nie twoja sprawa! warknęła pani Kowalska. Dajesz rady, ale Jagoda zasługuje na więcej. Gdyby Tomek naprawdę ją kochał, zrobiłby wszystko dla jej szczęścia. Skoro nie ma ani urody, ani pieniędzy…
Jagoda, zasłuchana, wpatrywała się w matkę szeroko otwartymi oczami.
Słowa pani Kowalskiej zrobiły swoje. Niedługo później Jagoda zaczęła krytykować Tomka.
Jesteś zadowolony ze swojej pensji? zapytała męża pewnego wieczoru.
Jest w porządku, o co chodzi?
Mnie nie przekonuje pokręciła głową Jagoda. Powinieneś znaleźć lepszą robotę.
Lepszą? Dobrze mi tu odpowiedział lekko zaniepokojony.
Mnie nie! odparła stanowczo. Małe mieszkanie, auto bez klasy… Nic, czym mogłabym się pochwalić przed sąsiadkami…
Dziwne, wcześniej ci to nie przeszkadzało zauważył Tomek zamyślony. Co się zmieniło?
Nic. Po prostu widzę teraz jasno odpowiedziała Jagoda.
No dobrze mruknął obojętnie, licząc, że temat ucichnie.
Lecz pod wpływem matki, Jagoda nie dawała za wygraną.
Słuchaj, twoje niezadowolenie zaczyna mnie irytować warknął przez zęby. Słyszę cię, ale nic nie zmienię.
Chcę męża, który się rozwija, a nie stoi w miejscu powiedziała ostro.
Przykro mi, że nie dorastam do twoich oczekiwań! odparł zimno, kierując się do sypialni. Pakuj się!
Gdzie mam iść? zdziwiła się Jagoda.
Tam, gdzie będzie duże mieszkanie i luksusowe auto rzucił sucho. Nie wybaczę sobie, gdybyś miała spędzić życie z takim nieudacznikiem jak ja. Na pewno znajdziesz kogoś, kto obsypie cię złotem. Ja nie potrafię…
Pani Kowalska jako pierwsza dowiedziała się, że Tomek wyrzucił Jagodę z domu.
Co za dureń! Kto by pomyślał, że się ośmieli?! Nie powinnPani Kowalska długo przekonywała córkę, że postąpiła słusznie, ale gdy po latach Jagoda sama została samotną matką, zrozumiała, że prawdziwą wartość miało to, co bezpowrotnie straciła.
